داشتن ارتباطات اجتماعی از جمله عوامل مهم برای حفظ سلامت روان انسان است و با این ارتباطات است که بسیاری از نیازهای انسان ارضا می شود و احساس خوشبختی می کند. اما با این حال بسیاری از افراد هستند که در برقراری ارتباطات اجتماعی، شروع و حفظ روابط سازنده مشکل دارند،  این افراد درگیر کمرویی هستند که در این مقاله به طور کامل به بررسی و درمان کمرویی پرداخته می شود.

افراد خجالتی، افرادی هستند که بر خلاف آنچه که در ظاهر نشان می دهند بسیار مشتاق به شروع و برقراری رابطه با اطرافیانند، اما خود را در این زمینه بسیار ناتوان می بینند و نمی توانند ارتباطات موثری را شروع کنند.

کمرویی، مشکلی است که همانقدر که شروع رابطه را برای افراد سخت می کند، باعث می شود که فرد در حفظ ارتباطات خود نیز مشکل داشته باشد و نتواند از بودن در حضور دوستان لذت ببرد، چون این فرد نمی داند چگونه باید در گفتگوهای دوستانه شرکت کند و به همین دلیل از بودن در جمع لذت کافی را نمی برد.

در بسیاری از مواقع این افراد یا از حضور در مهمانی اجتناب می کنند یا اینکه زمانی که در جمع قرار می گیرند مدام در دلشان دعا می کنند که زودتر مهمانی تمام شود تا او بتواند به حضورش در جمع خاتمه دهد.

البته کمرویی در همه افراد به یک اندازه بروز پیدا نمی کند، در واقع می توان گفت که افراد کمرو در یک طیف از کمترین تا بیشترین میزان قرار دارند و هرچقدر که شدت این کمرویی بیشتر باشد، احتمال اینکه تشخیص اختلال اضطراب اجتماعی (فوبیا اجتماعی) روی فرد گذاشته شود بیشتر است.

1.اختلال اضطراب اجتماعی

اختلال اضطراب اجتماعی (فوبی اجتماعی) عبارت است از:

 ترس شدید، دائمی و افراطی از قرار گرفتن در حضور جمع و همچنین تحمل اضطراب شدید در مواقعی که لازم است فرد در حضور دیگران کاری انجام دهد.

کاملا واضح است که اگر فرد در قرار گرفتن در حضور جمع، بترسد و اضطراب شدیدی را در این شرایط تحمل کند در همه فعالیت های اجتماعی، شغلی و تحصیلی خود دچار مشکل می شود و نمی تواند روند زندگی عادی خود را طی کند. بنابراین در چنین شرایطی لزوم طی کردن روند روان درمانی و حتی دارو درمانی وجود دارد و نیاز است که فرد حتما از متخصص حاذق در اختلالات اضطرابی کمک بگیرد.

2.تفاوت اختلال اضطراب اجتماعی با کمرویی:

کمرویی با اختلال اضطراب اجتماعی متفاوت است و میزان ترسی که فرد کمرو در حضور جمع تجربه می کند، کمتر از فرد مبتلا به فوبیا اجتماعی است، همچنین اختلال اضطراب اجتماعی بسیار فراگیرتر از کمرویی است و تقریبا تمام عملکردهای زندگی فرد را تحت تاثیر قرار می دهد ولی فرد کمرو، در تمام زمینه ها دچار مشکل نمی شود و ممکن است فقط در جمع های غریبه و نیمه آشنا با مشکل مواجه باشد.

هرچند اگر که فرد در جهت تقویت ارتباطات خود تلاش نکند و همیشه منزوی باشد ممکن است مشکلی که دارد به مرور به اختلال اضطراب اجتماعی تبدیل شود.

3.تفاوت کمرویی با درون گرایی

بسیار پیش می آید که افراد درون گرا به اشتباه کمرو خطاب می شوند و اطرافیان فکر می کنند که این افراد توانایی برقراری ارتباط موثر را ندارند، هرچند که افراد درون گرا در مقایسه با افراد برون گرا، دایره ارتباطات محدودتری دارند ولی دقت کنید که درون گرایی و برون گرایی یک ویژگی شخصیتی است و یک نوع اشکال و ضعف در رفتار نیست.

و نیاز است که به این تفاوت فاحش افراد درون گرا و افراد خجالتی بپردازیم که:

افراد درون گرا خودشان تمایلی به برقراری ارتباطات گسترده و حضور در جمع ندارند و خلوت را به بودن در جمع ترجیح می دهند.

این افراد معمولا از تنهایی خود لذت می برند و در تنهایی و خلوت اهداف خود را دنبال می کنند و در روند زندگیشان معمولا دچار مشکل نمی شوند. اگر چه افراد درون گرا علاقه ی چندانی به حضور در جمع ندارند ولی اگر برای کاری مجبور باشند که در جمع قرار بگیرند استرس و اضطراب نمی گیرند و خیلی راحت می توانند در حضور جمع به انجام کارهایشان بپردازند، سخنرانی کردن و انجام دادن کار در حضور جمع، معمولا برای این افراد کار دشواری نیست و مشکلی از این بابت ندارند.

اما افراد کمرو بر خلاف افراد درون گرا، تمایل زیادی به برقراری ارتباط با دیگران دارند و مدام دل مشغول این هستند که بتوانند با دیگران دوست شوند و در جمعشان قرار گیرند ولی بر خلاف تمایلشان به ایجاد ارتباط، توانایی لازم را برای آن را ندارند، سخنرانی کردن و انجام کاری در حضور دیگران، برای این افراد معمولا با اضطراب همراه است و همین امر می تواند مشکلاتی برای آن ها به وجود آورد.

نشانه های کمرویی چیست؟

کمرویی نشانه های جسمی و روانی متعددی دارد.

1. نشانه های جسمی:

افراد خجالتی زمانی که در جمع قرار می گیرند و قصد شروع گفت و گو را دارند معمولا نشانه های جسمانی را از خود بروز می دهند، از جمله:

• تپش قلب
• عرق کردن کف دست ها و پیشانی
• احساس گرفتگی در گلو
• تغییر تن صدا و ایجاد مشکلاتی در گفت و گو، که حتی ممکن است از دید اطرافیان لکنت زبان به نظر برسد.
• انقباض و گرفتگی عضلات
• تنگی نفس
• اختلال در تمرکز و در نتیجه کند شدن عملکرد فرد
• تغییر رنگ صورت مثل سرخ شدن و یا رنگ پریدگی
• لرزش در دست و پاها
• عدم ترشح بزاق و خشک شدن دهان

2.نشانه های روانی کمرویی

1. گوشه گیر و منزوی شدن
2. اجتناب از حضور در جمع
3. کاهش اعتماد به نفس
4. عدم تماس و ارتباط چشمی
5. تجربه احساس اضطراب، استرس و افسردگی
6. بلاتکلیفی و عدم توان تصمیم گیری راسخ
7. احساس خود کم بینی
8. ترس از ابراز وجود و بیان نظرات مخالف دیگران
9. ترس مداوم از مورد تمسخر واقع شدن
10. صحبت کردن نامفهوم، سریع و خارج از کنترل

علل کمرویی

1.عوامل فیزیولوژیک (مانند ژنتیک، نقص عضو)

ژنتیک یکی از عواملی است که می تواند در بروز کمرویی دخیل باشد.

ممکن است در اطراف خودمان پیش آمده باشد که با فردی کمرو و خجالتی مواجه شده باشیم که والدین و خانواده آن فرد نیز کمرو و خجالتی باشند و این مسئله می تواند نقش ژنتیک را به خوبی نشان دهد. البته این فرض هم وجود دارد که جدا از ژنتیک والدین کمرو، فرزندانی کمرو تربیت می کنند و در اینجا عوامل تربیتی در کنار عوامل ژنتیکی نقش دارند.

نقص عضو (مشکلات جسمانی، اختلال در صحبت کردن و حتی احساس زشت بودن ظاهری) نیز یکی دیگر از عوامل فیزیولوژیک است که می تواند در کمرویی فرد دخیل باشد. فردی که دچار نقص عضو باشد ممکن است تصویر خوبی از خود نداشته باشد و به همین دلیل تصور کند که دیگران او را به دلیل نقص عضوش مورد تمسخر قرار می دهند و همین امر می تواند موجب شود که فرد از برقراری ارتباط اجتماعی اجتناب کند.

2. عوامل شناختی

عوامل شناختی همان تفکرات و تصوراتی است که فرد در مورد خود دارد.

افراد کمرو و خجالتی اعتماد به نفس پایینی دارند، بر عیب های خود بیشتر از نقاط قوت خود تمرکز می کنند، اگر در جمع تپق بزنند بیش از حد مورد انتظار به تپق خود فکر می کنند و آن را به تمام جمع های دیگر تعمیم می دهند، از مورد قضاوت شدن به شدت می ترسند و فکر می کنند که دیگران به طور دقیق متوجه ضعف های درونی او هستند.

این افراد به مانند یک ناظر بیرونی حساس، به خود نگاه می کنند و مدام از خود عیب جویی می کنند.

از آنجایی که این افراد برای خود ارزش قائل نیستند چنین تصور می کنند که برای دیگران نیز هیچ ارزشی ندارند و او را لایق احترام و ارتباط نمی دانند.

این افراد بیش از حد در مورد عیب های خود مبالغه می کنند و اگر عیب و نقصی در عملکرد خود داشته باشند آن عیب را بسیار بزرگ می پندارند.

در واقع می توان گفت که این افراد دچار تفکرات تحریف شده در مورد خود هستند.

3.عوامل خانوادگی

شیوه های تربیتی والدین نیز، تاثیر بسزایی در بروز کمرویی فرزندان دارد. همانطور که در قسمت مربوط به عوامل فیزیولوژیکی اشاره کردیم، والدین کمرو، فرزندان کمرو تربیت می کنند. به این دلیل که چنین  والدینی جرات و جسارت برقراری ارتباط  و توانایی ابراز وجود نداشته اند و ارتباطاتشان محدود بوده است و همین امر سبب شده است رفتارشان تاثیر مستقیمی روی رفتارهای کودکانشان بگذارد. به این دلیل که والدین اولین الگوهای قابل مشاهده فرزندان هستند، بنابراین فرزندان از والدینشان الگو برداری می کنند و از آن ها تاثیر می پذیرند.

یکی دیگر از عوامل خانوادگی، شیوه های تربیتی والدین است.

والدین سخت گیر و کنترل کننده، معمولا فرزندانی خجالتی به بار می آورند. به این دلیل که اینگونه والدین مدام از عملکرد فرزندان خود عیب جویی می کنند و در تمام فعالیت ها او را کنترل می کنند و در واقع استقلال کافی را به فرزندانشان نمی دهند، این والدین معمولا فرصت بیان نظر مخالف را نیز به فرزندشان نمی دهند و معتقدند که کودک متوجه رفتار درست و غلط نیست.

نتیجه این شیوه تربیتی این می شود که کودک اعتماد به نفس کافی برای انجام کار و یا ابراز وجود را نداشته باشد و از اینکه کاری را درست انجام ندهد و مورد قضاوت و انتقاد قرار بگیرد می ترسد و همین امر سبب می شود از حضور در جمع اجتناب کند.

4.عوامل روانی در کمرویی

شرایط روانی مثل اختلالات اضطرابی و افسردگی نیز از جمله عوامل موثر در کمرویی است.

راه های درمان کمرویی در بزرگسالان و کودکان

درمان کمرویی در کودکان و بزرگسالان متفاوت است و از آنجایی که کودکی دوره رشد است و هنوز خیلی از ویژگی های شخصیتی در فرد تثبیت نشده راه تغییر کودکان و بهبود ارتباطات آن ها راحت تر است.

از طرفی برای رفع کمرویی در کودکان نیاز است که والدین در رفتارشان تغییر ایجاد کنند ولی در بزرگسالی تمرکز اصلی روی خود فرد کمرو است و فرد کمرو است که باید برای تغییر خود تلاش کند.

1. درمان کمرویی کودکان
2. به کودکتان اعتماد به نفس دهید

دقت داشته باشید که یکی از عوامل اصلی در بروز کمرویی، عدم اعتماد به نفس کافی و مشکل در خودباوری است. برای اینکه بتوانید کمرویی را در کودک خودتان کاهش دهید نیاز است که اعتماد به نفس او را تقویت کنید.

سعی کنید در مواقع مختلف از او نظر خواهی کنید و به او بگویید که نظرش برای شما خیلی مهم است، زمانی که می خواهید تکلیفی را برایش در نظر بگیرید سعی کنید دو گزینه مختلف را پیش رویش بگذارید و از او بخواهید که انتخاب کند. مثلا به او بگویید نیاز است که وسایل اتاقت را مرتب کنی، می توانی بعد از تماشای تلویزیون این کار را بکنی و یا اینکه می توانی قبل از تماشای تلویزیون این کار را بکنی، ولی اگر قبل از تماشای تلویزیون اتاقت را مرتب کنی اجازه داری که نیم ساعت بیشتر تلویزیون تماشا کنی (در این صورت کودک توانایی تصمیم گیری را پیدا می کند).

در کارهای راحت و آسان از او درخواست کمک کنید (مثلا هنگام چیدن میز و انداختن سفره از او بخواهید که بشقاب ها را بچیند و وسایل را داخل سفره بگذارد) و هنگامی که با شما همکاری کرد از او تشکر کنید و به او بگویید که کمکش خیلی تاثیر داشت و باعث شد شما کمتر خسته بشید. (با این کار، شما این پیغام را به کودکتان می دهید که حضورش خیلی اهمیت دارد، فرد مفیدی است و همینطور روحیه کار گروهی را در او تقویت می کنید).

1.تعاملات خانوادگی و اجتماعی تان را افزایش دهید

مطمئن باشید تا زمانی که شما محیط محدودی را از نظر اجتماعی برای کودکتان فراهم کنید کودک شما منزوی خواهد ماند. بنابراین نیاز است که ارتباطات اجتماعی خود را افزایش دهید و کودکتان را در معرض ارتباطات اجتماعی قرار دهید.

البته به این مسئله توجه کنید که هیچگاه نباید کودکتان را مجبور به برقراری ارتباط با دیگران کنید و یا اجبارش کنید که حتما با بچه های دیگر بازی کند، همین که شرایطی فراهم باشد که کودک به طور مداوم در جمع های دوستانه باشد به مرور در روحیه فرزندتان تاثیر می گذارد. سعی کنید بیشتر در محیط و جمع هایی قرار بگیرید که برای کودکتان جذاب و سرگرم کننده باشد.

2. در مورد حضور همیشگی خودتان به او اطمینان دهید

بچه های کمرو بیش از حد به والدین خود وابسته اند و گاهی ترس این را دارند که اگر زمانی از مادر و پدرشان جدا شوند، برای همیشه آنها را از دست بدهند. نیاز است که این اطمینان رو به فرزندتان بدهید که همیشه حضور دارید و اگر در معرض دیدشان نیستید، به این معنی نیست که او را رها کرده اید بلکه خیلی زود نزد او باز می گردید.

سعی کنید در مواقع لزوم در دسترس کودکتان باشید و اگر فرزندتان را برای کاری ترک می کنید و به مادربزرگ یا پرستار می سپارید خیلی زود باز گردید تا این اطمینان از حضور همیشگی تان در ذهن کودک تثبیت شود.

3. از مشاور کودک کمک بگیرید

اگر احساس می کنید که در بهبود کمرویی فرزندتان دچار مشکل هستید و قادر به رفع این مسئله نیستید حتما از مشاور کودک کمک بگیرید.

درمان کمرویی در بزرگسالان

1. واقع بین باشید

در درجه اول سعی کنید واقع بین باشید و از خود انتظارت معقولانه داشته باشید.

یعنی از خود انتظار نداشته باشید که یک شبه بتوانید ره صد ساله را بروید و به یکباره به یک سخنور خیلی موفق تبدیل شوید و دیگر هیچ مشکلی در ارتباطات اجتماعی خود نداشته باشید. نیاز است که خصوصیت فعلی خودتان را بپذیرید و سعی کنید خودتان را دوست داشته باشید و بعد سعی کنید به مرور تغییراتی را در خودتان ایجاد کنید.

2. از هدف های کوچک شروع کنید و اهدافتان را برای خودتان رتبه بندی کنید

درست است که شما فرد کمرویی هستید و برقراری ارتباط برایتان سخت است ولی آیا در تمام شرایط و در برقراری ارتباط با همه افراد به یک اندازه اضطراب را تجربه می کنید؟ اگر شما فرد کمرویی باشید و مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی نباشید قطعا در برخورد با همه افراد به یک اندازه مضطرب نمی شوید و موقعیت های آشنا و ارتباط با افراد فامیل و دوستان نزدیک برای شما خوشایندتر است و اضطراب کمتری را در حضور این افراد تجربه می کنید.

بنابراین سعی کنید اگر قصد تغییر عملکرد را دارید از موقعیت هایی شروع کنید که برای شما آشناتر هستند و اضطراب کمتری را برای شما ایجاد می کنند. مثلا سعی کنید در چنین جمع هایی نظر مخالف خودتان را اعلام کنید و یا حتی سعی کنید موضوعی خاص را در ذهنتان مشخص کنید و زمانی که با دوستتان صحبت می کنید آن خاطره را برای او تعریف کنید. با این کار می فهمید شروع ارتباط آنقدرها هم دشوار نیست.

3.مهارت گفتگو و ارتباط موثر را تمرین کنید

دقت داشته باشید که خلوت خودتان بهترین زمان برای تمرین این مهارت است.

سعی کنید در مقابل آینه بایستید و شرایط گفت و گوی دو نفره رو تصور کنید و شروع به صحبت و تعامل کنید.

زمانی را تصور کنید که از کسی به دلیل رفتار ناشایستش ناراحت شده اید و قصد دارید به او در مورد رفتارش اعتراض کنید. سعی کنید تصور کنید که در صورت ابراز وجود شما چه مشکلی پیش می آید؟ بدترین اتفاق ممکن چه خواهد بود؟ و شما در آن شرایط چه واکنشی می توانید نشان دهید؟ سعی کنید روی احساساتتان تمرکز کنید و تلاش کنید این مهارت را یاد بگیرید که بدون آسیب رساندن به دیگران احساساتتان را بیان کنید.

4. به ژست های بدن خودتان توجه کنید

اگر شما با فردی مواجه شوید که روی صندلی در خود جمع شده و حالت مچاله به خود گرفته و سرش پایین است و مدام با انگشتانش بازی می کند چه برداشتی از او دارید؟ آیا او را فردی قدرتمند می دانید یا اینکه به این مسئله پی می برید که آن فرد خجالتی و کمرو است؟

قطعا این نشانه ها، نشانه یک فرد قدرتمند نیست فرد قدرتمند سرش را بالا می گیرد و سعی می کند به چشمان دیگران نگاه کند و حالتی رها و آزاد به خود می گیرد. بنابراین در مورد ژست های بدنی خود در حضور دیگران مراقب باشید.

5. به تقویت اعتماد به نفستان بپردازید

اگر که در زمینه خاصی در خود احساس ضعف می کنید سعی کنید این ضعف را برطرف کنید، سعی کنید مهارت های مختلف را کسب کنید، روی نقاط قوت خود کار کنید و احساس ارزشمندی تان رو بالا ببرید، با این کار شما می توانید اعتماد به نفستان را تقویت کنید و در برقراری ارتباط با دیگران، اعتماد بیشتری به خود داشته باشید.

6. از اشتباه کردن نترسید

هیچ فردی بی عیب و نقص نیست و شما هم از این قاعده مستثنی نیستید. بنابراین امکان اینکه هر فردی اشتباه کند و یا ضعف هایی داشته باشید، امری طبیعی است و قاعدتا اگر شما در حضور فردی دیگر اشتباه کنید دنیا به پایان نمی رسد و تا زمانی که خودتان، برچسب خنگ یا احمق و ضعیف به خودتان نزنید دیگران چنین تصوری در مورد شما نخواهند داشت، بنابراین به دلیل تجربه یک اشتباه، خودتان را از برقراری ارتباط با دیگران محروم نکنید.

7. از مشاور کمک بگیرید

کمک گرفتن از مشاور، یکی از مواردی است که هیچگاه نباید از آن غافل شوید، زمانی که شما قصد تغییر در زمینه ای خاص رو دارید، با دریافت اطلاعات و راهنمایی از فردی متخصص در این زمینه، قطعا می توانید موفقیت بیشتری کسب کنید و سرعت تغییرتان را بالا ببرید.

مرکز مشاوره ستاره ایرانیان با داشتن مشاورانی مجرب و متخصص آماده  کمک و راهنمایی در زمینه کمرویی و ارائه خدمات روانشناختی به شما عزیزان می باشد.

منبع : آنچه افراد کمرو را از پا در می آورد+درمان

در هنگام تصمیم گیری برای ازدواج، ملاک های مختلفی برای سنجش میزان سنخیت و هماهنگی زن و مرد وجود دارد که یکی از این ملاک ها، سن افراد است. تفاوت سنی برخی از افراد بسیار زیادی یا بسیار کم می باشد اگر نگرانی در مورد تفاوت سنی خود و همسرتان دارید این مطلب را از دست ندهید.

در اکثر مطالبی که در مورد سن مناسب برای ازدواج نوشته شده است، بهترین فاصله سنی را بین 3 تا 7 سال، که در آن پسر از دختر بزرگتر باشد، ذکر کرده اند و دلیل آن هم که تاکید بر بزرگ تر بودن پسر از دختر است، این می باشد که دختران معمولا زودتر از پسرها به بلوغ روانی و ثبات شخصیتی می رسند و اگر بخواهیم به زبان ساده تر بگوییم، دختران زودتر از پسران بزرگ می شوند و رفتار دختر خانمی با سن 20 سال معمولا پخته تر از رفتار پسری با همان سن می باشد، به همین دلیل حالت مطلوب این است که یک فاصله سنی مناسب این شکاف را اصلاح کند.

اما گاهی این فاصله سنی مطلوب، که نیاز است بین دختر و پسر وجود داشته باشد، خیلی زیاد می شود و از حالت نرمال و عادی خود فراتر می رود، اختلاف سنی 10 سال، 15 سال، 20 سال یا حتی 30 سال از جمله مواردی هستند که ما می توانیم آن ها را در دسته ازدواج هایی با اختلاف سنی زیاد بدانیم.

البته در مورد اختلاف سنی بین 10 تا 15 سال مقداری جای بحث است که در ادامه به آن می پردازیم.

هدف از ازدواج چیست؟

اگر همین حالا در پی یافتن پاسخ این سوال، شروع به تحقیق در منابع مختلف کنید و سعی کنید بفهمید که هدف اصلی ازدواج چیست، ممکن است با پاسخ های مختلفی مواجه شوید، از جمله: داشتن همدم، ارضای نیاز های روانی و جنسی و عاطفی، رشد و تعالی، رشد و صمیمیت و غیره

این ها مواردی هستند که در اهداف ازدواج ذکر شده اند که البته موارد بسیاری دیگر هستند که از قلم افتاده اند ولی آیا تابحال با خود فکر کرده اید که چه چیزی باعث می شود که بتوانید به این اهداف در کنار همسرتان دست پیدا کنید؟ اصلا چه چیزی باعث می شود که شما احساس خوشایندی از ازدواجتان داشته باشید؟ پاسخ این سوال، درک متقابل است.

زمانی می توانید به اهداف مورد نظرتان در ازدواج دست پیدا کنید که شما و همسرتان درک متقابلی نسبت به هم و نیازهای یکدیگر داشته باشید.

برای داشتن درک متقابل، همسان بودن در ملاک های مختلفی اهمیت دارند، ولی یکی از مهمترین آن ها داشتن فاصله سنی مناسب است.

در واقع فاصله سنی زیاد، عاملی است که در کنار دیگر تفاوت ها، مثل تفاوت های اخلاقی، ظاهری، فرهنگی، اختلافات زناشویی را تشدید می کند.

اگر که شما با همسرتان از دو دوره ی رشدی مختلف باشید، احتمال اینکه دیدگاه ها و علایق و توانایی هایتان با یکدیگر متفاوت باشد، خیلی زیاد است و همین امر می تواند سبب ایجاد اختلاف در شما شود.

دقت داشته باشید که منظور ما از سن، فقط سن تقویمی نیست، بلکه در کنار سن تقویمی، سن عقلی نیز اهمیت دارد و حتی می توانیم بگوییم اهمیتی به مراتب بیشتر دارد.

ازدواج با فاصله سنی زیاد در کدام سنین سبب ایجاد مخاطرات بیشتری می شود؟

دوره رشدی که زن و مرد در آن قرار دارند، در ایجاد مخاطرات ناشی از فاصله سنی زیاد نقش مهمی دارد.

به بیانی دیگر، ازدواج با فاصله سنی زیاد، در صورتی که یکی از طرفین در دوران نوجوانی یا اوایل جوانی باشد، می تواند ریسک بیشتری در پی داشته باشد.

به این دلیل که دوران نوجوانی، دوران پر تلاطمی است که فرد دچار هیجانات و تمایلات بی ثباتی است و وجود همین بی ثباتی در فرد می تواند سبب اتخاذ تصمیم های هیجانی و احساسی شود. حال تصور کنید که پسر جوانی با سن 28 سالگی که به ثبات شخصیتی و بلوغ روانی رسیده است با دختر خانمی 18 ساله ازدواج کند، طبیعی است که درک همسر نوجوان خود برای آقا پسر بسیار دشوار باشد، چون احتمالا آن فرد تحمل رفتارهای به اصطلاح ناشیانه همسر خود را ندارد.

اما اگر دختر خانمی 28 ساله با پسری 38 ساله ازدواج کند، احتمال اینکه این دو به مشکل بربخورند بسیار کمتر از مورد قبل است. به این دلیل که هر دوی این افراد در دوره رشدی یکسانی قرار دارند که به ثبات عقلی رسیده اند و رفتار هیچ یک برای دیگری عجیب و غیر قابل تحمل نیست.

هرچند که بازهم در این جا فاصله سنی زیاد مطرح است و در زمان تصمیم گیری برای ازدواج با یکدیگر، نیاز است که سن عقلی آن ها مورد بررسی قرار گیرد تا مطمئن شویم که مشکلی از نظر دیدگاه، شخصیت و رفتار، با یکدیگر ندارند.

ازدواج با فاصله سنی زیاد سبب ایجاد چه مشکلاتی در رابطه زناشویی می شود؟

• عدم درک متقابل

همانطور که پیش تر گفتیم، ازدواج با فاصله سنی زیاد، سبب می شود که زن و مرد، درک مناسبی نسبت به نیازهای یکدیگر نداشته باشند.

درک متقابل زمانی به وجود می آید که زن و مرد دیدگاه مشابهی نسبت به موضوعات مختلف داشته باشند، فاصله سنی زیاد می تواند موجب ایجاد افکار و ذهنیت های مختلفی نسبت به اتفاقات پیرامون شود و همین افکار و ذهنیت های مختلف می تواند مشکل ساز شود.

• انعطاف پذیری مختلف

ازدواج با اختلاف سنی زیاد، سبب می شود که دو نفر که از نظر میزان انعطاف پذیری تفاوت زیادی با یکدیگر دارند، کنار هم قرار بگیرند.

معمولا فرد جوانتر انعطاف پذیری بیشتری دارد و می تواند به مسائل با دید بازتری نگاه کند، اما فردی که مسن تر است و به عبارتی شخصیت وی در طول زمان شکل گرفته است انعطاف پذیری کمتری دارد و نسبت به تغییر مقاوم تر است و همین امر سبب می شود که شرایط برای فردی که سن کمتری دارد سخت تر شود.

• نامتناسب بودن ویژگی های ظاهری

طبیعی است که زمانی که فاصله سنی بین زوجین زیاد باشد، آن دو از نظر ظاهر نیز با یکدیگر تفاوت های فاحشی داشته باشند.

این تفاوت ها اگر چه در ابتدای ازدواج، خیلی به چشم نخورد، با مرور زمان قطعا خودشان را نشان می دهند و همین امر سبب می شود که فرد جوان تر بعد از مدتی احساس کند که با همسر خود از نظر ظاهری همسانی ندارد و از اینکه با همسرش در اجتماعات حضور پیدا کند خجالت بکشد، همین امر باعث می شود که فردی که سن بیشتری دارد احساس سرخوردگی کند و اعتماد به نفس کمی در کنار همسر جوان خود داشته باشد.

• اختلال در رابطه جنسی

همه ما می دانیم که با بالاتر رفتن سن، توان و قوای جنسی و همینطور میل جنسی فرد کاهش می یابد، بنابراین زمانی که زن و مرد با اختلاف سنی زیادی با یکدیگر ازدواج کنند، فردی که سن بیشتری دارد به مرور تمایل خود را به رابطه جنسی از دست می دهد و سرد مزاج تر می شود و همین امر می تواند سبب شود که فرد جوان تر از نظر تمایلات جنسی تحت فشار باشد و احساس کند که نیازهایش ارضا نمی شود. همین امر می تواند سبب آشفتگی، نارضایتی، دلسردی و کاهش صمیمیت بین زوجین شود و زمینه را برای بروز خیانت ها زناشویی فراهم کند.

• تفاوت در علایق و تفریحات

طبیعی است که افراد جوان پر شور و حال تر باشند و ترجیح بدهند تفریحاتی را انتخاب کنند که هیجان بیشتری داشته باشد، این افراد پر انرژِی تر، پرشورتر و پر از آمال و آرزوهای مختلف هستند، ممکن است بسیار بلند پرواز باشند و افکار مختلفی را در سر بپرورانند، ولی با افزایش سن، فرد، به مرور آرام تر می شود، تمایل بیشتری به سکوت و خلوت دارد و همینطور از نظر توانایی جسمانی نیز ضعیف تر می شود، کاملا واضح است که در چنین شرایطی چه مشکلاتی رابطه زن و شوهر را تهدید می کند.

• کنترل گری و سلطه گری بیش از حد

همانطور که شرح داده شد، ناهمخوانی و عدم تناسب زن و مرد در ویژگی های ظاهری و همینطور توانایی های جسمی و جنسی سبب می شود که فرد جوان تر به مرور نسبت به همسر خود دلسرد شود و صمیمیت بین آن ها کاهش پیدا کند. در مقابل از کاهش اعتماد به نفس فرد بزرگتر در رابطه صحبت کردیم.

طبیعی است که در چنین شرایطی همسر بزرگتر احساس خطر کند و حساسیت بیشتری داشته باشد و برای اینکه بتواند جلوی مشکلات احتمالی از جمله خیانت همسر خود را بگیرد، به شدت سلطه گر و کنترل گر شود و محدودیت های زیادی را برای همسر خود ایجاد کند. حتی ممکن است که همسر فرد به هیچ عنوان به فکر خیانت و رابطه فرا زناشویی نباشد اما فرد بزرگتر به علت تفکراتی که دارد ممکن است هر رفتار همسر خود را نوعی خطر قلمداد کند، بنابراین به این صورت واکنش نشان دهد.

• تغییر نقش ها

همانطور که گفتیم فرد کوچکتر ممکن است تفکرات بسیار بلند پروازانه ای داشته باشد و مدام میل به خطر و ریسک کردن داشته باشد، البته ممکن است که فرد کوچکتر به این صورت هم ریسک پذیر نباشد، اما مسئله ای که وجود دارد این است که در چنین شرایطی فرد بزرگتر، خود را عاقل تر می داند و نقش والد را به خود می گیرد و چون خود را فرد با تجربه تری می داند مدام سعی می کند همسر خود را موعظه کند و به او پند و نصیحت دهد. که در اینصورت دیگر نمی توانیم شاهد رابطه زن و شوهری باشیم بلکه بیشتر رابطه والد – فرزندی را در بین زوجین مشاهده می کنیم.

• کاهش اعتماد به نفس در همسر کوچکتر

ما از کاهش اعتماد به نفس در همسر بزرگتر صحبت کردیم، اما این اتفاق ممکن است در فرد کوچکتر نیز رخ دهد. تصور کنید که شما در کنار کسی زندگی می کنید که کارها، رفتارها و تصمیماتتان مدام زیر سوال می رود و بارها بابت تصمیماتی که گرفته اید، سرزنش شده اید، چه اتفاقی می افتد؟ واقعیت این است که شما هم دیگر اعتماد به نفس کافی را برای گرفتن تصمیم در زمینه های مختلف را ندارید، مدام از اشتباه کردن می ترسید و خود را فردی وابسته به همسر می دانید، بنابراین فاصله سنی زیاد می تواند در کاهش اعتماد به نفس هر دو طرف تاثیر زیادی داشته باشد.

آیا ازدواج با اختلاف سنی زیاد، پر از عیب است و هیچ مزیتی ندارد؟

پاسخ قطعا منفی است، در واقع نمی توان به این پدیده با دیدی کاملا منفی نگاه کرد، چه بسا در اینگونه ازدواج ها نیز مزایایی وجود دارد که البته هر چقدر فاصله سنی بین زوجین بیشتر شود، از میزان این مزایا کاسته می شود و به معایب آن اضافه می شود.

در ادامه به برخی از نکات مثبت ازدواج با اختلاف سنی زیاد می پردازیم:

اگر بخواهیم به نکات مثبت این سبک از ازدواج ها بپردازیم نیاز است که در ابتدا به اهمیت ویژگی های شخصیتی و دیدگاه های افراد بپردازیم.

دخترانی که رابطه عاطفی محکمی با پدر خود نداشته اند می توانند از ازدواج با مردی بزرگتر احساس خوشایندی داشته باشند، چون احساس می کنند که مورد حمایت قرار گرفته اند و بسیاری از نیازهایشان در پس این ازدواج ارضا می شود، ولی مسئله اینجاست که در این ازدواج، مسئله تغییر نقش اتفاق می افتد و این می تواند مشکل ساز باشد. اما نکته ای که وجود دارد دختر خانمی با این شرایط نسبت به دختر خانومی سلطه گر، احساس خوشایندتری در مورد این ازدواج دارد.

نکته مثبت دیگر اینکه دو فرد که همسن باشند یا فاصله سنی زیادی با یکدیگر نداشته باشند ممکن است در بسیاری از موارد با یکدیگر لج کنند و هر دو رفتارهای خامی از خود نشان دهند ولی مردان مسن، پخته تر هستند و به مسائل با دید عمیق تری نگاه می کنند، بنابراین توان بیشتر و بهتری برای مدیریت مشکلات و اختلافات دارند.

نکته دیگر اینکه مردانی که سن بیشتری دارند به احتمال بیشتری به استقلال مالی رسیده اند و به خوبی از عهده مخارج زندگی بر می آیند، ولی افراد جوان ممکن است در این مسائل مشکل داشته باشند و تازه اول راه باشند.

مواردی که گفته شد می توانند از جمله نکات مثبت اختلاف سنی زیاد باشد ولی توجه داشته باشید که این در صورتی است که

1. دوره رشدی دو نفر با یکدیگر متفاوت نباشد.
2. فاصله سنی خیلی زیاد نباشد.

اگر قصد داریم با فردی که فاصله سنی زیادی با ما  دارد و کوچکتر از ما است ازدواج کنیم نیاز است که چه کارهایی انجام دهیم؟

1. اینکه به روحیات خود توجه کنید و ببینید که آیا توان کنار آمدن با فردی کوچکتر از خودتان را دارید یا خیر.
2. مراقب رفتار خود باشید و سعی کنید به فرد کنترل گری تبدیل نشوید و نقش والدی سرزنش گر را بر عهده نگیرید.
3. دقت داشته باشید که نیاز است در مقابل خواسته های همسرتان و علایقی که دارد کنارش باشید و فرصت تجربه های متعدد را از او نگیرید، در واقع سعی نکنید مقابل همسرتان بایستید بلکه سعی کنید همراه خوبی برای او باشید و تفاوت دیدگاهای تان را در نظر داشته باشید.
4. خودتان را برای برخورد منطقی با همسرتان آماده کنید و بدانید که اگر همسر شما از سر بی تجربگی و خامی تصمیماتی می گیرد که از نظر شما عواقب خوبی ندارد نیاز است که گفت و گویی منطقی با او داشته باشید که بتوانید او را متوجه اشتباهش کنید. قطعا سرزنش کردن و گفتن «نه مطلق»، همسرتان را دچار ناکامی و درماندگی می کند.
5. قبل از گرفتن تصمیم قطعی حتما به مشاور ازدواج مراجعه کنید و به کمک مشاور تمامی مسائل را مورد بررسی قرار دهید. بررسی سن عقلی هر دو طرف، نیز از جمله موارد مهمی است که نیاز است در جلسات مشاوره، به آن پرداخته شود.

برای دریافت مشاوره در زمینه ازدواج می توانید با مشاوران با تجربه و متخصص مرکز مشاوره ستاره ایرانیان در تماس باشید و از خدمات روان شناختی این مرکز بهره مند شوید.

منبع : فواید و معایب ازدواج با اختلاف سنی زیاد 

ترس از فراموش و نادیده گرفته شدن(Athazagoraphobia) یک اختلال اضطراب طولانی مدت می باشد که می تواند زندگی روزمره شما را مختل کند. برای برخی از افراد، این شرایط می تواند احساسات شدیدی از وحشت، اضطراب، استرس و ترس را به همراه داشته باشد.

افراد مبتلا به این فوبیادر موارد شدید، ممکن است دچار واکنش های جسمی یا روانی شوند که در زندگی روزمره آن ها تداخل ایجاد می کند.

ترس از نادیده گرفته شدن هراسی است که به ندرت مورد بحث قرار می گیرد. ترس از فراموش شدن دو نوع است: این بیماری در مرحله اول ممکن است در بیماران مبتلا به زوال عقل (آلزایمر) یا بیمارانی که از سایر بیماری های مربوط به از دست دادن حافظه رنج می برند دیده می شود. آن ها از این که دیگران یا هویت خود را فراموش کنند می ترسند.

در مرحله دوم، این ترس ممکن است برای همسران یا مراقبان بیماران مبتلا به آلزایمر و زوال عقل ایجاد شود، افراد مبتلا به این ترس معتقد هستند که عزیزانشان سرانجام آن ها را فراموش خواهند کرد (یا اینکه بعد از مرگ عزیزشان را فراموش می کنند).

متاسفانه این هراس به ندرت مورد درمان قرار می گیرد هرچند بسیار شایع و نگران کننده می باشد.

به عنوان مثال، شما یا یکی از نزدیکانتان ممکن است نگران ابتلا به بیماری آلزایمر یا از دست دادن حافظه خود بوده و به همین دلیل دچار اضطراب یا ترس باشید. همچنین ممکن است نگران باشید که یکی از اعضای خانواده که مبتلا به بیماری آلزایمر می باشد شما را به خاطر نیاورد.

علت ابتلا به ترس از فراموش شدن

تعیین دقیق علت فوبیا دشوار است، اما روانشناسان و روانپزشکان معتقدند که عوامل محیطی و ژنتیکی ممکن است باعث ابتلا به این فوبیا شوند.

عوامل ژنتیکی

بسیاری از بیماری های روانی مانند وسواس، فوبیا، افسردگی، دوقطبی و برخی از بیماری های دیگر ریشه در ژنتیک دارند، بنابراین می توان گفت که اگر خانواده شما درگیر این فوبیا یا فوبیای دیگری هستند شما بیش تر در خطر ابتلا به فوبیا قرار دارید.

البته این بدین امر نمی باشد که شما حتما به فوبیا مبتلا می شوید اما باید بیش تر از خودتان محافظت کنید.

عوامل محیطی

• آسیب های دوران کودکی

اگر در دوران کودکی در خانه یا جایی تنها مانده اید، یا گم شده اید احتمال دارد این ترس را تجربه کنید. همچنین ممکن است یکی از اطرافیان شما در کودکی به آلزایمر مبتلا بوده است و به همین دلیل پس از آن این نگرانی برای شما به وجود آمده که ممکن است دیگران شما را فراموش کنند.

• تنها ماندن در کودکی

همان طور که گفته شد تنها ماندن در کودکی می تواند باعث شود که در بزرگسالی فرد به اضطراب یا فوبیا فراموش شدن دچار شود. در این شرایط بهتر است که والدین در همان کودکی به فکر درمان فرزندشان باشند و با کمک درمانگر و بازی درمانی اضطراب و فوبیا کودک خود را درمان کنند. در ادامه به نشانه های فوبیا تنها ماندن در کودکان می پردازیم.

• تاثیر خانواده

علاوه بر ژنتیک خانواده تاثیر دیگری نیز در ابتلا به فوبیا دارند، کودک از محیط اطراف خود می آموزد که چه احساسی به شرایط مختلف داشته باشد، اگر والدین نگرانی زیادی داشته باشند یا ترس خود را به کودک منتقل دهند کودک نیز دچار این فوبیا و اضطراب می شود. بنابراین همیشه از والدین خواسته می شود تا ترس و اضطراب خود را مقابل کودک بروز ندهند زیرا کودک درک درستی از شرایط نداشته و ممکن است.

ارتباط مستقیم مانند یکی از اعضای خانواده با از دست دادن حافظه می تواند ترس و اضطراب طولانی مدت ایجاد کند. این ترس و اضطراب می تواند زندگی فرد را فلج کند.

علائم ترس از فراموش شدن

افرادی که ترس از فراموش شدن دارند، اعتماد به نفس پایینی دارند. غالباً، چنین افرادی درون گرا، افسرده هستند و یا فاقد توانایی تعامل طبیعی در جامعه می باشند، آن ها ذاتاً خجالتی و منفعل هستند. در عین حال، شخص معمولا مضطرب می شود و فکر می کند “به سادگی فراموش می شود”.

علائم انواع فوبیا بسته به شدت فوبیا متفاوت می باشد. بیشتر افراد هنگام فوبیا سطح اضطراب را تجربه می کنند. دیگران ممکن است ترکیبی از علائم جسمی و روانی را تجربه کنند. این علائم جسمانی عبارت هستند از:

• بدن درد
• تنش عضلانی
• افزایش ضربان قلب
• افزایش فشار خون
• سرگیجه
• بی قراری، عصبی بودن
• غش کردن
• تعریق
• حالت تهوع
• افسردگی
• ناتوانی در نفس کشیدن
• اجتناب از موقعیت های اجتماعی
• عدم تمرکز

علائم روانی این فوبیا نیز شامل موارد زیر می باشد:

• هنگام فکر به تنهایی احساس نگرانی و اضطراب شدید پیدا می کنند.
• همیشه به زمانی فکر می کنند که دیگران آن ها را فراموش کنند.

اگر کودک شما مدتی را تنها گذرانده یا نگرانید درگیر ترس از فراموش شدن شده باشد، به علائم زیر دقت کنید:

• به هیچ عنوان حاضر نیست از شما جدا شود.
• کابوس می بینید و از شما می خواهد که هنگام خواب هم از شما جدا نشود.
• از شما سوالاتی در مورد فراموش شدن پس از مرگ می پرسد.

در این صورت حتما به روانشناس و درمانگر مراجعه کنید و دقت داشته باشید که کودکان توانایی بزرگسالان را در بیان احساسات خود ندارند بنابراین ممکن است احساسات خود را به درستی به شما نشان ندهند.

درمان فوبیای فراموش شدن

شدت اضطراب و ترس ناشی از فوبیا می تواند زندگی افراد را تحت تأثیر منفی قرار دهد. چند مهارت مقابله ای می تواند به شما کمک کند تا فوبیا را به حداقل برسانید و از بین ببرید.

برخی از نکات مفید برای کنار آمدن با این فوبیا شامل موارد زیر است:

• ورزش هایی مانند یوگا
• تکنیک های کنترل تنفس
• رژیم متعادل
• استفاده از یک دفتر خاطرات برای نوشتن افکار
• کمک گرفتن از دیگران به خصوص مشاور
• یادگیری راه های کاهش اضطراب و استرس

مراجعه به روانشناس

همه افراد اضطراب و نگرانی را تجربه می کنند. وقتی اضطراب مزمن باشد ممکن است که زندگی و فعالیت های روزمره شما را محدود یا سلامتی شما را به خطر بیندازد. روانشناس و درمانگر می تواند:

• صحبت در مورد چیزهایی که باعث اضطراب شما می شود.
• به شما کمک می کند تا درباره ترس و عوامل خاص خود بیشتر بدانید.
• پیدا کردن روش مناسب برای درمان فوبیا و اضطراب شما.
• استفاده از دارو درمانی در صورت نیاز

درمان هر نوع اختلال اضطرابی به شدت بیماری بستگی دارد. به طور کلی درمان شامل راه های مقابله ای، درمانی و همچنین دارو درمانی می شود. این روش ها ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• درمان شناختی رفتاری
• دارو درمانی برای کنترل اضطراب
• هیپنوتیزم درمانی
• تکنیک های کنترل اضطراب

درمان شناختی رفتاری

درمان شناخت رفتاری در درمان فوبیا بسیار مفید می باشد. در این روش فرد در مورد راه های کنترل اضطراب و فوبیا خود می آموزد و درمانگر به او کمک می کند تا بتواند به ترس خود غلبه کند.

تعداد جلسات این درمان به شدت فوبیا و اضطراب بستگی دارد و بین 5 تا 25 جلسه می باشد.

مواجهه درمانی

در این درمان درمانگر فرد را در معرض ترسش قرار می دهد و با این کار به مرور به فرد کمک می کند تا گام به گام به درمان ترس و فوبیا خود نزدیک شود. این درمان باید زیر نظر درمانگر انجام بشود و خود فرد نمی توانم به تنهایی این درمان را انجام دهد.

دارو درمانی

معمولا دارو درمانی برای فوبیا استفاده نمی شود اما روانپزشک ممکن است برای درمان و کنترل اضطراب از دارو درمانی استفاده کند. البته دارو درمانی موقت و تنها برای کنترل اضطراب می باشد. پیشنهاد می شود که پیش از دارو درمانی در مورد عوارض دارو اطلاعات کافی را به دست آورید.

منبع : درمان فوبیا فراموش و نادیده گرفته شدن