سن تربیت کودک، از چه سنی کودک را تربیت کنیم؟

آیا سن تربیتی کودک مربوط به دوره خاصی می باشد؟ همه پدر و مادر ها دوست دارند تا فرزند آن ها به بهترین شکل تربیت شوند و از همان روزهای ابتدای زندگی کودک سعی می کنند تا به بهترین نحوه به کوک برخورد کنند، تا فرزندشان را به خوبی پرورش داده و تربیت کنند.

اما بسیاری از والدین نمی دانند تا در چه سنی چه رفتاری با کودکشان داشته باشند هنگامی که والدین آگاهی لازم در مورد سن تربیت کودک و چگونگی آن به دست آوردند می توانند رفتاری متناسب با درک کودک ارائه دهند.

در این مقاله سن تربیت کودک و رفتار های متناسب در هر دوره از رشد مورد بررسی قرار گرفته است، با مطالعه این مقاله می توانید این اطلاعات را کسب کرده و هم چنین می توانید از مشاور و روانشناس کمک بگیرید تا با توجه به این موضوع راهنمایی های لازم را برای شما انجام دهد.

بهترین زمان و سن تربیت کودک

به طور کلی یادگیری کودک سن خاصی ندارد و نمی توان تربیت کودک را به سن خاص و دقیقی اختصاص داد، در واقع از همان ابتدای زندگی کودک والدین بر روی رفتار او اثر می گذارند.

به عنوان مثال انجام دادن رفتار های ساده ای مثل بغل کردن کودک، نگاه کردن، حرف زدن و بوسیدن او  در سنین پایین و پاسخ به نیازهای جسمی و عاطفی او در همان اوایل زندگی بر شکل دهی شخصیت، عاطفه و رفتار های بعدی فرزندتان تاثیر می گذارد، همچنین بر اساس پژوهش های انجام شده صحبت با کودک پیش از تولد همراه با موسیقی، تغذیه مناسب، دور بودن از استرس و اضطراب کودک تاثیر می گذارد.

با این وجود تربیت مستقیم کودک در سنی آغاز می شود که او قدرت درک و پاسخ کلامی داشته باشد، این مقاله با توجه به دوره های حساس و مهم رشد و نیاز های مختص هر دوره با توجه به سن تربیت آن دوره تقسیم بندی شده است، در این مقاله با هر بخش و نکات تربیتی مربوط به آن بخش آشنا خواهید شد.

تربیت کودک زیر یکسال

در سنین زیر یک سال ارتباط شما با کودک تان باید بسیار زیاد باشد و فرزندتان باید احساس آرامش و امنیت در کنار شما داشته باشد تا در آینده بتواند شخصیتی مستقل برای خود ایجاد کند. در ماه های ابتدایی تولد، شما می توانید توانایی ذهنی کودک را افزایش دهید و محیط اطراف کودک را با توجه به وسایلی که برای او جذابیت و تنوع دارد غنی سازید و در کنار آن در آغوش کشیدن، لبخند زدن به او و بازی کردن را فراموش نکنید و سعی کنید به کودک حس آرامش و امنیت بدهید زیرا تلاش های شما در این سن به افزایش بهداشت جسمی و روانی کودک منجر خواهد شود.

سن تربیت کودک، تربیت در ۱۸ ماهگی

در این سن کودک دستورات ساده را درک می کند اما به طور کامل نمی تواند دستورات پیچیده تر را درک کند، در این سن دستوراتی که والدین به کودک می دهند باید خیلی ساده، مشخص و با اشاره حرکت دست باشد، دستورات باید در همان لحظه بوده و برای این که رفتار درست را به کودک بگویید باید در همان لحظه دستور را تکرار کنید.

انتظار نداشته باشد کودک حرف های شما را مدت ها  در ذهنش نگه دارد و دوباره آن را اجرا کند.

سن تربیت کودک، تربیت در ۲ تا ۳ سالگی

در این سن کودک شروع به حرف زدن می کند و رشد کلامی او روز به روز افزایش یافته و به همین دلیل باید قوانین و چهارچوب های مشخصی را برای کودک تعیین کرد.

نکته ای که در تربیت کودک در سن ۲ تا ۳ سالگی وجود دارد این است که به طور قابل ملاحظه ای در کودک رفتار های لجوجانه و بهانه گیری نشان داده می شود زیرا در این سن او یاد می گیرد تا شخصیت مستقلی پیدا کند و به همین دلیل در تحول استقلال خود از کلماتی مانند نه، نمی خوام، مال خودمه و غیره زیاد استفاده می کند.

به اصطلاح می گویند کودک در سن (نه) قرار دارد والدین باید سعی کنند در این سن نسبت به رفتار لجبازانه کودک صبر و حوصله داشته باشند و این نکته را در نظر بگیرید که واکنش های افراطی و تنبیه بدنی نه تنها تاثیر مثبتی ندارد بلکه لجبازی کودک را بیشتر می کند.

والدین باید برای کودک قوانین ساده و مشخصی را قرار دهند و زمانی که کودک مقاومت کرد از واکنش های افراطی و خشن استفاده نکنند و بیشتر به رفتار های خوب و مثبت کودک توجه داشته باشند و او را تحسین و تشویق کنند، این کارها باعث می شود تا مقاومت کودک کمتر شود و تمایلش به اطاعت و پیروی کردن افزایش یابد.

برخورد با خساست و پرخاشگری کودک در سنین ۲ تا ۳ سال

در این سن کودک نسبت به وسایل خود بسیار حساسیت نشان می دهد و احساس مالکیت زیادی نسبت به آن ها دارد و وسایلی مثل اسباب بازی ها، وسایلش و افراد مهم زندگی خیلی حساس می شود و در واقع هر چیزی که کودک مالک آن می باشد با هویت او پیوند خورده است.

به عبارتی زمانی که وسایل را از کودک می گیرید حس می کند که هویتش از او گرفته شده است، اگر فرزندتان واکنش هایی مانند خشم و عصبانی از خود نشان داد تعجب نکنید، خساست یا پرخاشگری کودک در این سن صفاتی است که مخصوص این سن می باشد مگر آن که بیش از حد و افراطی و غیر قابل کنترل شود.

شما در این هنگام باید سعی کنید خودتان را کنترل کنید وبه صورت افراطی و با عصبانیت به او واکنش نشان ندهید و سعی کنید با او کنار بیایید و رفتار درست و روشن و واضحی از او بخواهید و به احساس مالکیت او احترام بگذارید و به او قدرت انتخاب بیشتری بدهید.

سن تربیت کودک، ۳ تا ۴ سالگی

در این سن لجبازی کودکان کم تر می شود و مقاومت آن ها نسبت به دستورات و قوانین کم می شود، آن ها در این سن بیشتر دوست دارند توسط بزرگسالان مورد تایید قرار گیرند و به اصطلاح دختر خوب یا پسر خوبی باشند.

کودکان در این سن قدرت درک صحبت ها و توانایی مکالمه پیچیده تر را دارند با توجه به این که در این سن بیشتر به دیگران توجه می کنند اما با این وجود هنوز حس خود محوری در آن ها وجود دارد.

آن ها نمی توانند مسائل را از زاویه دید دیگران ببینند و باید قوانین را خیلی روشن برای آن ها بیان کنید و مسائل را به صورت ساده و طوری که زاویه دید آن ها قابل درک می باشد برای آن ها توضیح دهید، در این سن باید در مورد تاثیر کارشان و احساسی که در دیگران به وجود می آورد توضیحات بیشتری بدهید برای مثال اگر دم گربه را بکشی خیلی دردش می گیرد.

این توضیحات بر روی پروش هوش هیجانی کودک تاثیر بسیاری می گذارد و کمک زیادی به فرزند می کند، در این سن توجه دیگران به کودک بسیار برای کودک مهم می باشد و شما تا می توانید رفتاری مثبت نشان دهید و کودک را تحسین کرده و به او پاداش دهید.

علل کودک آزاری، پیشگیری از کودک آزاری

اگر والدین با دلایل و علل کودک آزاری اشنا باشند تا حد زیادی می توانند نسبت به این اتفاق پیشگیری های لازم را انجام دهند، هر رفتاری که باعث آزار و اذیت کودک در هر بعد از وجود او اعم از روحی، عاطفی، جسمی، جنسی و غیره شود به عنوان کودک آزاری تعریف می شود و این رفتار های می تواند از جانب والدین، نزدیکان، معلمان و سایر افراد به وجود آید.

هم چنین کودک آزاری معمولا به دلایل شرایط خانوادگی، فردی و اجتماعی به وجود می آید و عوارض بسیار زیادی برای کودک و خانواده به همراه دارد، در بعضی مواقع شدن فشار بر روی کودک و والدین به قدری زیاد می باشد که مسائلی مانند خودکشی و قتل را ممکن است به همراه داشته باشد.

در این مقاله به بررسی موضوعاتی که باعث کودک آزاری می شود می پردازیم تا والدین با به دست آوردن آگاهی های لازم بتوانند پیشگیری های لازم را انجام دهند.

علل کودک آزاری

عوامل کودک آزاری را می توان به ۴ دسته تقسیم بندی کرد، والدین با به دست آوردن اطلاعات لازم در این زمینه می توانند علاوه بر محافظت از فرزندتان به نکات تربیتی بیشتر اهمیت داده و فرزندان را از این عوامل دور نگه دارند.

در ادامه این مقاله به چهار علت اصلی که باعث کودک آزاری می شود اشاره می کنیم.

1. شرایط خانوادگی

یکی از مهم ترین عوامل کودک آزاری شرایط خانواده می باشد که در ابعاد مختلف می تواند زمینه ساز آسیب هایی بر روی کودکان شود، این شرایط شامل موارد زیر می باشد.

• زمانی که که در خانواده یکی از والدین حضور نداشته طلاق گرفته یا فوت شده باشد و یا یکی از والدین ازدواج دوم کند کسی حضور ندارد تا از کودک پشتیبانی کند و در این صورت حمایت کافی از کودک صورت نمی گیرد و کودک بیش از هر کودک دیگری در معرض خطرات کودک آزاری قرار می گیرد، خانواده در این امر بسیار اهمیت دارد و وجود آن باعث امنیت برای کودک می باشد.
• در خانواده هایی که استرس و اضطراب بر روی والدین و کودک زیاد می باشد احتمال کودک آزاری بسیار زیادی است، زیرا بزرگ تر ها تحت فشار هستند و احتمال دارد بدرفتاری بسیاری با کودک شان داشته باشند.
• هم چنین عواملی مانند انتظارات غیر واقعی از کودک، نداشتن آگاهی لازم از مراحل رشد کودک و نداشتن رفتار موثر والدین با کودک می تواند بر روی کودک اثر منفی بگذارد و باعث کودک آزاری شود و این عوامل شرایطی را برای کودک ایجاد می کند که دائما تحت فشار روحی قرار بگیرند.
• والدین زمانی که مهارت های لازم برای فرزند پروری را ندارند، در این صورت والدین نسبت به رفتار های خود آگاهی لازم را ندارند و نمی دانند که چه آسیب هایی را به فرزندشان وارد می کنند و در این زمان از نظر روحی و روانی آسیب هایی به کودک وارد می شود که برای پیشگیری از این مشکل باید والدین آموزش های لازم در این خصوص را کسب کنند.
• از عوامل دیگر که مربوط به خانواده است و باعث کودک آزاری می شود می توان از طلاق، اعتیاد، تحصیلات والدین، جمعیت خانواده، بیماری های روانی، جسمی و اختلافات خانوادگی اشاره کرد.

2. شرایط خود کودک

کودکانی که از نظر جسمی دارای ناتوانی هستند و نیاز به مراقبت های بهداشتی دارند بیش تر احتمال دارد مورد آزار و اذیت قرار بگیرند. در این موارد باید حمایت و مراقب بیشتری از کودک صورت گیرد و از جمله این ناتوانی ها می توان به موارد زیر اشاره کرد:

• معلولیت ذهنی :

زمانی که کودک دچار ناتوانی ذهنی است احتمال دارد که قادر نباشد از خود مراقبت کند و در این زمینه ناتوان و ضعیف باشد.

• اختلالات کودکان :

گاهی اوقات در کوکان اختلالات روانی وجود دارد که باعث می شود بیشتر مورد خشونت دیگران قرار گیرند، مانند زمانی که کودک دچار بیماری بیش فعالی می باشد و به دلیل این که برنامه تربیتی درستی نداشته اند مشکلات آن ها باقی مانده و گاهی اوقات بیشتر می شود.

• کودکان با شرایط خاص:

والدین، نسبت به کودکانی که نامشروع هستند و یا به طور نا خواسته متولد شده اند دیگری دارند. رفتاری های ناپسندی که والدین با فرزندشان انجام می دهند می تواند باعث بروز خشونت و کودک آزاری شود، گاهی اوقات کودکان از نظر جسمی سالم می باشند اما دشواری های رفتاری خاصی دارند و یا والدین آن ها ، کودکان را غیر طبیعی می دانند.

• سایر علل کودک آزاری به دلیل شرایط کودک:

بعضی موارد کودک احتمال دارد به علت شرایط خود مورد کودک آزاری قرار بگیرند، بعضی از این شرایط عبارت اند از بدخلقی، بی اختیاری ادرار یا مدفوع، عادات غذایی نامناسب، ابتلا به بیماری های مکرر و در بعضی موارد ظاهر فیزیکی بد و بد قیافه بودن می باشد.

3. دلایل کودک آزاری، شرایط و فرهنگ جامعه

قوانین، فرهنگ، هنجارها و موقعیت های جغرافیایی یک جامعه می تواند بر میزان جرائم و نوع خشونت های به وجود آمده اثر بگذارد، در جوامعی که خشونت های سازمان یافته مانند جنگ یا انواع آسیب های اجتماعی زیاد می باشد و بی عدالتی و نابرابر های اجتماعی وجود دارد و در جوامعی که مواردی مانند خشونت در سطح جامعه ، رسانه ها و وسایل ارتباط جمعی پذیرفته شده باشد و سازمانی برای حمایت از کودکان قوانین مشخص و معینی وجود نداشته باشد، میزان کودک آزاری افزایش می یابد، همچنین عوامل دیگری مانند شرایط اقتصادی، مشکلات محیط آموزشی، فقدان نظارت بر مراکز نگهداری کودک، ضعف در باورهای دینی از جمله عوامل اجتماعی می باشد که بر ایجاد این معضل اجتماعی تاثیر می گذارد.

در فرهنگ، جوامعی که خانواده ها و کودکان به دلیل ترس از دیدگاه افراد دیگر نمی توانند از افراد خطاکار شکایت کنند میزان کودک آزاری افزایش می یابد و والدین باید به کودکان اطلاعات لازم را بدهند و با تربیت جنسی کودک خود آن ها در مقابل چنین افرادی آگاه کنند و در کنار آن ها به رشد کودک خود نیز اهمیت دهند.

4. علل کودک آزاری، افراد کودک آزار

افرادی که کودک آزاری را انجام می دهند همیشه بیمار روانی نمی باشند. بر اساس مطالبی که در این مقاله ذکر شده است به عوامل متعدی بستگی دارد که باعث بروز کودک آزاری در افراد می شود اما گاهی اوقات کودک آزاری توسط افرادی صورت می گیرد که دارای مشکلات و اختلالاتی هستند این اختلالات عبارت اند از اختلالات شخصیت، اختلال در کنترل تکانه، سادیسمی ها و افرادی که خود در کودکی مورد آزار و اذیت قرار گرفته اند.

همچنین زمانی که کودک آزاری جنسی صورت می گیرد احتمال وجود کژکاری ها و نابهنجاری های جنسی در افرادی که سوء استفاده گر هستند بیشتر می شود.

طبق نظر مشاوران مراکز روانشناسی : والدین بی توجه چگونه به فرزندان خود آسیب خواهند زد؟

سبک های تربیتی که والدین برای فرزندانشان مورد استفاده قرار می دهند بسیار متفاوت است و بعضی سبک های تربیتی وجود داد که ممکن است کودکان را دچار آسیب کرده و حتی در بزرگسالی نیز ادامه پیدا کند. در ادامه این مقاله انواع والدین را مورد مطالعه قرار می دهیم.

والدین بی توجه و رها ساز

والدین به دو صورت می توانند به فرزندان خود توجه نداشته باشند و او را رها کنند مثلا ممکن است او را در خانه تنها بگذارند و یا ساعت ها در ماشین منتظرش بگذارند و به او توجه نکنند.

یا والدین ممکن است از یکدیگر جدا شوند و طلاق بگیرند، در این صورت دیگر به دیدن فرزند خود نمی آیند و از لحاظ هیجانی در دسترس فرزندان خود نیستند و نمی توانند به فرزند خود توجه و محبت کافی را داشته باشند، در این هنگام فرزندشان از توجه و محبت و تشویق محروم خواهند ماند.

بر اساس نظر روانشناسان نباید با کودک رفتارهایی مانند بی اعتنایی و بی توجهی انجام گیرد، در این صورت کودک فکر می کند که ایراد و مشکلاتی دارد، دوست داشتنی نیست و به همین دلیل به او توجه و محبت نمی شود.

بسیاری از والدین ممکن است پیش کودک شان باشند ولی به دلیل سرگرم شدن با الکل، دارو، کتاب، خواب و تلویزیون به کودک خود توجه نمی کنند و بیشتر به وسایل پناه می برند، آن ها به این شکل فرزندان خود را رها کرده، به فرزندشان توجهی ندارند و از لحاظ هیجانی در اختیار فرزندشان نیستند.

همچنین بسیاری از پدرها هستند که هنگامی که در خانه اند به فرزندشان توجه نمی کنند و کاری به کار کودک ندارند آن ها در خانه حضور فیزیکی دارند ولی فعال نیستند و با کودک خود به صحبت یا بازی نمی پردازند.

احساس مالکیت نسبت به فرزند 

بسیاری از والدین هستند که به فرزندشان تسلط و کنترل کاملی دارند، آن ها فرزندشان را به طور کامل کنترل می کنند و از نظر هیجانی او را تحت نفوذ خودشان قرار می دهند.

مادرانی که نسبت به فرزندشان احساس مالکیت می کنند از همان لحظه طفولت و کودکی دست به کنترل کودک خود می زنند. به طور مثال مادر کودک را به خود می چسباند و فقط خودش به تنهایی از او مراقبت می کند و به دیگران اجازه نمی دهند تا از او نگهداری و مراقبت کنند.

هنگامی که فرزندان کمی بزرگتر شد و به سنی رسید که دلش می خواهد جهان اطراف را بشناسد و به طور مستقل به بررسی جهان بپردازد اما مادرش به احتمال زیاد به خاطر دلایلی مانند ترس از این که شاید فرزندشان صدمه ای ببیند احساس خطر و تهدید کرده و مانع این امر می شوند. آن ها برای اینکه بتواند نیاز های هیجانی خودش را رفع کند به فرزندشان آویخته می شود و او را تنها نمی گذارد.

در این شرایط هنگامی که فرزند بزرگ می شود، مادر به جای این که کنترل خود را بر روی او کاهش دهد بیشتر سخت می گیرد و اصرار دارد تا بداند فرزندش کجاست و او را بسیار کنترل می کند و مقررات بسیار سفت و سختی را برای او در نظر می گیرد.

زمانی که فرزند به سنی می رسد که دوست دارد با جنس مخالف آشنا شود و نسبت به آشنا شدن علاقه نشان می دهد، والدینی که نسبت به فرزندشان احساس مالکیت می کنند به خصوص پدر احساس خطر می کند و مانع از آشنا شدن دختر با جنس مخالف می شوند.

وابستگی پدر به فرزند

علاوه بر مانع شدن، پدر تلاش می کند تا دختر بفهمد هیچ فردی به اندازه کافی برای او خوب نمی باشد و یا این که هیچ کسی علاقه ندارد که با آشنا شود و هیچ کس او را نمی خواهد.

بسیاری از پدران، زمانی که دخترشان به سن بلوغ می رسند را دوران سخت و دشواری می دانند زیرا به دخترشان حس عجیبی دارند و نمی خواهند او را از دست بدهند و به همین دلیل بر روی دخترشان تسلط می یابند.

پدر باید در سن بلوغ به خوبی احساسات خود را با فرزندش تنظیم کند، اگر او نتواند احساساتش را تنظیم کند شرایط سختی را برای دخترش ایجاد خواهد کرد و اجازه نمی دهد دخترش با جنس مخالف آشنا شود و در مورد پوشش و نوع لباس بسیار سختگیرانه با او عمل می کند.

بسیاری از والدین به فرزندان خود وابسته هستند و دوست ندارند هنگامی که فرزندان بزرگ شدند از آن ها دور شوند و دوست دارند که فرزندانشان کنار خودشان باشند.

این والدین معمولا نیاز هایشان تامین نشده است و از فرزندشان انتظار دارند تا برای آن ها نقش پدر و مادر را ایفا کنند.

البته اینگونه والدین ممکن است به دلایل دیگری مانند فوت همسر، طلاق گرفتن از همسر یا به خاطر این که همسرشان نیازشان را به خوبی برآورده نکرده اند به فرزند خود وابسته باشند.

چگونه عزت نفس کودک خود را ارتقاء دهیم؟

عزت نفسی در کودکان بر اساس احساس امنیت شکل می گیرد، بنابراین عزت نفس کودکتان بستگی به درک شما داشته و بر اساس اعمال و گفتار شما صورت می گیرد.

والدین باید کودک خود باور داشته و توانمندی های او را بپذیرند. هنگامی که شما به توانمندی های کودکتان ایمان داشته باشید خواهید توانست او را تشویق کنید تا در این زمینه موفق باشد.

عزت نفس چیست ؟

عزت نفس یعنی این که احساس خوبی نسبت به خودتان داشته باشید. عزت نفس در کودکان به صورت تدریجی و کلمه به کلمه یا تجربه به تجربه ساخته می شود.

عزت نفس به معنی این است که به عنوان همان کسی که هستید دوست داشته شوید و متعلق به خانواده ای باشید که شما را دوست دارند و برای شما ارزش و احترام قائل هستند.

علاوه بر این، عزت نفس از عوامل و موارد بسیاری نشات می گیرد. به طور مثال عزت نفس ممکن است از شناخت و تشویق شدن، احساس توانمندی و اطمینان نسبت به آینده و باور به این حقیقت به دست آید که کودک می تواند سهم مثبتی در این دنیا داشته باشد.

عزت نفس از همان کودکی در شخص به وجود می آید و باعث رشد او می شود. هنگامی که کودک یاد می گیرد که چطور غلت بزند، بنشیند و پس از تلاش بسیار بتواند روی پاهایش بایستد باید به توانایی کودک به انجام کار هایش ایمان داشته باشید، تا از طریق تلاش و کوششی که در این زمینه می کنند بتوانند به موفقیت برسند.

عزت نفس کودک نوپا

در کودک نوپا، عزت نفس هنگامی به وجود می آید که برای راه رفتن و … تلاش می کند در این حالت حس عزت نفس در او به وجود می آید.

بر اساس نظر روانشناسان، کودک با احساس امنیتی که دارند در سنین پیش دبستانی نسبت به خود به این اعتماد می رسند که اگر تلاش کند می تواند مهارت های جدید را به خوبی بیاموزد و موفق خواهند شد.

هر چه سن کودکان بیش تر شود روابطه شان با بزرگ بیشتر شده و این باعث می شود که عزت نفس آن ها بیشتر و پر رنگ تر شود. در این دوره است که دیدگاه آن ها نسبت به خودشان تغییر می کند و کارهایشان اثر پذیرتر می شود.

بر اساس مطالعاتی که روانشناسان در این زمینه انجام داده اند به این نتیجه رسیده اند که عزت نفس از راه های بسیاری می تواند در افراد به وجود آید. به طور مثال اعتماد به نفس می تواند در مدرسه، دوستی، روابط و مراحل مهم زندگی شکل بگیرد.

عزت نفس باعث می شود تا فرد در همه زمینه ها تلاش کرده و به خود و توانایی های خود اعتماد داشته باشد. این امر بر تمام جنبه های زندگی کودک تاثیر می گذارد و برای ساختن این اعتماد به نفس والدین نقش بسیار پررنگ و جایگاه مهمی دارند.

به همین دلیل ابتدا به عزت نفس والدین و اهمیت آن می پردازیم:

عزت نفس خود والدین 

والدین باید به خودشان توجه کنند و عزت نفس کافی را داشته باشند، زیرا کودکان با مشاهده والدینشان عزت نفس را می آموزند.

این بدین معنی است که کودکان وقتی می بینند والدینشان احساس خوبی در مورد خودشان دارند آن ها هم یاد می گیرند که خودشان را دوست داشته باشند و از خودشان مراقبت کنند.

به طور مثال والدین برای این که الگوی مناسبی برای فرزندشان باشند باید عوامل موفقیت و دستاوردهای خود را بیان کنند، از انتقاد نسبت به خود بپرهیزند، ویژگی های مثبتشان را در نظر بگیرند، در مورد خودشان مثبت حرف بزنند، برای آرامش و سرگرمی وقت بگذرانند، با دوستانشان به تفریح بروند و مراقب سلامتی خود باشند.

بسیاری از مادران هستند که برای خودشان وقت نمی گذارند و خواسته های خودشان را در اولویت قرار نمی دهند، آن ها وقت گذاشتن برای خودشان را نوعی خودخواهی می دانند و به خودشان توجه نمی کنند.

مادرانی که به خودشان توجه ندارند بیشتر دچار استرس می شوند و نشانه های فیزیکی آن ها در هنگام استرس افزایش می یابد. به طور مثال آن ها بیشتر اوقات احساس خستگی می کنند، بسیار زودرنج هستند و کودکشان را مورد سرزنش و نکوهش قرار می دهند.

والدین برای این که حالشان بهتر و شادتر گردد و میزان استرس آن ها کمتر شود، باید عزت نفس خود را افزایش دهند. برای این کار آن ها باید بیشتر برای خود وقت بگذارند  و مراقب خودشان باشند تا میزان استرس و اضطراب آن ها کاهش یابد.

در این صورت عزت نفس و امید آن ها به زندگی افزایش می یابد و والدین بهتر و شادتری خواهند بود.

چه چیزهایی به عزت نفس کودک لطمه وارد می کند؟

بر اساس نظر مشاوران موارد بسیاری وجود دارد که به عزت نفس کودکان لطمه وارد می کند و عزت نفسش او را کاهش می دهد که در زیر نمونه هایی از آن ذکر شده است:

• تعارض و دعوا مداوم بین والدین و یا اعضای خانواده
• زبان بدن مثل آه کشیدن، با اضطراب قدم زدن، مدام گلایه کردن
• اخم کردن و بی توجهی به کودک، مثلا هنگامی که کودک چیزی می خواهد جای دیگری را نگاه کردن یا او را پس زدن.
• استفاده از مهارت های دلسرد کننده وقتی کودک می خواهد برای انجام کار یا مهارتی تلاش کند.
• اصرار بر بی نقص بودن و انتظار انجام دادن کارهایی که مناسب سن کودک نمی باشد
• مقایسه کردن او با خواهرها، برادرها یا دوستانش
• انتقاد از کارهای کودک
• امید ها و آرزوهای کودک را سرکوب کردن
• مدیریت و کنترل کردن بیش از حد کودک و حتی تصمیم گیری به جای او
• بی توجهی و نادیده گرفتن احساسات کودک
• تاکید زیاد بر اشتباهات کودک و تهدید او به کتک زدن
• فریاد زدن یا مجبور کردن او به انجام کارها
• مورد آزار و اذیت قرار دادن کودک
• نادیده کردن و بی توجهی به تلاش های کودک
• نادیده گرفتن نیازهای کودک