اشتباهات تربیتی والدین که کسی به شما نمی گوید

شاید قبول این موضوع که گاهی اوقات اشتباهات تربیتی باعث بروز رفتارهای نامناسب در کودکان شده است شما را به این فکر وا دارد که بهترین روش  فرزندپروری را شناسایی کرده و با استفاده از آن به تربیت کودک تان بپردازید، در نظر گرفتن سن تربیتی برای کودکان و تغییراتی که در هر دوره در برخورد با کودک تان به وجود می آید بسیار اهمیت دارد. در این مقاله به اشتباهات تربیتی والدین پرداخته می شود که ممکن است از آن ها اطلاعی نداشته باشید.

در صورتی که کودک تان از شما سرپیچی می کند و یا رفتارهای نامناسب و ناهنجاری از خود نشان می دهد باید بیندیشید که چه اصولی در تربیت کودک خود به کار بسته اید که این چنین رفتاری دارد، باید این نکته را در نظر بگیرید که کودکان به توجه و جهت گیری منظمی نیاز دارند، بسیاری از والدین در تربیت فرزندشان به طور ناخواسته اشتباهاتی را انجام می دهند و از این طریق آسیب های رفتاری و اخلاقی به فرزندشان وارد می کنند در صورتی که شما با این اشتباهات آشنا باشید تا حدودی می توانید از به وجود آمدن آن ها جلوگیری کنید، در ادامه این مقاله مهم ترین و رایج ترین اشتباهات تربیتی والدین را بیان می کنیم.

اولین اشتباه تربیتی والدین، تهدید کردن کودک

در صورتی که به طور مداوم کودک تان را تهدید کنید در ناخودآگاه او استرس نهفته ای را ایجاد می کنید.

زمانی که کودک تان را تهدید می کنید و عواقب کارش را به او نشان نمی دهید در این حالت کودک حرف های شما را باور نمی کند و به او این جرات و شهامت را می دهید تا بار دیگر رفتار اشتباهش را تکرار کند.

تهدید به تنبیه کودک روشی نامناسب و بدون نتیجه در کنترل و مهار رفتار کودک می باشد و در صورتی که از کودک اشتباهی سر می زند متناسب با رفتارش تنبیهی را برای او در نظر بگیرید و حتما آن را عملی کنید.

دومین اشتباه تربیتی والدین، دوگانگی در تربیت فرزند

باید با همسرتان اصول تربیتی مشترکی را در پیش گیرید و با یکدیگر هماهنگ باشید زمانی که دو روش تربیتی را در نظر بگیرید کودکتان سردرگم می شود و به احتمال زیاد بدرفتاری های او افزایش می یابد، در صورتی که شما سخت گیر هستید و همسرتان بسیار سهل گیر، تعجب نکنید اگر فرزندتان وسایلش را به زمین می ریزد، ظرف غذایش را پرت می کند و یا تکالیفش را به درستی انجام نمی دهد شما باید در مورد تربیت فرزندتان با همسرتان حرف بزنید و با یکدیگر به توافق برسید.

در این خصوص مشاوره می تواند به شما و همسرتان کمک کند تا به یک وجه مشترک برسید و سبک فرزندپروری مشخصی را برای تربیت کودک تان در نظر بگیرید. هم  چنین جست و جو کردن برای رسیدن به روش مناسب می تواند مفید باشد، برای مثال آیا می دانستید که عطر زدن به کودک می تواند برای او مضر باشد؟

سومین اشتباه تربیتی والدین، رشوه دادن به کودک

رشوه دادن به کودک با شکست همراه خواهد بود، رشوه دادن روشی است که به انجام دادن کار خوب و یا انجام ندادن کار بد پاداش داده می شود، کودک با استفاده از این روش شرطی می شود که برای انجام وظایفش باید پاداش دریافت کند تا آن ها را به درستی انجام دهد، این مسئله در آینده مشکلاتی را برای او به وجود خواهد آورد، این مدل تربیتی باعث می شود که کودک برای به دست آوردن اهداف کوتاه مدت کاری را انجام دهد و به ندرت تلاش و کوشش می کند تا به اهدافش برسد.

رشوه دادن به کودک به او می فهماند که نسبت به توانایی های او شک دارید و آن ها را باور ندارید، پاداش هایی که به صورت رشوه به کودک داده می شود از نظر اخلاقی اشکالات زیادی دارد. پاداش باید بدون منظور و زمانی که از قبل اعلام نکرده اید در اختیار کودک قرار داده شود هم چنین پاداش باید نشانه قدردانی و تشکر والدین نسبت به شخصیت کودک باشد.

فحاشی کردن و داد زدن از روش های تربیتی نامناسب

اگر به کودکان القاب نامناسب مانند خنگ، کودن، احمق، بی عرضه و غیره را نسبت دهیم در این صورت کودکان دچار مشکلات عاطفی و رفتاری می شوند، کودکان نسبت به ایم مسائل بسیار حساس می باشند و در بسیاری اوقات والدین این القاب را برای نشان دادن خشم خودشان به کار می برند اما به کار بردن این اسامی کار را بدتر می کند ، شما نباید از این الفاظ استفاده کنید و بدون منظور و به شوخی به کودک تان کودن نگویید.

کودکان نیاز دارند تا امنیت روانی داشته باشند و در وهله اول باید این امنیت را برای آن ها فراهم کنید و رفتارهایی مانند فحاشی، داد و فریاد، سرزنش مداوم، لجبازی، بددهنی  و مشاجره کردن امنیت روانی کودک را از بین می برد در این حالت کودک دچار اضطراب و استرس می شود و احترام بین والدین و کودک از بین می رود و این مسئله باعث می شود اقتدار کودکان از بین برود. و کودک اعتماد به نفسش را از دست بدهد.

اشتباهات تربیتی والدین، تنبیه فیزیکی کودک

هر والدی خواسته یا ناخواسته حداقل برای یک بار کودکش را کتک زده است، تنبیه بدنی آثاری دارد و درک آن چندان دشوار نمی باشد ، در صورتی که کودک به صورت مداوم کودک بخورد در برابر درد مقاوم می شود و هم چنان به رفتارهای بد خود ادامه می دهد ، چون او دیگر حساسیتی نسبت به درد تنبیه ندارد.

در صورتی که کودک مورد تنبیه بدنی و کتک زدن قرار گیرد اثرات مخربی برای او به همراه خواهد داشت و زمانی که کودک مورد تنبیه قرار گیرد حس انتقام جویی و روحیه خصمانه در او پرورش می یابد.

هر رفتاری که شما با کودکتان دارید آن ها نیز یاد می گیرند که در آینده به طور ناخودآگاه نسبت به فرزندشان همان رفتار را داشته باشند، هر ضربه ای که به فرزندتان می زنید باعث از بین رفتن رابطه صمیمی میان شما و کودکتان می شود.

تنبیه بدنی در جمع باعث می شود تا شخصیت کودکتان مورد تحقیر قرار گیرد پس بهتر است به جای تنبیه بدنی با کودک تان حرف بزنید  و با آگاهی از اصول صحبت کردن با کودک او را متوجه اشتباهاتش کنید.

توجه داشته باشید که تنبیه ای که برای کودک در نظر می گیرید باید متناسب با عملکرد کودک باشد برای مثال به مدت دو ساعت از دیدن برنامه تلویزیونی مورد علاقه اش او را منع کنید و یا اسباب بازی مورد علاقه اش را بدون دعوا و مشاجره برای یک روز از او بگیرید و به او اجازه ندهید تا با آن بازی کند، تنبیه کودکان باید طوری باشد تا بر روی کودک تاثیر بگذارد و باعث تحقیر کودک نشود.

اشتباهات تربیتی والدین، نشان دادن فیلم ترسناک به کودک

گاهی اوقات والدین برای این که فرزندشان شجاع بار بیاید فیلم های ترسناکی را به او نشان می دهند در صورتی که کودکان نسبت به بزرگسالان درک کمتری نسبت به واقعیت ها دارند و به همین دلیل فیلم ترسناک برای آن ها خطرناک است و تاثیر عمیقی بر روی روان آن ها می گذارد، کودک اگر فیلم ترسناک مشاهده کند از آن تقلید می کند و به همسالان خود آسیب می رساند.

بیشتر کابوس های شبانه کودکان و از خواب پریدن آن ها به خاطر مشاهده کردن فیلم های ترسناک می باشد و هنگامی که بعد از دیدن فیلم های ترسناک کودک تنها در خانه بماند به مشکلات او افزوده می شود.

در صورتی دیدن فیلم های ترسناک توسط کودکان، تخیلات هیجانی و ترسناک در او پرورش داده می شود این تخیلات باعث افزایش اضطراب و استرس در دوران کودکی و بزرگسالی می شود ، در صورتی که فرد این طور تخیلاتی داشته باشد سیستم بدن او حالت های تدافعی به خود می گیرد و انرژی بدن و ذهن به جای این که به سمت جلو برود و رشد کند درگیر حل مسائل و تعارضات ذهنی اش می شود.

والدینی که کارهای خوب کودک را نادیده می گیرند

هر کودکی نیاز دارد تا توسط والدینش مورد تشویق قرار گیرد در صورتی که شما تنها به رفتار های بد کودک تان توجه می کنید و او را مورد سرزنش قرار می دهید و برای کارهای خوب او ارزش و احترامی قائل نیستید در این حالت به احتمال زیاد کودک کارها و رفتارهای شایسته اش را از بین می برد.

به همین دلیل رفتارهایی که انتظار دارید کودک در آینده آن ها را بروز دهد مورد تشویق قرار دهید تا او آن رفتارهایش پرورش یابد و تقویت نماید و با مهربانی به کودک تان نشان دهید که چقدر رفتارهای آن ها برای شما اهمیت دارد.

باید این نکته را در نظر بگیرید که تشویق و پاداش شما نباید به صورت افراطی باشد ، هم چنین کودکان با یکدیگر تفاوت هایی دارند برخی از آن ها به محبت، در آغوش گرفتن و تشویق و لمس بدنی نیاز بیشتری دارند و برای از آن ها نیاز به کلمات محبت آمیز و تعریف و تمجید مورد تشویق قرار می گیرند شما باید نیازهای همسرتان را شناسایی کنید و قلق او را به دست آورید. تبعیض میان کودکان را در نظر بگیرید و نباید به خاطر تفاوت در نیازهای کودک تان میان آن ها تفاوت هایی را بگذارید.

لوس کردن کودک از اشتباهات مدرن تربیتی

برخی از والدین فرزندشان را به حال خود رها می کنند و هر چیزی که می خواهد در اختیار او قرار می دهند و برای او هیچ محدودیت و قانونی در خانواده قائل نیستند، چنین والدینی باعث می شوند تا فرزندشان لوس و خودشیفته شود، کودکی در خانواده همه چیز به سرعت در اختیار او قرار داده می شود زمانی که وارد اجتماع و مدرسه شود با مشکلات بسیاری رو به رو خواهد شد زیرا در اجتماع همه در اختیار او نیستند و به نیازهای او توجه نمی کنند و نیازهایش به سرعت برآورده نخواهد شد و مشکلاتی برای او به وجود خواهد آمد.

فرزندتان در صورتی که در محیط خانواده آموزش ندیده باشد نسبت به توانایی هایش دچار ضعف و ناامیدی می شود و احتمال دارد هر رفتاری را از خود نشان دهد، برای رفتارهای کودک تان پاداش و تنبیه های صحیحی تعیین کنید و به او اجازه دهید تا خودش کارهایش را انجام دهد و هیچ وقت تسلیم خواسته ها و نیازهای او نشوید زیرا باعث لوس شدن او می شود.

کلام آخر

باید به این نکته توجه داشته باشید که اشتباهات تربیتی والدین می تواند بهداشت جسمی و روانی کودک را به خطر بیندازد و در آینده مشکلاتی را به وجود آورد و شکل گیری شخصیت کودک را با مشکلاتی رو به رو کند، هم چنین عملکرد او د زمینه های شغلی، تحصیلی و دیگر عملکردهای مهم با مشکلاتی رو به رو می شود برای آن که بتوانید به صورت صحیح فرزندتان را تربیت کنید باید از مشاوره در زمینه تربیت کودک کمک بگیرید تا با توجه به تجربه و دانش خود بتوانند اصول کلی و صحیح را در اختیارتان قرار دهند و در این زمینه مرحله به مرحله به شما کمک کنند.

مرکز مشاوره ستاره ایرانیان از مشاوران و متخصصان با تجربه ای تشکیل شده اند که در این خصوص اصول و روش های تربیتی صحیح را به شما آموزش می دهند و باعث می شوند تا از نظر اخلاقی و رفتاری کودکی سالم تربیت نمایید هم چنین این مرکز  مشاوره با داشتن مشاورانی با تجربه و برجسته در زمینه کودک ، شرایط فرهنگی، اجتماعی و فردی هر خانواده را در نظر می گیرد و با توجه به آن راهکارهای گوناگونی را در اختیار شما قرار می دهد.

سوالات متداول

از چه زمانی باید کودک خود را تربیت کنیم؟

از همان زمانی که کودک به دنیا می آید با انجام دادن رفتارهای ساده مانند بازی کردن، نگاه کردن و صحبت کردن می توانید بر شکل گیری شخصیت او اثر بگذارید و هم چنین بر روی عاطفه و رفتارهای بعدی او تاثیر گذار باشید، هم چنین تربیت مستقیم کودک از زمانی شروع می شود که او قدرت درک و پاسخ کلامی داشته باشد و بتواند مسائل را متوجه شود.

منبع : اشتباهات تربیتی والدین که کسی به شما نمی گوید

تاثیر تشویق کودکان و انواع تشویق کلامی و غیر کلامی

در مورد علل و تاثیر تشویق کودکان چه می دانید؟ هر کدام از والدین به دنبال راهی برای تربیت موثر فرزندشان می باشند و برای این که نسبت به هدفتان آگاهی داشته باشید از بهترین روش های فرزند پروری که به ذهنتان می رسد استفاده خواهید کرد و در صورتی که نسبت به متدهای تربیتی و تاثیر آن ها آگاهی نداشته باشید در این حالت نخواهید توانست بسیاری از برخوردها و رفتارهای تان را عملی کنید.

احتمالا بر طبق مشاهدات خود متوجه شده اید که اگر از پاداش و تشویق های غیر اصولی استفاده کنید تاثیر منفی بر روی کودکتان خواهد گذاشت و باعث دور شدن او از اهداف تربیتی والدینش می شود .

برای آن که بتوانید رفتارهای غلط فرزندتان را اصلاح نمایید باید به صورت ریزبینانه تر به روش های تشویق و تنبیه کودک خود توجه داشته باشید، در ادامه این مقاله در مورد علل و پیامدهای تشویق کودکان بیشتر آشنا خواهید شد.

علل و تاثیر تشویق بر کودکان، چرا باید کودک خود را تشویق کنیم؟

کودکان ذاتا نیاز دارن تا مورد تشویق و پاداش قرار گیرند زیرا این کار به آن ها انگیزه لازم را می دهد تا کارهایشان را به درستی انجام دهند، در حقیقت آن ها برای انجام کارهای روزانه شان و یا دست یابی به اهداف ویژه در هر مرحله از رشد مانند راه رفتن، غذا خوردن، نشستن، رفتن به مدرسه و غیره نیاز به داشتن انگیزه و دریافت تشویق دارند.

دادن انگیزه و تشویق به آن ها کمک می کنند تا کارهای خودشان را راحت تر انجام دهند و به همین منظور والدین برای به دست آوردن اطلاعات بیشتر در این زمینه می توانند روش های تشویق کودکان را مورد مطالعه قرار دهند.

چرا باید کودکان را تشویق کرد؟

در هر نوبت تشویق کودکان چه پاداشی بدهیم؟

باید این نکته را در نظر بگیرید که دادن انگیزه به کودک مساوی با پاداش نقدی مانند دادن عروسک، شکلات و پول و غیره به کودک نمی باشد شما باید ابتدا از انگیزه های بیرونی شروع کنید و به فرزندتان اجازه دهید تا به انگیزه های درونی برسد، منظور این می باشد که کودکتان را به صورتی افراطی به جایزه و پاداش وابسته نکنید و باید در این خصوص جانب اعتدال را رعایت کنید و به فرزندتان اجازه دهید تا به مرور انگیزه های درونی خودش را پیدا کند.

چطور تشویق کودکان را درونی و خودکار کنیم؟

در صورتی که شما کنجکاوی های طبیعی کودکتان را مورد تشویق قرار دهید، آن ها را به سمت انگیزه های درونی خود هدایت می شوند و به مرور زمان بدون آن که نیاز به جایزه و مشوق بیرونی داشته باشند می توانند کارهایشان را برای این که لذت ببرند انجام دهند، کودکانی که برای انگیزه گرفتن به خودشان متکی می شوند در بزرگسالی باعث می شود تا عزت نفس فرد افزایش یابد و سلامت روان را در سطح بالاتری تجربه خواهد کرد، این گونه تاثیر تشویق بر کودکان به مرور زمان حالت درونی و خودکار به خود می گیرد

تشویق موثر کودکان چگونه است؟

یکی از اشتباهات تربیتی والدین استفاده از روش های نادرست و غیر موثر برای تشویق کودکان می باشد، و در صورتی که تشویق در زمان مناسبی صورت گیرد تشویقی موثر خواهد بود و برای این که این نوع تشویق تاثیرگذاری بیشتری داشته باشد به جای این که به نتیجه کار توجه کنید به میزان تلاش و فعالیت فرزندتان تمرکز داشته باشید و سعی کنید آن ها را با تشویق های کلامی تقویت نمایید.

برای مثال اگر کودک تان با همسالان خود رقابت می کند می توانید به او بگویید که” ما به تلاش های تو افتخار می کنیم و هر نتیجه ای که به دست آوری برای ما ارزشمند خواهد بود و تلاش های تو بسیار برای ما ارزش دارد”، همچنین در این خصوص می توانید به مشاوره کودک مراجعه کنید تا در این زمینه شما را راهنمایی کند.

علل و تشویق بر کودکان، تشویق موثر چه مزایایی دارد؟

تشویق کردن اگر به صورت صحیح و به موقع باشد بر روی سلامت روان فرزندتان تاثیر مثبتی خواهد گذاشت از جمله تاثیرات موثر تشویق کودکان می توان به موارد زیر اشاره نمود:

  • بیشتر برای خودشان ارزش قائل می باشند و این خود ارزشمندی باعث می شود تا به عزت نفس بالاتری برسند.
  • تقویت عزت نفس، در صورتی که عزت نفس خود را بالا ببرند روحیه آن ها شادتر می شود و احتمال موفق شدن آن ها در حوزه های مختلف افزایش می یابد.
  • افزایش پشتکار و تداوم رفتارهای خوشایند در فرزند
  • افزایش انگیزه و دادن دید بهتر به دوره های بعدی رشد به خصوص در دوران نوجوانی
  • افزایش انگیزه های درونی
  • در صورتی که فرد از سلامت روان مناسبی برخوردار باشد در این حالت اختلالات مختلفی مانند افسردگی و اضطراب کاهش می یابد.

چگونه با استفاده از کلمات کودک را ستایش و تشویق کنیم

روش های زیادی برای ستایش کودک وجود دارد، اما همه کلمات تشویقی همانند یکدیگر نمی باشند. در صورت استفاده زیاد، برخی از انواع تشویق در واقع می تواند تاثیر خود را از دست دهند. در اینجا 7 نکته برای استفاده از کلمات تشویقی برای کودکان آورده شده است:

1.صادق باشید

والدین گاهی اوقات برای افزایش اعتماد به نفس کودک بیش از اندازه از کودک خود تعریف می کنند و معیار صداقت را رعایت نمی کنند.به خاطر داشته باشید که تحسین به دروغ می تواند آسیب زیادی به همراه داشته باشد. در این حالت کودک ممکن است تصور کند که لایق تشویق نمی باشد و خود را سرزنش کند.

2.از کلمات خاص استفاده کنید

به جای استفاده از کلمات همیشگی برای تشویق کودک سعی کنید خلاقیت به خرج دهید. سعی کنید هنگام تعریف کردن به بخشی از کار فرزندتان اشاره کنید و با این کار به او نشان دهید که به طور دقیق به کار او توجه کرده اید. این کار نتایج عالی به همراه دارد.

3.تلاش کودک را تحسین کنید نه موفقیت او را

یکی از دلایلی که انسان باهوش ترین حیوان روی زمین است این است که انسان همیشه قصد دارد علت و معلول مسائل را یاد گرفته و درک کند و این مسئله بر بزرگسالی او نیز تاثیر می گذارد. وقتی کودک خود را برای تلاشی که می کند ستایش کنید کودک موفقیت را به تلاش ربط می دهد و همه ما قادر به تلاش بیش تر هستیم ولی بیش تر اوقات نتیجه دست ما نیست. این طرز تفکر باعث می شود که کودک به افزایش مهارت ها و توانایی های خود باور پیدا کند.

4. از کنترل به وسیله تمجید کودک اجتناب کنید

وقتی کودک می بینند که احساس ارزشمندی او منوط به تأیید و قضاوت مثبت است، به دنبال اهدافی می رود که به واسطه آن ها مورد تایید قرار گرفته و احساس ارزشمندی پیدا کند. ممکن است والدین احساس کنند که این چیزی است که می خواهند اما کودکانی که احساس می کنند ارزش شخصی شان به تأیید دیگران بستگی دارد، تمایل ندارند که چیزهای جدیدی را امتحان کنند، زیرا می ترسند که نتوانند در مسائل جدید نیز موفق باشند. همچنین کودکان خلاقیت کمتری دارند زیرا نوآوری ممکن است هنجارهای فرهنگ را بر هم بزند و مورد قضاوت قرار بگیرند. این کودکان اعتماد به نفس کم تری دارند و دختران بیش تر از پسران تحت تاثیر آن قرار می گیرند.

5.از مقایسه خودداری کنید

بیش تر ما به مقایسه شدن در مدرسه، دانشگاه، محل کار یا خانواده را تجربه کرده ایم. گاهی اوقات این مقایسه برای این انجام می شود که کودک تلاش بیش تری داشته باشد یا پیشرفت کند. مشکل زمانی شروع می شود که کودک در این شرایط شکست بخورد. تصور کنید که مدیر شرکت تان شما را با همکار تان مقایسه می کند اگر عملکرد شما بهتر شود حتما حس خوبی پیدا می کنید اما اگر شکست بخورید احتمالا دچار ناراحتی یا حتی افسردگی می شوید. این امر برای کودکان نیز صدق می کند.

کودک پس از شکست مقایسه را متوقف نمی کند و به این مقایسه ادامه می دهد و حتی ممکن است تصور کند که همیشه شکست و موفقیت خود را باید با دیگران مقایسه کند و این امر می تواند به او آسیب بزند.

6. از تعریف بیش از اندازه دوری کنید

وقتی والدین کارهای ساده را تحسین کرده یا هر چیزی را بیش از حد تحسین کنند، بر کودک تاثیر منفی می گذارند. این کار دو تاثیر متفاوت به همراه دارد، اگر کودک اعتماد به نفس بالایی داشته باشد ممکن است باعث خودشیفتگی کودک شود. اگر کودک اعتماد به نفس کمی داشته باشد علاوه بر اینکه این کار باعث کاهش اعتماد به نفس کودک می شود باعث از بین بردن انگیزه کودک نیز می شود. این کار همچنین باعث می شود که کودک همیشه انتظار داشته باشد که مورد تحسین قرار بگیرد.

7. غیرمنتظره باشید

سعی کنید قابل پیش بینی نباشید می توانید یک یادداشت برای او بگذارید، کودک را در آغوش بگیرید تنها به کلمات تکیه نکنید. اگر تنها از کلمات استفاده کنید به مرور کلمات ارزش خود را از دست می دهند.

آشنایی با مرکز مشاوره ستاره ایرانیان

مرکز مشاوره ستاره ایرانیان سابقه های طولانی در خدمات مشاوره ای و ارائه خدمات درمانی دارد و در زمینه های مختلفی فعالیت می کند که از جمله آن کودک می باشد که جزء بهترین و جامع ترین مراکز خدمات روانشناسی است، این مراکز از متخصصین با تجربه جمع آوری شده اند و خدماتی با بهترین کیفیت ارائه می دهند.

ستاره ایرانیان به مراجعین این امکان را می دهد تا از ابزارهایی مانند تلفن و اینترنت برای مشاوره بهره مند شوند تا در کمترین زمان ممکن با متخصصان در زمینه های مختلف در ارتباط باشند در این خصوص می توانید از مشاوره کودک کمک بگیرید تا اصول و راهکارهای تشویق کودکان را به شما بیاموزد و با توجه به رفتاری که کودکان انجام می دهد به آن ها پاداش مناسبی بدهید، هم چنین می توانید روش های مناسب تربیت کودک را به خوبی یاد بگیرید و از آن استفاده نمایید.

سوالات متداول

تاثیر سبک های فرزند پروری بر تشویق کردن کودکان چگونه است؟

والدینی که سبک های تربیتی آن ها سهل گیرانه می باشد کودکان را بسیار تشویق می کنند و والدینی که سبک مستبدانه را در پیش می گیرند خیلی کم از روش های تشویقی استفاده می کنند، والدین باید به سبک فرزند پروری خودشان توجه داشته باشند زیرا این سبک ها در مورد تربیت کودک بسیار موثر و مفید خواهد بود و تاثیر بسیاری بر روی کودک می گذارد.

بهترین تشویق برای کودکان چیست؟

سعی کنید پاداش و تشویقی که در نظر می گیرید با توجه به رفتاری که کودکان انجام می دهند و هم چنین بر اساس علایقشان باشد ، ابتدا باید انگیزه ها و مشوق های بیرونی را در نظر بگیرید و از آن ها شروع کنید و به تدریج به فرزندتان اجازه دهید تا به انگیزه های درونی برسند و بدون نیاز به تشویق شدن، رفتارشان را به خاطر دوست داشتن و علاقه انجام دهند تا در فعالیت انجام شده موفق شوند.

منبع : تاثیر تشویق کودکان و انواع تشویق کلامی و غیر کلامی

مراقب دیدن رابطه جنسی پدر و مادر و جنون کودک باشید

دیدن رابطه جنسی پدر و مادر | رابطه مقابل فرزندان ممنوع

زمانی که کودک رابطه جنسی پدر و مادرش را ببیند چه باید گفت؟ یکی از اتفاقات رایج و بسیار آسیب زننده این است که کودک به صورت بسیار اتفاقی رابطه پدر و مادرش را ببیند، ترس از این موضوع نباید باعث اضطراب از رابطه جنسی شود اما زوجین باید رابطه جنسی شان را مدیریت کنند و به گونه ای رفتار کنند که چنین اتفاقی برای آن ها به وجود نیاید.

این مسئله احتمال دارد سبب بروز مشکلاتی در زمینه برقراری رابطه عاطفی و زندگی زناشویی کودک در بزرگسالی فرزندتان شود و با توجه به این که بسیاری از کودکان احتمال دارد رابطه پدر و مادر شان را ببینند به همین دلیل لازم است تا والدین اطلاعات و آگاهی های خود را در این زمینه افزایش دهند که در ادامه این مقاله به صورت جامع در مورد آن بحث خواهیم کرد.

بعد از دیدن رابطه جنسی پدر و مادر توسط کودک چه باید کرد؟

اگر کودک تان به صورت اتفاقی وارد اتاق خوابتان شد و رابطه شما را دید قبل از هر چیز باید خونسردی خود را حفظ کنید و نباید آشفته و وحشت زده شوید و هرگز نباید فرزندتان را به خاطر آمدن به اتاق خوابتان و دیدن رابطه جنسی مورد سرزنش قرار دهید و با او دعوا کنید زیرا این کار باعث می شود تا نگرانی های فرزندتان افزایش یابد.

در این هنگام به آرامی لباس های خود را بپوشید و با ملافه خودتان را بپوشانید و حتما فرزندتان را بغل کنید و چک کنید که چی دیده است و چه مقدار از رابطه شما را متوجه شده است و بعد برای او توضیح دهید چیزی که او دیده است ابراز عشق و علاقه شما به یکدیگر بوده است.

همچنین به او بگویید” مامان باباها وقتی این کار رو می کنند یعنی همدیگر را خیلی دوست دارند و از کنار هم بودن خوشحال هستند و به همین دلیل یکدیگر را در آغوش می گیرند و می بوسند.”

چرا باید توضیح دهیم ؟

توضیح دادن در مورد این موضوع بسیار مهم می باشد زیرا هنگامی که بچه ها این صحنه را می بینند برداشت بد و وحشتناکی دارند و اکثر آن ها فکر می کنند که پدر و مادر در حال آزار و اذیت یکدیگر می باشند و یا بابا مامان را اذیت می کند و اگر این موضوع شفاف سازی نشود باعث شکل گیری دید منفی به پدر و رابطه جنسی می شود و اگر والدین در زندگی مشترک رابطه پر تنشی داشته باشند این موضوع باعث می شود تا نگرانی کودک چند برابر شود و ذهن کودک درگیر مسائل ناراحت کننده ای باشد.

در هنگام مکالمه با فرزندتان نکاتی که بسیار مهم است باید رعایت شود و به او اجازه دهید تا دیده ها، احساسات و ترس هایش را بعد از این ماجرا بیان کند تا احساسات او مورد پردازش قرار گیرد و بار سنگینی که در ذهن او به وجود آمده است کاهش یابد.

اگر بعد از دیدن رابطه از شما درخواست کرد تا چند شب در پیش او بخواهید این کار را انجام دهید اما به او اجازه ندهید تا در اتاق خوابتان بخوابد یا شما در تخته فرزندتان بخوابید بلکه مدتی در کنار او بمانید تا اضطرابش کاهش یابد و به خواب برود.

سوالات جنسی کودکان بعد از دیدن رابطه جنسی پدر و مادر

همه کودکان در مورد این که چطور به دنیا آمده اند و قبلا در کجا بوده اند و یا این که چرا در جشن عروسی پدر و مادرشان نیستند کنجکاوی می کنند و زمانی که کودکان رابطه جنسی پدر و مادرشان را می بینند سوالات جنسی آن ها افزایش می یابد، در این خصوص والدین باید اطلاعات و آگاهی های خود را افزایش دهند تا پاسخ صحیحی به سوالات جنسی کودکان بدهند و مراجعه به مشاوره کودک می تواند تا حد بسیاری در این زمینه به شما کمک کند.

دیدن رابطه جنسی پدر و مادر

پیامد های دیدن رابطه جنسی والدین بر کودک

زمانی که کودک با صحنه رابطه جنسی رو به رو می شود بار هیجانی این اتفاق بسیار بسیار برای او زیاد می باشد و منجر به اضطراب، ترس و حتی تحریکات جنسی در کودک می شود در این هنگام بسیار مهم می باشد که دیده ها و احساسات کودک را انکار نکنیم  و به هیچ وجه به او دروغ نگوییم و تنها باید به حرف های او گوش دهید و خیال کودک را از تصورات و خشنی که در رابطه دیده است راحت کنیم این امر باعث می شود تا کودک به صورت سالم تربیت شود و پیشگیری لازم نسبت به آسیب های روانی صورت گیرد.

مراجعین بسیاری که الان خودشان پدر و مادر شده اند با شرم و اضطراب بسیاری در مورد خاطرات کودکی خود درباره دیدن رابطه پدر و مادر شان حرف می زنند و همین مسئله نشان دهنده آسیب عمیق این ماجرا می باشد،اگر والدین رفتاری اشتباه با کودکشان که رابظه جنسی را دیده است داشته باشند در این صورت فرزند در بزرگسالی با مشکلات زیادی مانند افسردگی، اضطراب و مشکل در برقراری روابط عاطفی و اختلالات جنسی رو به رو می شود.

آشنایی با مرکز مشاوره ستاره ایرانیان

مرکز مشاوره ستاره ایرانیان در زمینه های مختلف روانشناسی اعم از خانواده، ازدواج، اعتیاد، جنسی، کودک، مشاوره، شغلی، تحصیلی و غیره خدمات جامع روانشناسی را انجام می دهد.

همچنین مشاوران به صورت تلفنی، اینترنتی به مراجعان امکان می دهند تا از خدمات بهره مند شوند و در کمترین زمان از بروز ترین متخصصین استفاده کنند.

هم چنین در صورتی که کودکتان به دلایل مختلفی از جمله دیدن رابطه جنسی پدر و مادر دچار ترس و پریشانی روانی و مشکلاتی مانند اضطراب و ترس شد می توانید از خدمات مشاوره کودک در این مراکز بهره مند شوید و با کمک مشاوران راهکار های لازم برای حل مشکلتان را بیابید.

منبع : مراقب دیدن رابطه جنسی پدر و مادر و جنون کودک باشید

نکاتی در برخورد با کودکان لجباز که کسی به شما نمی گوید

با کودکان لجباز چطور باید برخورد کرد؟ معمولا والدین در برخورد با کودکان لجباز احساس شکست می کنند زیرا کودکان لجباز به هیچ صراطی راضی نیستند و این موضوع والدین را بسیار کلافه و عصبانی می کند اما والدین می تواند به گونه ای با او رفتار کنند که لجبازی کودک از بین برود و  مطیع والدینش شود و به حرف هایشان گوش دهد.

در اولین قدم برای این که بتوانید فرزندتان را مطیع خود کنید باید صبر و آرامش داشته باشید و با استفاده از تکنیک هایی مانند همکاری کردن، مذاکره کردن، دادن حق انتخاب به او و غیره می توانید تا حدودی لجبازی کودک را از بین ببرید و با او رفتاری صحیح و درست داشته باشید در این مقاله به بررسی کامل برخورد با کودکان لجباز می پردازیم و در صورتی که کودکی لجبازی دارید می توانید از مشاور و متخصص در این زمینه کمک بگیرید تا راهکارهای لازم را در اختیار شما قرار دهد.

برخورد با کودک لجباز، تفاوت لجبازی و مصمم بودن

در ابتدا به وسیله متخصص باید تشخیص داده شود که آیا کودک با اختلال نافرمانی مواجه هست یا خیر؟ باید به این نکته توجه داشته باشید که بین لجبازی و مصمم بودن ( سرسخت بودن) تفاوت وجود دارد و نباید به اشتباه کودک لجباز را با کودک سرسخت یکی در نظر بگیرید زیرا میان این دو تفاوت های بسیاری وجود دارد.

به طور مثال کودکی که برای موفقیت در کاری بسیار سرسخت است را نباید با کودک لجباز یکی دانست سرسختی که از روی لجبازی باشد به خاطر جهل و ناپختگی کودک است و در این موقعیت کودک دوست دارد که مخالفت کند و ساز مخالف را بزند و تنها حرف خودش را قبول دارد و می خواهد آن را به کرسی بنشاند.

در واقع سرسختی اگر با اراده قوی و قاطعیت همراه باشد نشان دهنده مصمم بودن فرد می باشد و در صورتی که سرسختی با پافشاری بی جا و ستیزه جویی همراه باشد لجبازی را نشان می دهد.

برخورد با کودکان لجباز، ویژگی های اصلی

طرز رفتار ما با کودکان و فرزندان به چگونگی شناخت ما از ویژگی های آن ها و ریشه های رفتاری آن ها مربوط می شود و به همین دلیل باید هر پدر و مادری بهترین روش های رفتاری را در نظر بگیرد تا بتواند بهترین رفتار را با کودک خو داشته باشد، در ادامه مقاله اصلی ترین ویژگی های کودک لجبازی را بیان می کنیم تا با آن ها بیشتر آشنا شوید:

  • میل زیادی به استقلال داشتن و مستقل بودن دارند.
  • علاقه به مستقل بودن را با عصبانیت و تندخویی نشان می دهند.
  • نیاز شدیدی دارند تا توجه دیگران را به خود جلب کنند.
  • کج خلق می باشند.
  • آن طور که دلشان می خواهد کارها را انجام می دهند و به زمان اهمیت نمی دهند.
  • رفتار آن ها رئیس مآبانه می باشد.

برخورد با کودکان لجباز

برخورد با کودکان لجباز

برخورد با کودکان لجباز کار بسیار سخت و طاقت فرسایی می باشد و بسیاری از والدین را خسته و درمانده می کند برای آن که والدین به این مرحله نرسند باید آموزش های لازم را ببینند تا رفتار صحیحی با فرزندشان داشته باشند در این خصوص برای این که برخورد صحیحی با کودکتان داشته باشید باید به توصیه های زیر توجه و به آن عمل نمایید.

حفظ آرامش در برخورد با کودک لجباز

هنگام برخورد با کودک لجباز سعی کنید آرامش خود را حفظ کنید زیرا در این وضعیت حفظ آرامش بسیار مهم می باشد و در صورتی که نتوانید بر خشم خود غلبه کنید یک گفت و گوی عادی را به داد و بیداد ختم خواهید کرد و در آن تنها صدای جیغ تان شنیده می شود و کار به جایی نمی رسد شما باید این نکته را در نظر بگیرید که یک والد بالغ می باشید و کودک تان یک فرزند نابالغ است، به همین دلیل سعی کنید با آرامش با او حرف بزنید تا بتوانید به نتیجه صحیح و معقولانه ای برسید و در صورتی که شما آرامش داشته باشید کودک دست از لجبازی بر خواهد داشت.

حرف های کودک را بشنوید

برای این که با فرزندتان ارتباط خوبی داشته باشید و ارتباط شما دوستانه و دو طرفه باشد باید سعی کنید به حرف های او گوش دهید تا کودک نیز به حرف های شما توجه کند و به آن گوش دهد، در صورتی که کودک احساس کند به حرف هایش توجه نمی شود، حالت دفاعی به خودش می گیرد و شروع به لجبازی کردن می کند، در این شرایط به جای این که با او دعوا کنید یا به او دستور بدهید از او بخواهید دلیل مخالفت کردنش را بیان کند.

برقراری رابطه دوستانه درمان لجبازی کودک

کودکانی که با والدین خود راحت هستند و رابطه صمیمی دارند علاقه بیشتری از خودشان نشان می دهند تا به حرف های والدینشان گوش دهند و با آن ها مشورت کنند و در صورتی که کودک برای انجام کاری شروع به لجبازی کرد سعی کنید در کنار او بنشینید و از او بخواهید که با ملایمت و صمیمانه خواسته خود را مطرح نماید.

رابطه صمیمانه با کودک بسیار اهمیت دارد و به او کمک می کند که با دیگران بهتر ارتباط بگیرد و با آن ها کنار بیاید این مسئله زمانی که کودک در سن 7 سالگی است بیشتر نشان داده می شود.

دادن حق انتخاب به کودک

کودکان هم مانند بزرگسالان دوست ندارند به آن ها دستور بدهند و امر و نهی بشنوند مسلم است که به کودک امر کنی که مثلا ساعت ده باید به خواب برود در این حالت مخالفت می کند و شما باید به کودکتان چند حق انتخاب بدهید تا بتواند یکی را انتخاب کند مثلا به او بگویید” الان وقت خوابیدن است دوست داری قبل از خواب چه قصه ای را برایت تعریف کنم؟ “و در صورتی که کودک هم چنان مخالفت کرد با آرامش با او حرف بزنید و به او بگویید گزینه مخالفت کردن در میان انتخاب هایش نبوده است این جمله را هر چه قدر لازم باشد می توانید تکرار کنید اما باید مواظب باشید تا آرامش خود را از دست ندهید و با یکدیگر به جر و بحث نپردازید.

همکاری کردن در برخورد با کودکان لجباز

برای این که کودک ترغیب به انجام کاری شود باید با او بازی های سرگرم کننده ای را آماده کنید مثلا در صورتی که علاقه نداشت وسایل اتاقش را جمع کند اول خودتان شروع به جمع کردن کنید و به او بگویید هر کس زودتر جمع کرد و اتاق را تمیز کرد برنده می باشد، شما با همکاری کردن و بازی کردن با او می توانید لجبازی اش را تا حد زیادی کم کنید.

مذاکره کردن

اگر می خواهید کودک حرف گوش کنی داشته باشید زمانی که با شما به مخالفت می پردازد علت آن را از او بپرسید و برای این کار می توانید با او مذاکره کنید، مذاکره به این معنی نمی باشد که شما تسلیم حرف های کودک تان می شوید، بلکه به کودک نشان می دهید که برای خواسته او ارزش قائل می شوید به طور مثال اگر کودک برای خوابیدن در ساعت معینی با شما لجبازی کرد با او صحبت کنید تا علت مخالفتش را بشناسید و با یکدیگر در یک ساعت مشخصی به تفاهم برسید.

ایجاد آرامش در محیط

احتمال دارد لجبازی کودک به خاطر شرایط محیط باشد زیرا کودک رفتارهای دیگران به خصوص والدین را تقلید می کند و کودکی که والدینش را همواره در حال جر و بحث می بیند سعی می کند رفتاری شبیه آن ها داشته باشد، مشکلات زناشویی باعث می شود تا جو خانه متشنج شود و بر خلق و خوی کودک تاثیر بگذارد، زمانی که کودک در سن 2 تا 3 سالگی قرار دارد رفتار والدین برای او الگو می شوند و این موضوع باعث می شود تا لجبازی کودک افزایش یابد.

تقویت رفتار مثبت

باید والدین این نکته را در نظر بگیرند که به صورت ناخواسته لجبازی کودک را تقویت نکنند و باعث نشوند که کودک در مورد هر موضوعی به آن ها نه بگوید، زیرا والدینی که زیاد نه می گویند و با همه خواسته های کودک مخالفت می کنند باعث می شوند تا لجبازی در کودک تقویت شود برای جبران این کار می توانید بازی هایی را انجام دهید تا کودک به سمت رفتارهای مثبت کشیده شود و سوال هایی از او بپرسید که پاسخ آن ها بله باشد به عنوان نمونه آیا دوست داری بستنی بخوری؟ آیا دوست داری بازی کنی؟ آیا دوست داری با هم آب بازی کنیم؟

برخورد با کودکان لجباز، شایع ترین مشکلات والدین

از شایع ترین مشکلاتی که والدین با کودکان لجباز دارند کارهایی مانند دستشویی رفتن و غذا خوردن می باشد که در ادامه این مقاله به بررسی راهکارهایی برای حل این مشکل می پردازیم.

آموزش دستشویی رفتن به کودک لجباز

آموزش دستشویی رفتن به کودکان کار سختی می باشد و در صورتی که کودک لجباز باشد این کار سخت تر نیز می شود والدین باید در این شرایط صبور و خونسرد باشند و سعی کنند آرامش خود را حفظ کنند و با کودک به گفت و گو بنشینید و به او بگویید که چرا و چگونه می تواند این کارها را انجام دهد. اگر کودک از رفتن به دستشویی امتناع کرد عصبی نشوید و آرام باشید، اگر با کودک دعوا کنید و یا او را تنبیه کنید کار اشتباهی می باشد و باعث خواهد شد این مرحله به خوبی انجام نشود و کودک لجبازتر شود و در این شرایط صبر داشته باشید چون ممکن است کودک لجباز کمی دیرتر این کار را یاد بگیرد.

برخورد با کودکان لجباز، غذا دادن به کودک لجباز

برخی از بچه ها ممکن است بعضی از غذاها را دوست نداشته باشند و برای خوردن آن لجبازی کنند در این حالت نباید او را مجبور کنید تا غذا بخورد و هم چنین از دعوا کردن با او اجتناب کنید برای این کار باید غذا خوردن را به یک کار جذاب تبدیل کنید و به غذاها تنوع بدهید و هم چنین از ظرف های کودک با رنگ های مختلف استفاده کنید و به گونه های مختلفی غذا کودکتان را تزئین کنید و در با بازی کردن به او غذا بدهید و هم چنین می توانید به او پیشنهاد بدهید که اگر غذایش را تا آخر بخورد به او جایزه می دهید و می تواند بعد از آن دسر محبوبش را بخورد.

تنبیه کردن کودک لجباز

برای این که کودک لجباز خود را تنبیه کنید هیچ گاه از روش هایی مانند زدن و تنبیه بدنی استفاده نکنید، زیرا باعث می شود تا تنش ها و مشکلات در میان شما افزایش یابد و لجبازی او بیشتر شود در این شرایط باید از روش های محروم سازی استفاده کنید به عنوان مثال کودک به خاطر رفتار اشتباهش باید در اتاقش بماند و روی صندلی بنشیند و یا مدت زمان بازی مورد علاقه و تماشا کردن تلویزیون را کاهش دهید و اگر کودک نسبت به مقرراتی که گذاشتید سرپیچی کرد شما باید خلاقیت داشته باشید و سعی کنید آرامش خود را حفظ کنید و از کوره در نروید هدف شما این است که کودک تان به رفتار اشتباه خود پی ببرد و نه این که بخواهید او را تنبیه کنید یا شرایط را برای او سخت کنید.

در پایان والدین باید با علل مختلف لجبازی آشنا شوند و راهکارهای درمانی صحیحی در انجام دهند مرکز مشاوره ستاره ایرانیان در این خصوص مشاوره و روانشناسان باتجربه ای دارد که در کاهش لجبازی کودک و درمان آن به شما بسیار کمک می کند و راهکارهای صحیح را در اختیارتان قرار می دهد.

سوالات متداول

بهترین روش برخورد با کودکان لجباز چیست؟

باید رابطه دوستانه ای با کودک تان داشته باشید و سعی کنید آرامش خود را حفظ کنید و در محیط آرامی به مذاکره با کودکتان بپردازید تا لجبازی او کاهش یابد هم چنین می توانید رفتارهای مثبت را تقویت کنید و به او حق انتخاب بدهید و رفتار درستی با او داشته باشید تا لجبازی او کاهش یابد.

منبع : نکاتی در برخورد با کودکان لجباز که کسی به شما نمی گوید

11 نکته در مورد تربیت کودک که کسی به شما نمی گوید

زمانی که زوجین تصمیم می گیرند که صاحب فرزند شوند ممکن است مهمترین دغدغه شان این باشد که از پس هزینه های آن بر بیایند و بتوانند نیازهای مالی فرزندشان را تامین کنند اما ممکن است کمتر کسی به این مسئله توجه کند که آیا از لحاظ روانی آمادگی این را دارند که مسئولیت تربیت کودکی را بر عهده بگیرد و آیا با نحوه تربیت کودک آشنا است یا خیر؟

اما باید بدانیم که کسب مهارت های فرزند پروری و آشنایی با نحوه تربیتی کودک، یکی از مهمترین مواردی است که زوجین قبل از فرزندآوری باید به آن توجه کنند.

شما به عنوان یک والد، قرار است مسئولیت تربیت موجودی را بر عهده بگیرید که چیزی از دنیای بیرونی نمی داند و طبق نظریه رفتارگرایی، مانند لوح سفیدی است که هیچ چیز در آن نوشته نشده است و این شما هستید که قرار است به او کمک کنید تا هویت خود را پیدا کند، شخصیت خود را بسازد و به دنیای بیرونی نگاه کند.

این شما هستید که می توانید به او بفهمانید که دنیا جای قابل اعتمادی است یا اینکه اصلا جای قشنگی نیست و ارزش زندگی کردن ندارد و نمی توان به کسی اعتماد کرد. در واقع این شما هستید که با رفتار خود تاثیر بسیار پررنگی در روند زندگی او در آینده خواهید داشت.

ما در این مقاله قصد داریم که شما را با روش و نحوه تربیتی کودک آشنا کنیم تا با بهره مندی از این مطالب و البته مطالعه بیشتر، از منابع مختلف، بتوانید به بهترین نحو فرزند خود را به درستی تربیت کنید. موارد زیر به شما کمک می کند تا به خوبی کودک خود را تربیت کنید.

شیوه های صحیح تربیت کودکان

  • در دسترس باشید

اولین و مهمترین نکته برای اینکه بتوانید این مسئله را بسنجید که آیا شما آمادگی فرزند آوری را دارید یا خیر، این است که ببینید آیا می توانید به اندازه کافی در دسترس فرزندتان باشید یا خیر؟ و آیا می توانید زمان کافی را به فرزندتان اختصاص دهید یا خیر.

یادتان باشد که بچه به این نیاز دارد که از وجود والد خودش به اندازه کافی بهره ببرد، اگر شما صاحب فرزند شوید و فرزندتان مدام در مهد کودک باشد و بعد از آن مدام نزد پدر بزرگ، مادر بزرگ یا پرستار باشد و چیزی از حضور مادر در زندگی اش نفهمد، باعث می شوید که سبک دلبستگی ناایمن در فرزندتان شکل بگیرد.

البته منظور از حضور والد و سرپرست فقط حضور فیزیکی نیست، بلکه حضور روانی نیز به اندازه حضور فیزیکی و حتی بیشتر نیز اهمیت دارد. برخی از مادران، که با وجود اینکه تمام طول روز را در کنار فرزندشان هستند اما توجه کافی به فرزند خود ندارند و حوصله کافی را برای فرزندشان خرج نمی کنند، همین امر نیز به نوبه خود می تواند آسیب زا باشد.

در مقابل برخی از مادران با وجود شاغل بودن، زمان هایی را که در منزل و در کنار فرزندشان حضور دارند به اندازه کافی برای فرزندشان وقت می گذارند و به او محبت کلامی و رفتاری می کنند و پاسخگوی نیازهای فرزندشان هستند و به نوعی طوری رفتار می کنند که نبودن هایشان را جبران می کنند و همین امر می تواند مانع از شکل گیری دلبستگی ناایمن و بروز آسیب در کودک شود. بنابراین در دسترس بودن و پاسخگویی سریع به نیاز های روانی، عاطفی و جسمی کودک، به خصوص در سالهای اولیه زندگی بسیار اهمیت دارد و اگر چنین رفتار نکنید می توانید باعث دید منفی و عدم اعتماد به دنیای بیرونی در ذهن کودکتان شوید.

نحوه تربیت کودک

  • الگوی خوبی برای فرزندتان باشید

قبل از اینکه بخواهید اصول تربیتی را روی فرزندتان پیاده کنید، نیاز است که به رفتارتان توجه کنید. اگر می خواهید فرزندی خوب تربیت کنید در ابتدا نیاز است که خودتان از اصول اخلاقی به درستی پیروی کنید.

شما نمی توانید فردی پرخاشگر باشید اما از فرزندتان انتظار داشته باشید صبور و آرام باشد، چون کودکان آن چیزی را که می بینند یاد می گیرند و کسی که بیشترین تعامل را با کودک دارد و کودک بیشترین مشاهدات رفتاری و تاثیر پذیری را از او دارد والد کودک است، بنابراین به رفتار خودتان توجه بسیار داشته باشید.

اگر فانتزی ذهنیتان این است که کودکی شاد داشته باشید، باید خودتان سعی کنید محیط شاد را برای فرزندتان فراهم کنید، اگر دلتان می خواهد فرزند منظمی داشته باشید، در درجه اول خودتان باید فرد منظمی باشید.

در مورد آموزش دیگر رفتارها نیز چنین است، به همین دلیل قبل از بچه دار شدن سعی کنید کمی خودتان را واکاوی کنید و اگر که فکر می کنید مشکلی در رفتار و شخصیتتان دارید که می تواند در تربیت کودک، اختلال ایجاد کند، در ابتدا برای رفع آن مشکل تلاش کنید و بعد اقدام به بچه دار شدن کنید.

یادتان باشد شما در برابر فرزندتان مسئولید، به همین دلیل این امر بسیار اهمیت دارد که بتوانید به درستی با او برخورد کنید و در بکارگیری روش های تربیتی درست توانمند باشید.

  • در برخورد با کودک و وضع قوانین ثبات داشته باشید

ثبات داشتن در امر تربیتی کودک اهمیت زیادی دارد. برخی از والدین هم در محبت کردن به کودکانشان و هم در وضع قوانین داشتن ثبات کافی را رعایت نمی کنند. مثلا پیش می آید که در برخی از زمان ها فرزندشان را غرق در محبت می کنند و توجه زیادی به او می کنند، در مقابل در برخی شرایط دیگر کاملا بی حوصله می شوند و توجهی به فرزند خود نمی کنند یا روش های تنبیهی سختی را اعمال می کنند، این کار باعث می شود که کودک در آنالیز رفتارهای والد خود دچار تناقض شود و نتواند تعبیر درستی از شرایط داشته باشد. این امر احتمال ابتلای افراد به اختلال دو قطبی را زیاد می کند.

همچنین با بزرگتر شدن کودک، والدین سعی می کنند قوانینی را  در مورد امور خانه و رفتارهای کودک وضع کنند. یادتان باشد که هر قانونی را که برای کودک تعیین می کنید باید نسبت به آن پایبند باشید.

مثلا اگر که زمان خواب کودک را ساعت 9 شب تعیین کرده اید، باید نسبت به اجرای این قانون محکم باشید و مدام در مقابل کودک کوتاه نیایید، این کار باعث می شود کودک قوانین را جدی نگیرد و به دیگر توصیه های شما نیز توجه کافی را نداشته باشد، البته انعطاف پذیری نیز امر بسیار مهمی است و نباید اینطور باشید که تحت هیچ شرایطی حاضر نباشید کوتاه بیایید، مثلا ممکن است یک روز در هفته پیش بیاید که شما مهمان باشید یا مهمان داشته باشید و روز بعد نیز، روز تعطیل باشد، در چنین شرایطی با یادآوری به کودک که امشب استثنا است می توانید به کودک اجازه دهید تا مدت زمان بیشتری را بیدار بماند.

دقت داشته باشید که برای آموزش مواردی مثل ساعت خواب، بهتر است از ابتدای دوران کودکی، سعی کنید خودتان زمان خواب منظمی داشته باشید تا بتوانید این الگوی خواب را در فرزندتان ایجاد کنید. اگر که شما و همسرتان همیشه تا دیروقت بیدار باشید، طبیعتا نمی توانید از فرزندتان انتظار داشته باشید که زود خوابیدن را یاد بگیرد.

  • از روش های تشویقی و تنبیهی به درستی استفاده کنید

کودک همانقدر که به تشویق نیاز دارد به تنبیه نیز نیاز دارد. ما با تشویق کردن می توانیم کودک را به کارهای خوب ترغیب کنیم و کارهای خوب را در کودک تقویت و پایدار کنیم، با تنبیه نیز می توانیم رفتارهای نادرست کودک را حذف کنیم. بنابراین استفاده از تنبیه و تشویق در اصول تربیتی کودک نقش مهمی دارد. اما دقت کنید که تشویق و تنبیه هر کدام دارای قواعد و اصولی هستند و نیاز است که شما با آگاهی از این اصول، آن ها را در شیوه تربیتی کودک به کار بگیرید.

تشویق و تنبیه هر کدام به دو بخش تقسیم می شوند:

  1. تشویق مثبت، تشویق منفی
  2. تنبیه مثبت، تنبیه منفی

پسوند مثبت و منفی به معنای خوب یا بد بودن آن ها نیست، بلکه به ارائه یا عدم ارائه محرک به کودک بستگی دارد. در ادامه آن ها را مفصل توضیح می دهیم تا بیشتر به آن ها آشنا شوید.

  • تشویق مثبت و تشویق منفی

همانطور که گفتیم هدف از تشویق (مثبت و منفی)، افزایش رفتارهای مثبت در کودک است، ما از طریق تشویق می توانیم به کودک رفتارهای درست را بیاموزیم و آن ها را در کودک تثبیت کنیم.

اگر شما به کودک خود قول دهید که در صورت مرتب کردن اتاقش او را به پارک می برید یا برایش چیزی می خرید از تشویق مثبت استفاده کرده اید. یعنی یک چیز خوشایند را در قبال یک رفتار درست به کودک خود ارائه داده اید (تشویق مثبت= ارائه محرک خوشایند در صورت انجام رفتار مناسب).

اما اگر که در قبال کار خوب کودک چیزی به او ارائه ندهید ولی به جای آن محرک آزاردهنده ای را حذف کنید از تشویق منفی استفاده کرده اید. مثلا فرض کنید که کودک شما مدام در حال غر زدن به کودک خود هستید که چرا اتاقش را تمیز نمی کند، کودک متوجه می شود که با تمیز کردن اتاقش غر زدن های شما قطع می شود در اینصورت برای اجتناب از محرک ناخوشایند (غر زدن های مادر)، اتاقش را تمیز می کند.

مثالی دیگر اینکه به کودک خود بگویید که برنامه غذایی امروزمان غذایی بود که مورد علاقه ات نبود، اما حالا که اتاقت را تمیز کردی تصمیم دارم امروز،آن غذا را درست نکنم (تشویق منفی = حذف محرک ناخوشایند برای افزایش رفتار درست در کودک).

  • تنبیه مثبت و منفی

تنبیه مثبت به این معنی است که شما برای اینکه رفتار نامطلوبی را در فرزندتان حذف کنید، یک محرک ناخوشایند را در صورت انجام کار نامطلوب در کودک به او ارائه می دهید. منطق این روش تنبیهی این است که وقتی کار نادرست با پیامد نامطلوب همراه شود به مرور آن رفتار حذف می شود.

مثلا به کودک خود می گویید به خاطر بی اهمیت بودنت نسبت به تمیز بودن اتاقت و به دلیل جمع نکردن وسایلت مجبور هستی که به مدت 5 دقیقه روی صندلی بشینی و از جابت تکان نخوری (البته این زمان نسبت به سن کودک متغیر است، برای کودکان کوچکتر از 5 سال، زمان نشستن روی صندلی باید کمتر در نظر گرفته شود. همچنین دقت کنید که صندلی ای که برای تنبیه در نظر می گیرید تا حد امکان باید در جایی قرار بگیرد که هیچ وسیله سرگرم کننده و محرک خوشایندی وجود نداشته باشد).

کتک زدن کودک و پرخاشگری کلامی نیز نوعی تنبیه مثبت است (ارائه محرک ناخوشایند در جهت حذف رفتار منفی)، اما این روش، روشی کاملا غلط است و به هیچ عنوان توصیه نمی شود. کتک زدن تنها باعث ایجاد اضطراب و استرس در کودک می شود و ممکن است رفتار نادرست را فقط به صورت موقتی در کودک حذف کند، اما حتی در صورت حذف همیشگی رفتار نامطلوب، به دلیل آسیب هایی که در اثر کتک زدن، به سلامت روان کودک وارد می کند، روش کاملا نادرستی است و والدین باید تا حد امکان از آن خودداری کنند.

اما تنبیه منفی، بهترین نوع تنبیه است و می تواند در روش تربیتی کودک بسیار موثر باشد.

 

هر کودکی علایق مخصوص به خود را دارد و یک مادر، تا حدود بسیار زیادی نسبت به علایق فرزند خودش آگاه است. شما از این علایق می توانید در جهت اصلاح و کاهش رفتارهای نامطلوب فرزندتان استفاده کنید. مثلا فرض می کنیم که کودک شما علاقه شدیدی به تماشای برنامه های تلویزیونی دارد و به همین منظور شما یک ساعت در روز را به تماشای تلویزیون به کودکتان اختصاص داده اید.

در این بین کودک شما در حین بازی با دوستش او را هل می دهد و به او پرخاشگری می کند، در چنین حالتی شما می توانید به او بگویید که به خاطر رفتار نادرستش امروز از تماشای تلویزیون محدود است و یا اینکه مدت زمان کمتری را می تواند تلویزیون تماشا کند.

البته در مورد این مثال نباید طوری برخورد کنید که کودک احساس کند که دوستش اهمیت بیشتری از او دارد و شما به دوستش علاقه بیشتری دارید، بلکه نیاز است که حتما به او توضیح دهید که چرا رفتارش نادرست بوده و به او بگویید که همیشه او را بیشتر از هر شخصی دوست دارید، اما رفتاری را که انجام داد رو نمی پسندید چون ممکن بود باعث آسیب رساندن به شخصی دیگر شود (تنبیه منفی = حذف محرک خوشایند در جهت حذف رفتار نامطلوب).

دقت کنید که هم در تنبیه و هم در تشویق نیاز است که علت رفتارتان را به او توضیح دهید. مثلا اگر قصد دارید به دلیل تمیز کردن اتاقش او را تشویق کنید، ابتدا به او محبت کلامی کنید و بعد در ادامه بگید که به خاطر اینکه اتاقت را تمیز کردی تصمیم گرفته ام به عنوان جایزه، به خاطر  رفتار خوبت، تو را به پارک ببرم. در تنبیه نیز توضیح دادن علت، بسیار مهم است. مثلا اگر قصد دارید فرزندتان به علت به زبان آوردن کلمه ای زشت تنبیه کنید، حتما علت آن را به او توضیح دهید (به دلیل اینکه حرف زشتی را به زبان آوردی امروز به مهمانی نمی رویم).

سعی کنید در بکارگیری قواعد تشویق و تنبیه محکم و قاطع باشید و حتما به حرف هایی که زدید عمل کنید، اگر به کودک خود قول داده اید که او را به پارک ببرید حتما این کار را را انجام بدهید و اگر به کودک خود گفته اید به دلیل رفتار نادرستش او را از چیزی محروم می کنید حتما به آن عمل کنید.

  • مهربان باشید

یادتان باشد که کودک شما بیشتر از هر چیز به محبت شما نیاز دارد، بنابراین در همه حال با او مهربان باشید، از گفتن کلمه دوستت دارم به او دریغ نکنید، کمال گرا نباشید و از وضع قوانین سرسختانه و نامتناسب با سن کودک خودداری کنید،  فرصت بازی و تفریح را به او بدهید، به هیچ عنوان فرزند خود را با دیگر کودکان مقایسه نکنید، بر توانمندی های فرزندتان تاکید کنید و او را برای انجام کارهای مورد علاقه اش تشویق کنید.

  • فرزند پروری مشارکتی داشته باشید

همانقدر که مادر در تربیت کودک نقش دارد، حضور و مشارکت پدر نیز به همان اندازه می تواند در تربیت کودک تاثیر مثبت بگذارد، بنابراین سعی کنید در تربیت فرزندتان مشارکت داشته باشید. (پدران با بازی کردن مداوم با کودکان می توانند تاثیر بسیار مثبتی بر سلامت روان فرزندانشان داشته باشند).

  • مطالعه کنید و از مشاور کمک بگیرید.

یادتان باشد هر چقدر که اطلاعات بیشتری داشته باشید، بهتر می توانید کودک خودتان را تربیت کنید، بنابراین مطالعه داشتن و افزایش آگاهی، امری بسیار مهم است. همچنین سعی کنید از مشاوران کودک نیز برای پیشگیری از بروز رفتارهای نادرست و حذف رفتارهای نامطلوب در کودکان خود، کمک بگیرید.

اگر قصد دریافت مشاوره در زمینه کودک و نوجوان دارید می توانید از متخصصان با تجربه و متخصص مرکز مشاوره ستاره ایرانیان، راهنمایی دریافت کنید.

منبع : 11 نکته در مورد تربیت کودک که کسی به شما نمی گوید 

سن تربیت کودک

سن تربیت کودک، از چه سنی کودک را تربیت کنیم؟

آیا سن تربیتی کودک مربوط به دوره خاصی می باشد؟ همه پدر و مادر ها دوست دارند تا فرزند آن ها به بهترین شکل تربیت شوند و از همان روزهای ابتدای زندگی کودک سعی می کنند تا به بهترین نحوه به کوک برخورد کنند، تا فرزندشان را به خوبی پرورش داده و تربیت کنند.

اما بسیاری از والدین نمی دانند تا در چه سنی چه رفتاری با کودکشان داشته باشند هنگامی که والدین آگاهی لازم در مورد سن تربیت کودک و چگونگی آن به دست آوردند می توانند رفتاری متناسب با درک کودک ارائه دهند.

در این مقاله سن تربیت کودک و رفتار های متناسب در هر دوره از رشد مورد بررسی قرار گرفته است، با مطالعه این مقاله می توانید این اطلاعات را کسب کرده و هم چنین می توانید از مشاور و روانشناس کمک بگیرید تا با توجه به این موضوع راهنمایی های لازم را برای شما انجام دهد.

بهترین زمان و سن تربیت کودک

به طور کلی یادگیری کودک سن خاصی ندارد و نمی توان تربیت کودک را به سن خاص و دقیقی اختصاص داد، در واقع از همان ابتدای زندگی کودک والدین بر روی رفتار او اثر می گذارند.

به عنوان مثال انجام دادن رفتار های ساده ای مثل بغل کردن کودک، نگاه کردن، حرف زدن و بوسیدن او  در سنین پایین و پاسخ به نیازهای جسمی و عاطفی او در همان اوایل زندگی بر شکل دهی شخصیت، عاطفه و رفتار های بعدی فرزندتان تاثیر می گذارد، همچنین بر اساس پژوهش های انجام شده صحبت با کودک پیش از تولد همراه با موسیقی، تغذیه مناسب، دور بودن از استرس و اضطراب کودک تاثیر می گذارد.

با این وجود تربیت مستقیم کودک در سنی آغاز می شود که او قدرت درک و پاسخ کلامی داشته باشد، این مقاله با توجه به دوره های حساس و مهم رشد و نیاز های مختص هر دوره با توجه به سن تربیت آن دوره تقسیم بندی شده است، در این مقاله با هر بخش و نکات تربیتی مربوط به آن بخش آشنا خواهید شد.

تربیت کودک زیر یکسال

در سنین زیر یک سال ارتباط شما با کودک تان باید بسیار زیاد باشد و فرزندتان باید احساس آرامش و امنیت در کنار شما داشته باشد تا در آینده بتواند شخصیتی مستقل برای خود ایجاد کند. در ماه های ابتدایی تولد، شما می توانید توانایی ذهنی کودک را افزایش دهید و محیط اطراف کودک را با توجه به وسایلی که برای او جذابیت و تنوع دارد غنی سازید و در کنار آن در آغوش کشیدن، لبخند زدن به او و بازی کردن را فراموش نکنید و سعی کنید به کودک حس آرامش و امنیت بدهید زیرا تلاش های شما در این سن به افزایش بهداشت جسمی و روانی کودک منجر خواهد شود.

سن تربیت کودک، تربیت در ۱۸ ماهگی

در این سن کودک دستورات ساده را درک می کند اما به طور کامل نمی تواند دستورات پیچیده تر را درک کند، در این سن دستوراتی که والدین به کودک می دهند باید خیلی ساده، مشخص و با اشاره حرکت دست باشد، دستورات باید در همان لحظه بوده و برای این که رفتار درست را به کودک بگویید باید در همان لحظه دستور را تکرار کنید.

انتظار نداشته باشد کودک حرف های شما را مدت ها  در ذهنش نگه دارد و دوباره آن را اجرا کند.

سن تربیت کودک، تربیت در ۲ تا ۳ سالگی

در این سن کودک شروع به حرف زدن می کند و رشد کلامی او روز به روز افزایش یافته و به همین دلیل باید قوانین و چهارچوب های مشخصی را برای کودک تعیین کرد.

نکته ای که در تربیت کودک در سن ۲ تا ۳ سالگی وجود دارد این است که به طور قابل ملاحظه ای در کودک رفتار های لجوجانه و بهانه گیری نشان داده می شود زیرا در این سن او یاد می گیرد تا شخصیت مستقلی پیدا کند و به همین دلیل در تحول استقلال خود از کلماتی مانند نه، نمی خوام، مال خودمه و غیره زیاد استفاده می کند.

به اصطلاح می گویند کودک در سن (نه) قرار دارد والدین باید سعی کنند در این سن نسبت به رفتار لجبازانه کودک صبر و حوصله داشته باشند و این نکته را در نظر بگیرید که واکنش های افراطی و تنبیه بدنی نه تنها تاثیر مثبتی ندارد بلکه لجبازی کودک را بیشتر می کند.

والدین باید برای کودک قوانین ساده و مشخصی را قرار دهند و زمانی که کودک مقاومت کرد از واکنش های افراطی و خشن استفاده نکنند و بیشتر به رفتار های خوب و مثبت کودک توجه داشته باشند و او را تحسین و تشویق کنند، این کارها باعث می شود تا مقاومت کودک کمتر شود و تمایلش به اطاعت و پیروی کردن افزایش یابد.

برخورد با خساست و پرخاشگری کودک در سنین ۲ تا ۳ سال

در این سن کودک نسبت به وسایل خود بسیار حساسیت نشان می دهد و احساس مالکیت زیادی نسبت به آن ها دارد و وسایلی مثل اسباب بازی ها، وسایلش و افراد مهم زندگی خیلی حساس می شود و در واقع هر چیزی که کودک مالک آن می باشد با هویت او پیوند خورده است.

به عبارتی زمانی که وسایل را از کودک می گیرید حس می کند که هویتش از او گرفته شده است، اگر فرزندتان واکنش هایی مانند خشم و عصبانی از خود نشان داد تعجب نکنید، خساست یا پرخاشگری کودک در این سن صفاتی است که مخصوص این سن می باشد مگر آن که بیش از حد و افراطی و غیر قابل کنترل شود.

شما در این هنگام باید سعی کنید خودتان را کنترل کنید وبه صورت افراطی و با عصبانیت به او واکنش نشان ندهید و سعی کنید با او کنار بیایید و رفتار درست و روشن و واضحی از او بخواهید و به احساس مالکیت او احترام بگذارید و به او قدرت انتخاب بیشتری بدهید.

سن تربیت کودک

سن تربیت کودک، ۳ تا ۴ سالگی

در این سن لجبازی کودکان کم تر می شود و مقاومت آن ها نسبت به دستورات و قوانین کم می شود، آن ها در این سن بیشتر دوست دارند توسط بزرگسالان مورد تایید قرار گیرند و به اصطلاح دختر خوب یا پسر خوبی باشند.

کودکان در این سن قدرت درک صحبت ها و توانایی مکالمه پیچیده تر را دارند با توجه به این که در این سن بیشتر به دیگران توجه می کنند اما با این وجود هنوز حس خود محوری در آن ها وجود دارد.

آن ها نمی توانند مسائل را از زاویه دید دیگران ببینند و باید قوانین را خیلی روشن برای آن ها بیان کنید و مسائل را به صورت ساده و طوری که زاویه دید آن ها قابل درک می باشد برای آن ها توضیح دهید، در این سن باید در مورد تاثیر کارشان و احساسی که در دیگران به وجود می آورد توضیحات بیشتری بدهید برای مثال اگر دم گربه را بکشی خیلی دردش می گیرد.

این توضیحات بر روی پروش هوش هیجانی کودک تاثیر بسیاری می گذارد و کمک زیادی به فرزند می کند، در این سن توجه دیگران به کودک بسیار برای کودک مهم می باشد و شما تا می توانید رفتاری مثبت نشان دهید و کودک را تحسین کرده و به او پاداش دهید.

۴ تا ۵ سالگی

در این سن ذهن کودکان بسیار قانون مند شده است و آن ها گرایش دارند تا قوانین را به طور منظم اجرا کنند، در این سن کودک شروع می کند تا به آموزشگاه مثل پیش دبستانی برود و توانایی شخصیت او بیشتر می شود و زمانی که سن او به ۶ سالگی رسید بهتر می تواند مسائل را از زاویه دید دیگران درک کند به عبارتی خود محوری در سن سه سالگی در آن ها تعدیل شده است.

در این سن شما می توانید قوانین بیشتری برای کودکان بگذارید و مسائل و دلیل های تربیتی را بر اساس درک کودک برای او توضیح دهید، هم چنین در سن ۴ تا ۵ سالگی طبیعتا کودک سازگاری بیشتری با محیط پیدا می کند.

۶ تا ۱۲ سالگی

کودکان در این سن از قدرت استدلال و تفکر منطقی برخوردار هستند و می توانند رفتار درست را از نادرست تشخیص دهند و در شرایط مختلف اظهار نظر داده و بیشتر آن را تشخیص دهند، بهتر است والدین در مورد دلایل رفتار و رفتار های مناسب در موقعیت ها با کودکشان گفت و گو کنند و بیشتر نظر آن ها را در مورد مسائل بپرسند.

هر چه گفت و گوی منطقی با کودک بیشتر باشد او بهتر می تواند رفتار های مناسب فردی و اجتماعی را یاد بگیرد و قدرت شناخت و درک مسائل او بیشتر خواهد شد.

نوجوانی به بعد

سن تربیت کودک تا نوجوانی هم چنان ادامه دارد و در سن نوجوانی پدر و مادر با فرزندشان به چالش های زیادی برمی خورند چرا که نوجوان به بسیاری از قوانین تن نمی دهد و به دنبال شکل دادن هویت دلخواه خود می باشد.

در این سن واکنش های افراطی و برخورد های سختگیرانه می تواند رفتار های منفی نوجوان را تشدید بخشد پس بهتر است دیدگاه ها و نقطه نظرات فرزندتان را بیشتر در نظر بگیرید و به او به عنوان فردی که هویتی مستقل دارد نگاه کنید.

قوانین و چارچوب های خانواده را حفظ کنید و در رعایت کردن آن انعطاف پذیری بیشتری داشته باشید و والدین باید مراقب نوجوان شان باشند و از نظارت فرزندشان دست برندارند چرا که نوجوانی سن بسیار حساسی می باشد و رها کردن فرزند می تواند عواقب و آسیب های بسیاری به او وارد کند.

در سن نوجوانی بیشتر به فرزندتان فرصت دهید و به استقلال و انتخاب های شخصی او احترام بگذارید تا بتواند شخصیت قوی و مستقلی داشته باشد و اعتماد به نفس او پرورش یافته و رشد کند.

نکات کلی تربیت کودک

با توجه به مطالبی که بیان شده است در ادامه این مقاله به بیان کردن چند نکته در مورد سن تربیت کودک و فرزندتان اشاره می کنیم.

  • در هر سن و با توجه به درک کودک قوانین بگذارید.
  • قوانینی که می گذارید باید مختصر، مفید و ساده و روشن باشد.
  • هر چه میزان قوانین تربیتی در طول روز کمتر باشد احتمال پذیرش و انجام آن قوانین بیشتر خواهد بود.
  • حتما کودکتان را به انجام رفتار های مثبت تشویق کنید و به رفتار های خوب او توجه کنید.
  • پاداش هایی برای بیشتر شدن رفتار های مثبت و کم شدن رفتار های غلط در نظر بگیرید.
  • اگر قولی می دهید حتما آن را انجام دهید همچنین تهدید هایی انجام ندهید که قادر به انجام آن نمی توانید باشید، مثلا اگر بالا و پایین بپری از مهمونی می رویم در حالی که نمی توانید مهمانی را ترک کنید.
  • هرگز تنبیه های بدنی انجام ندهید، کتک زدن نه تنها رفتار بد کودک را کاهش نمی دهد بلکه بر روی کودک اثر عکس می گذارد.
  • هنگامی که کودک رفتار بدی نشان می دهد می توانید محرومیت های کوچکی را در نظر بگیرید مثل خاموش کردن تلویزیون
  • تا جایی که می توانید در مورد قوانین تربیتی و دلایل آن به صورت منطقی با کودکتان حرف بزنید این صحبت کردن در هر سنی با توجه به درک کودک می تواند انجام شود.

سخن آخر

در صورتی که در تربیت کودک خود در سن های مختلف با مشکلاتی رو به رو هستید و یا دنبال راهکار ها و روش های اصولی و صحیح برای داشتن سبک تربیتی می باشید بهتر است از مشاور و روانشناس کمک بخواهید تا در این زمینه اطلاعات لازم را در اختیار شما قرار دهد.

مراکز مشاوره می توانند در این مورد بسیار کمک کننده می باشد و خدمات لازم را به والدین ارائه دهد.

منبع : سن تربیت کودک

والدین بی توجه چگونه به فرزندان خود آسیب خواهند زد؟

طبق نظر مشاوران مراکز روانشناسی : والدین بی توجه چگونه به فرزندان خود آسیب خواهند زد؟

سبک های تربیتی که والدین برای فرزندانشان مورد استفاده قرار می دهند بسیار متفاوت است و بعضی سبک های تربیتی وجود داد که ممکن است کودکان را دچار آسیب کرده و حتی در بزرگسالی نیز ادامه پیدا کند. در ادامه این مقاله انواع والدین را مورد مطالعه قرار می دهیم.

والدین بی توجه و رها ساز

والدین به دو صورت می توانند به فرزندان خود توجه نداشته باشند و او را رها کنند مثلا ممکن است او را در خانه تنها بگذارند و یا ساعت ها در ماشین منتظرش بگذارند و به او توجه نکنند.

یا والدین ممکن است از یکدیگر جدا شوند و طلاق بگیرند، در این صورت دیگر به دیدن فرزند خود نمی آیند و از لحاظ هیجانی در دسترس فرزندان خود نیستند و نمی توانند به فرزند خود توجه و محبت کافی را داشته باشند، در این هنگام فرزندشان از توجه و محبت و تشویق محروم خواهند ماند.

بر اساس نظر روانشناسان نباید با کودک رفتارهایی مانند بی اعتنایی و بی توجهی انجام گیرد، در این صورت کودک فکر می کند که ایراد و مشکلاتی دارد، دوست داشتنی نیست و به همین دلیل به او توجه و محبت نمی شود.

بسیاری از والدین ممکن است پیش کودک شان باشند ولی به دلیل سرگرم شدن با الکل، دارو، کتاب، خواب و تلویزیون به کودک خود توجه نمی کنند و بیشتر به وسایل پناه می برند، آن ها به این شکل فرزندان خود را رها کرده، به فرزندشان توجهی ندارند و از لحاظ هیجانی در اختیار فرزندشان نیستند.

همچنین بسیاری از پدرها هستند که هنگامی که در خانه اند به فرزندشان توجه نمی کنند و کاری به کار کودک ندارند آن ها در خانه حضور فیزیکی دارند ولی فعال نیستند و با کودک خود به صحبت یا بازی نمی پردازند.

احساس مالکیت نسبت به فرزند 

بسیاری از والدین هستند که به فرزندشان تسلط و کنترل کاملی دارند، آن ها فرزندشان را به طور کامل کنترل می کنند و از نظر هیجانی او را تحت نفوذ خودشان قرار می دهند.

مادرانی که نسبت به فرزندشان احساس مالکیت می کنند از همان لحظه طفولت و کودکی دست به کنترل کودک خود می زنند. به طور مثال مادر کودک را به خود می چسباند و فقط خودش به تنهایی از او مراقبت می کند و به دیگران اجازه نمی دهند تا از او نگهداری و مراقبت کنند.

هنگامی که فرزندان کمی بزرگتر شد و به سنی رسید که دلش می خواهد جهان اطراف را بشناسد و به طور مستقل به بررسی جهان بپردازد اما مادرش به احتمال زیاد به خاطر دلایلی مانند ترس از این که شاید فرزندشان صدمه ای ببیند احساس خطر و تهدید کرده و مانع این امر می شوند. آن ها برای اینکه بتواند نیاز های هیجانی خودش را رفع کند به فرزندشان آویخته می شود و او را تنها نمی گذارد.

در این شرایط هنگامی که فرزند بزرگ می شود، مادر به جای این که کنترل خود را بر روی او کاهش دهد بیشتر سخت می گیرد و اصرار دارد تا بداند فرزندش کجاست و او را بسیار کنترل می کند و مقررات بسیار سفت و سختی را برای او در نظر می گیرد.

والدین بی توجه

زمانی که فرزند به سنی می رسد که دوست دارد با جنس مخالف آشنا شود و نسبت به آشنا شدن علاقه نشان می دهد، والدینی که نسبت به فرزندشان احساس مالکیت می کنند به خصوص پدر احساس خطر می کند و مانع از آشنا شدن دختر با جنس مخالف می شوند.

وابستگی پدر به فرزند

علاوه بر مانع شدن، پدر تلاش می کند تا دختر بفهمد هیچ فردی به اندازه کافی برای او خوب نمی باشد و یا این که هیچ کسی علاقه ندارد که با آشنا شود و هیچ کس او را نمی خواهد.

بسیاری از پدران، زمانی که دخترشان به سن بلوغ می رسند را دوران سخت و دشواری می دانند زیرا به دخترشان حس عجیبی دارند و نمی خواهند او را از دست بدهند و به همین دلیل بر روی دخترشان تسلط می یابند.

پدر باید در سن بلوغ به خوبی احساسات خود را با فرزندش تنظیم کند، اگر او نتواند احساساتش را تنظیم کند شرایط سختی را برای دخترش ایجاد خواهد کرد و اجازه نمی دهد دخترش با جنس مخالف آشنا شود و در مورد پوشش و نوع لباس بسیار سختگیرانه با او عمل می کند.

بسیاری از والدین به فرزندان خود وابسته هستند و دوست ندارند هنگامی که فرزندان بزرگ شدند از آن ها دور شوند و دوست دارند که فرزندانشان کنار خودشان باشند.

این والدین معمولا نیاز هایشان تامین نشده است و از فرزندشان انتظار دارند تا برای آن ها نقش پدر و مادر را ایفا کنند.

البته اینگونه والدین ممکن است به دلایل دیگری مانند فوت همسر، طلاق گرفتن از همسر یا به خاطر این که همسرشان نیازشان را به خوبی برآورده نکرده اند به فرزند خود وابسته باشند.

والدین کنترل کننده 

این والدین همه چیز را به فرزندشان دیکته وار یاد می دهند، طرز صحبت کردن، رفتار، لباس پوشیدن و غیره را به فرزندان خود القا می کنند و همیشه به آن ها می گویند که به خاطر صلاحشان آن ها را کنترل می کنند و مواظب آن ها هستند.

این دسته از والدین معتقد هستند که اگر به فرزند خود آزادی بیشتری بدهند ممکن است آسیب هایی به او برسد و آن ها برای این که فرزند خود را از خطر مصون دارند او را نزد خود نگه می دارند.

اما آن ها با نگه داشتن بیش از حد فرزندشان در کنارشان باعث می شوند تا فرزندشان تصمیمات شخصی را به درستی نگیرد و از به دست آوردن تجربه محروم شود.

بر اساس نظر روانشناسان والدین بر این باور هستند که فرزندشان همیشه باید از آن ها اطاعت کند و زمانی که  فرزند آن ها از دستورشان سرپیچی کند این حق را به خودشان می دهند که او را تنبیه کنند.

بر طبق نظر مشاور، والدین تسلط گرا علاوه بر این که فرزندشان را کنترل می کنند، همسرشان را نیز کنترل می کنند. آن ها هنگام کنترل غیر قابل انعطاف هستند، بسیار بی رحمانه رفتار می کنند و ممکن است از خود خشونت نشان دهند.

والدین خرده گیر 

این گونه والدین اشتباهات فرزندشان را در نظر می گیرند و هنگام حرف زدن، نگاه کردن، طرز معاشرت، چگونگی انجام دادن تکالیف درسی و غیره انگشت بر روی اشتباهات فرزندشان می گذارند.

از نظر آن ها فرزند باهوش، دقیق و مودبی ندارند و تنها نکات منفی فرزندشان را می بینند. این والدین به جای این که به کارهای درست و توانایی های فرزندشان توجه کنند نکات منفی او را در نظر می گیرند و همیشه او را مورد انتقاد قرار می دهند.

فرزند باید احساس ارزشمندی را از والدینش دریافت کند و اگر والدین او تنها نکات منفی را به او گوشزد کنند او نخواهد توانست این امر را به درستی بیاموزد و اگر نتواند احساس ارزشمندی را به دست آورد با این فکر رشد می کند که در آینده مشکلاتی برای او به وجود خواهد آمد.

انتقاد بیش از حد والدین

بر اساس نظر مشاوران اگر والدین بیش از اندازه فرزند خود را مورد انتقاد قرار دهند آسیب شدیدی به عزت نفس کودک وارد می کنند و اعتماد به نفس او را از بین می برند و اگر شخص دیگری نزدیک کودک نباشد تا به برگرداندن اعتماد به نفس کودک کمک کند و او را مورد تشویق قرار دهد در این صورت کودک بسیار صدمه می بیند.

اگر والدین نسبت به فرزندشان ایراد بگیرند، فرزند به مرور خودش از خود ایراد می گیرد، به طرز فکر دیگران بسیار حساس می شود و به شدت نسبت به انتقاد حساس می شود او دیگر دوست ندارد در مورد پیشنهاد ها و بازخورد های سازنده چیزی بشنود و حتی مورد های مثبت را گوش نمی دهد و توجه نمی کند.

این کودک در آینده ممکن است خود را مقصر همه چیز بداند و حتی اگر موفق شود عامل آن را شانس دانسته و خود را فردی ضعیف و نالایق تصور می کند.

والدین می توانند برای این که فرزندانشان را به خوبی تربیت کنند به مشاور مراجعه کنند تا شیوه های درست و صحیح فرزند پروری را بیاموزند.

منبع : والدین بی توجه چگونه به فرزندان خود آسیب خواهند زد؟

چگونه یک کودک مسئولیت پذیر داشته باشیم؟

چگونه یک کودک مسئولیت پذیر داشته باشیم؟

تربیت فرزندی مسئولیت پذیر یکی از مهم ترین آرزو ها و یا اهداف پدران و مادران است.

همه ی والدین آرزو دارند فرزندی مسئولیت پذیر پروش دهند و تصور داشتن کودکی بی مسئولیت که در بزرگسالی به فردی لجباز و ضداجتماع تبدیل می شود، بسیار آزار دهنده است.

برای برخی از والدین تصور داشتن فرزند مسئویت پذیر در حد آرزو باقی می ماند.

به عبارت دیگر دسته ای از والدین چنین تصور می کنند که مسئولیت پذیری امری ذاتی است و با اعمالی مانند دعا و آرزو می گویند “کاش فرزندم مسئولیت پذیر شود!”.

اگر چه این نگرش می تواند به شدت خطرناک باشد اما بسیار رایج است.

در نقطه ی مقابل این نگرش، دسته ای از والدین بر این اعتقادند که مسئولیت پذیری امری نیازمند آموزش و یادگیری است و تلاش می کنند تا با بهره گیری از بهترین اصول، آن را به فرزندشان آموزش دهند.

برای شروع بهتر است به این سوال پاسخ دهید که ” نگرش شما در خصوص آموزش مسئولیت پذیری از کدام یک از دو اصل نام برده شده تبعیت می کند؟”

در صورتی که جزء دسته ی دوم هستید می توانید به مطالعه ی متن ادامه دهید و راهبردهای لازم برای “آموزش مسئولیت پذیری” به کودک تان را بیاموزید.

حق انتخاب، خط اول آموزش مسئولیت پذیری

نمی توان قصد آموزش فرزندی مسئولیت پذیر داشت و از “حق انتخاب” صحبت نکرد.

ممکن است با خودتان بگویید “چگونه به کودکی سه ساله حق انتخاب بدهم؟!”

اما رفتار بر اساس اصول نظریه انتخاب می گوید که این کار ممکن است.

برای این منظور لازم است زبان نظریه ی انتخاب را بیاموزید و با الفبای آن با کودک تان گفت و گو کنید.

نظریه ی انتخاب چه می گوید؟

بر اساس اصول اساسی نظریه ی انتخاب، ما بر رفتار هیچ کس جز خودمان کنترل نداریم و تلاش برای کنترل دیگران بی فایده است.

ویلیام گلسر پایه گذار این رویکرد معتقد است اصولا هر آنچه که از ما سر می زند، یک رفتار است و با تغییر رفتارهای مان می توانیم پیامدهای دیگری را تجربه کنیم.

والدی که با استفاده از زبان این نظریه با فرزندش گفت و گو می کند، از تنبیه، سرزنش، تهدید و سایر ابزارهای کنترل بیرونی استفاده نخواهد کرد چرا که معتقد است اصولا رفتار هیچ کس جز خودش قابل کنترل نیست.

والدین پیرو تئوری انتخاب، تلاش می کند تا در موقعیت های مختلف کودک را در معرض انتخاب قرار دهد تا او بر اثر تجربیات روزمره اش، با مفهوم مسئولیت آشنا شود.

به عنوان مثال برای تصمیم گیری در مورد پوشیدن لباس، ممکن است به فرزندش بگوید ” برای مهمونی امشب دوست داری لباس صورتی رو بپوشی یا لباس جدید آبی ت؟ “

با این پرسش به ظاهر ساده، کودک می آموزد که حق انتخاب دارد و تبعات انتخابش نیز متوجه اوست.

بنابراین در صورتی که لباس نامناسبی را انتخاب کند، سرزنش نمی شود چرا که بر اساس اصول تئوری انتخاب، پیامدهای انتخابش را تجربه خواهد کرد.

ممکن است والد تصمیم بگیرد تا کودک را با گزینه های دیگر نیز آشنا کند بنابراین به جای او تصمیم نمی گیرد و می گوید “فکر می کنم لباس صورتیت برای الان زیادی گرم باشد. لباس آبی ت هم بیشتر مناسب خونه ست تا مهمونی. میخوای لباسای دیگه ت رو هم ببینی؟ نظرت چیه؟”

چگونه یک کودک مسئولیت پذیر داشته باشیم؟

چگونه یک کودک مسئولیت پذیر داشته باشیم؟

با کودک بی مسئولیت چگونه برخورد کنم؟

در صورتی که تاکنون بر اساس این اصول پیش نرفته اید ممکن است با کودک و یا نوجوانی بی مسئولیت مواجه باشید.

در این حالت نیز می توانید به مرور مسئولیت پذیری را به او آموزش دهید.

به عنون مثال می توانید با هم صحبت کنید و نوعی تقسیم کار انجام دهید.

سپس از او بخواهید تا از لیست مسئولیت های مشخص شده، چند مورد را انتخاب و شروع به اجرای آن ها کند.

بخاطر داشته باشید در صورتی که تهدید، تنبیه، سرزنش و گله و شکایت های تان، مفید بود، در حال حاضر فرزندی مسئولیت پذیر داشتید.

روش حق انتخاب برای تربیت بک کودک مسئولیت پذیر

بنابراین از عمل کردن به شیوه های قدیمی دست بکشید و شیوه های جدید مبتنی بر “حق انتخاب” را امتحان کنید.

فرزندتان برای یادگیری این شیوه نیازمد صبر و حوصله و تمرین است تا بتواند رفتارهای تازه را بروز دهد بنابراین از تشویق او برای پیشرفت هایش غافل نشوید.

ذکر این نکته نیز خالی از لطف نیست که بسیاری از کودکان بیش از حد مطیع، در بزرگسالی تحت آزار جنسی قرار خواهند گرفت چرا که مهارت هایی از قبیل “نه گفتن” و “حق انتخاب” را نیاموخته اند و دیگران را مهم تر از خود می دانند.

چنین افرادی با درصد احتمال بالاتری، پیشنهادهای کاری، تحصیلی و ارتباطی نامناسب را می پذیرند و به دلیل مشکلات متعدد در نه گفتن و تصمیم گیری، برای مدت زیادی در آن وضعیت می مانند.

به فرزندتان برچسب نزنید.

برچسب بی مسئولیت می تواند در درونی کردن احساس بی مسئولیتی بسیار قوی عمل کند.

در حقیقت پس از مدتی فرزندتان همانی خواهد شد که شما به او گفته اید.

بنابراین بهتر است خودتان را کنترل کنید و به او مهارت های لازم برای مسئولیت پذیری را آموزش دهید.

برای او نقش الگو را ایفاکنید.

کاملا واضح است که فرزند بی مسئولیت نیازمند یادگیری انجام اعمال مسئولانه از جانب اطرافیان است.

بنابراین در صورتی که خودتان مسئولیت پذیر نیستید، به وعده های تان عمل نمی کنید و رفتارهای خلاف قانون مرتکب می شوید، چگونه می توانید از فرزندتان توقع داشته باشید تا مسئولیت پذیر باشد!

از دادن مسئولیت های متناسب با سن غافل نشوید.

کودکان از سن دو سالگی به بالا می توانند مسئولیت های مختلفی را متناسب با سن شان بپذیرند و انجام دهند.

این مساله می تواند شامل کمک کردن در چیدمان شام، شستن طرف ها، جمع کردن غذا، انتخاب لباس و هزاران مسئولیت دیگر باشد.

این تصور که “الان برای بچه ام تصمیم بگیرم تا وقتی بزرگ شد خودش تصمیم گیری کند” می تواند اشتباه ترین نوع تصور باشد که توانایی های کودک تان را خاموش کرده و او را لجباز و غمگین می کند.

کودکان به والدین انتخاب گرا چه عکس العملی دارند؟

انتخاب پدیده ای مسئولیت آور است به همین دلیل نه تنها کودکان بلکه بزرگسالان نیز ترجیح می دهند تا فردی به جای آن ها دست به انتخاب بزند و آن ها تنها مجری تصمیم های دیگران باشند.

این قبیل افراد تبدیل به همان دسته از بزرگسالانی خواهند شد که شخصیت هایی مطیع، وابسته و فاقد استقلال دارند.

در مسیر آموزش مسئولیت پذیری به فرزندتان ممکن است با واکنش هایی مانند خشم، قهر و ناراحتی او نیز مواجه شوید.

لازم است بدانید که چنینی واکنش هایی کاملا طبیعی است و در صورت مقاومت در برابر آن ها، می توانید آرزوی داشتن فرزند مستقل، مقتدر و مسئولیت پذیر را محقق کنید.

منبع :چگونه یک کودک مسئولیت پذیر داشته باشیم؟– مشاوره

 

رابطه فرزندان با والدین

رابطه فرزندان با والدین

رابطه فرزندان با والدین

پدر و مادر باید دوست فرزندانشون باشند و فرزندشون هروقت هر حرفی که خواست راحت و آسوده باید بتواند به پدر و مادر خود بگوید یعنی قبل از آنکه مسائل خود را با دوستش یا معلمش مطرح کند به راحتی و بدون ترس با پدر و مادر خود در میان بگذارد ولی هیچگاه هیچگاه هیچگاه هیچ پدر و مادری حق ندارد فرزندش را به عنوان دوست خود انتخاب کند.

رابطه فرزندان با والدین

رابطه فرزندان با والدین

بدین معنی که :

در مطالعات سالیان دراز متوجه شدند که کودکانی هستند که کلیه 15 علامت تجاوز جنسی در کودکی را از خود نشان میدهند ولی هرچه گذشته آنها را بررسی کردند هیچ سابقه تجاوز جنسی در تاریخ زندگی آنها پیدا نکردند تا در نهایت متوجه شدند اینها کودکانی بودند که نقش دوست یا همسر یا جاسوس را برای پدر یا مادر بازی میکردند و پدر و مادر مسائل و مشکلات خود را با کودکشان در میان میگذاشتند یا با کودک خود درد و دل میکردند لذا ما قرار است دوست بسیار صمیمی فرزندانمان باشیم ولی آنها قرار نیست نقش دوست یا همسر یا پدر و مادر ما را داشته باشند
لذا جنگیدن با پدربزرگ و مادربزرگ و دایی و عمو خاله در واقع جنگیدن با فرزندتونه و دارید دست و پای روانی اونو قطع میکنید زیرا بدونید این افراد دست و پای روانی فرزندتون هستند.لذا این لشکر کشی در خانواده ها در هنگام طلاق در حقیقت یک خیانت بزرگ به فرزندانتون است

منبع :رابطه فرزندان با والدین– روانشناسی کودک

رازهایی در مورد مدیریت رفتار کودکان

رازهایی در مورد مدیریت رفتار کودکان

کنترل کودک: رازهای پنهان در مورد بدست گرفتن کنترل و عملی کردن آن

خودتان را تصور کنید که در جاده در حال رانندگی هستید، آهنگ مورد علاقه تان از رادیو پخش می شود، هر بزرگراهی شما را کیلومترها از مشکلاتتان دور می کند و ناگهان از صندلی پشتی با احساس ضربه ای به پشت صندلی تان، کودکتان بادکنک آرامش شما را با صدای گریه ی گوشخراشی مثل برخورد کشتی با کوه یخی، نابود می کند “اون منو زد!”. دوباره جواب می آید که “اون دوباره همون صداها رو از خودش در میاره”. یک فکر به ذهن شما خطور می کند: اگر این ماشین بجای کنترل سرعت یک دکمه ی کنترل کودک داشت، قطعا دو برابر قیمت میخریدمش! قطعا داشتن کنترل بیشتر به شما اجازه می دهد تا از نقطه ی A به نقطه ی B، بدون هی سر و صدایی از صندلی های عقب رانندگی کنید و کنترل همچنین به شما اجازه می دهد تا یک مکالمه ی تلفنی را بدون هیچ گونه مزاحمتی به اتمام برسانید. اگر کنترل تا این حد بخش مهمی از والدین بودن باشد، چرا ما نتوانیم کنترل بیشتری داشته باشیم؟ در این مقاله، دلایل این مساله که چرا اعمال کنترل در بسیاری از موقعیت ها بسیار چالش انگیز و مهم است صحبت خواهد شد و رویکردهایی که می توانند به میزان بیشتری از کنترل منجر شوند، آورده خواهد شد.

 
در ابتدا اجازه دهید مشخص کنیم که والدین ممکن است زمانی که واژه ی کنترل مطرح می شود، دسته بندی شوند. حدود نیمی از ما فورا حس خفگی پیدا میکنیم و یا حس می کنیم بچه ای که بیش از حد تحت کنترل باشد، ظرفیت تحمل خود و دیگران را از دست می دهد. معلم پایه اول به ذهنمان می آید که می گوید دست های خود را بالا ببرید و فقط مداد رنگی های آبی، سبز و قهوه ای تان را برای کلاس نقاشی طبیعت بیرون بیاورید چرا که اینها تنها رنگ هایی هستند که او می تواند در طبیعت ببیند. از این دید، کنترل تنها شبیه یک چوب سرکوبگرانه به نظر می رسد. نیم دیگری از ما ممکن است تعجب کنند که چرا دیگر والدین نمی توانند چیزی را ببینند که عدم کنترل کودک برای جامعه به ارمغان می آورد. از این منظر، نکته ی کلیدی برای کنترل فردی بزرگسالان، از طریق کنترل صحیح اعمال شده بوسیله ی والدین است؛ این راهی است که به کودکان کمک می کند تا بفهمند که جهان سرشار از پیامدهای واقعی است و شادی از تشخیص و دوری از پیامدها نشات می گیرد. خبر خوب این است که هر دو بعد درست هستند و خبر بد هم این است که هر دو بعد اشتباه هستند. بسیاری از سوء تفاهم ها از مشکلات ما در به یاد آوردن این نکات است که 1) ما نمی توانیم کودکان را کنترل کنیم و فقط می توانیم شرایط و موقعیت را تحت کنترل خود درآوریم و 2) عوامل ارتباطی به اندازه ی تشویق و تنبیه در چگونگی پاسخ کودکان به کنترل اهمیت دارند.

اگر بخواهیم در مورد دومین مورد بیشتر بگوییم، بیایید نگاهی به گفته های محققان در مورد موضوع چگونگی والدین بودن بیندازیم. یک تحقیق معتبر در این حوزه از مطالعات بامریند در مورد سبک والدینی (1991) ناشی می شود و تحقیق دیگر مربوط به کار موکوبای و مارتین (1983) است. بر اساس نظر بامریند، سه سبک اولیه از والدینی وجود دارد که منجر به خروجی های مورد انتظار می شود:

1.سبک اقتدارگرا- این والدین از قانون “چون من اینطور می گویم” استفاده می کنند و جایزه هایی در قبال اطاعت مد نظر قرار می دهند. آنها در اجرای قوانین سخت گیر هستند و به تنبیه به عنوان موثر ترین پیامد تاکید دارند. احساسات کودکان برای حفظ اقتدار و اطاعت در خانه در درجه ی اهمیت بعدی قرار می گیرد. کودکان والدین اقتدار گرا بدون شک، به بزرگسالان خوبی تبدیل می شوند که می دانند چگونه اطاعت کنند اما آنها تمایلی به شایستگی اجتماعی و یا شادی عمومی نخواهند داشت.

سبک مقتدرانه- این والدین نیز مانند والدین اقتدار گرا، قوانین و انتظاراتی را تنظیم می کنند اما نسبت به واکنش ها و احساسات کودکان، پاسخگو تر هستند. اهداف و قوانین در مقایسه با استانداردهایی که بایستی کودک را به ترس و لرز بیندازد، به طور مثبت تری ارائه شده اند. والدین مقتدر پیامدهای منفی را با قوائد مثبت در تعادل نگه می دارند و زمانی که امکانش باشد، می بخشند. کودکان والدین مقتدر از کودکان خود کسب احترام می کنند که بعدا در قالب شادی، توانایی و موفقیت در کار نمود پیدا می کند.
سبک بخشنده و بسیار آسان گیر- این گونه از والدین ممکن است کنترل را تنها محدود به تنظیم انتظارات و قوائدی برای کودکان ببینند. این گونه والدین ممکن است احساس کنند که کودکان زمانی که به حل خود رها شوند، به طور طبیعی رفتار خوب را بر رفتار بد ترجیح می دهند. در واقعیت، والدین آسان گیر ممکن است گاهی از برخورد با کودک بترسند و وضعیت دوستی را نسبت به پرداختن به خطرات درگیری با یک کودک عصبانی و تحریک شده انتخاب کنند. جای تعجب نیست که کودکانی که به این سبک بزرگ شده اند، با کنترل فردی مشکل دارند و ضعیف ترین خروجی ها را در شاخص عملکرد بزرگسالان نشان می دهند.

رازهایی در مورد مدیریت رفتار کودکان

رازهایی در مورد مدیریت رفتار کودکان

حالا دو عامل را که به تنظیم شرایط برای یک کنترل موثر والدین کمک می کند، به یاد می آورید؟ این در مورد بخشی از وضعیت های کنترل و رابطه با اهمیتی برابر با تشویق و تنبیه است. به طور سطحی، به نظر می رسد که والدین اقتدار گرا، بیشترین کنترل والدینی را دارند. با این همه، کودکان آنها با بی ادبی جواب پس نمی دهند، اقتدار والدین را به چالش نمی کشند و بر سر میز شام به هم سقلمه نمی زنند. والدینی با اقتدار سرسختانه، اغلب در مورد کنترل کودکان به مانند کنترل موقعیت دچار اشتباه می شوند. مشکل این نوع از مکانیزم کنترل این است که اغلب زمانی که کودکان وارد دوره ی بزرگسالی می شوند بجای احساس درستی از کنترل فردی درونی، احساس ترس می کنند. مشکل دیگر این است که نسبت پیامدهای منفی به مثبت اغلب در حدود 4 به 1 است، این بدین معنی است که کودکان تجارب بیشتری در اجتناب از تنبیه کسب ی کنند به جای اینکه زمان خود را برای کسب پیامدهای مثبت صرف کنند. در انتهای دیگر طیف، والدین بخشنده ی آسان گیر اغلب توانایی استفاده از ابزارهای کنترل موقعیت را ندارند مانند یک صدای مقتدرانه، کنترل تشویق و توجه یا برنامه ریزی از قبل برای کنترل مشکلات موردی محتمل. والدین آسان گیر، حس شکست و سر خوردگی می کنند چرا که به نظر آنها به دست گرفتن کنترل، یک نبرد از دست رفته و باخته است. و زمانی که شرایط برای هر دوی والدین اقتدار گرا و اسان گیروخیم می شود، آنها غالبا به داد کشیدن به عنوان ابزاری از کنترل، اعمال پیامدهای شدید مانند محدودیت های زمانی 6 ماهه یا استفاده از قدرت تهدید (مانند “صبر کن تا به یه جای غیر عمومی برسیم و ببین چه چیزی منتظر این رفتار توست”) پناه می برند.

والدین مقتدر به نظر می رسد در کنترل موقعیت به منظور اعمال کنترل بر کودک تواناترین باشند و همچنین می دانند که چگونه بطور موثر از هر دوی پیامدهای ارتباطی مثبت و منفی برای رسیدن به نتیجه ی دلخواه خود استفاده کنند. آنچه که والدین مقتدر به طور متفاوتی از دیگران انجام می دهند عبارتند از:

1) آنها می دانند که موقعیت بیشتر به مانند هدایت یک قایق بر روی آب است تا هدایت یک ماشین بر روی زمین، به این علت است که کودکان اگر عناصر موقعیتی کافی اعمال شود، به مرور در جهت کنترل موقعیتی حرکت خواهند کرد، اما ممکن است فورا هم تغییر نکنند.

2) والدین مقتدر می دانند که ابزارهای ارتباطی مانند توجه مثبت نشان دادن و تشویق همچنین پیامدهای اصلاحی و عواقب منفی موثر تر از انواع دیگر تشویق ها و تنبیه ها مانند بی اعتنایی و یا تلاش منفعلانه برای متقاعد کردن یک کودک عصبانی تحریک شده است. والدین مقتدر همچنین به نظر می رسد که احترام والدینی را تشخیص دهند که این چیزی است که همه ی ما آرزوی این را داریم که چنین احترامی را از کودکان خود دریافت کنیم و این با دادن چالش های رفتاری قابل دستیابی و معنی دار برای کودک ایجاد می شود و با بازخورد شفاف و صادقانه و عواقب منفی زمانی که یک انتخاب رفتاری غلط از جانب کودک سر می زند، متعادل می شود. نکته اصلی که والدین مقتدر دریافت می کنند و نیاز است تا ما آن را به خاطر بسپاریم این است که اگر ما زمان برای برنامه ریزی صرف کنیم و ابزارهای جدید را زمانی که تلاش های قبلی مان بی ثمر بود، به کار ببندیم، کنترل در طول زمان ایجاد خواهد شد.

به این ترتیب و با این نوع نگاه، ما مجبور نیستیم که به کنترل به عنوان یک چیز منفی فکرکنیم، شاید بمانند شیوه ای که در کودکی خود ما اعمال شده و ما می توانیم آن را به عنوان آنچه که در ارتباط با کودک ما است، مجددا تعریف کنیم. بیایید برخی از این مفاهیم را به این موقعیت های بسیار واقعی و بسیار متداول که در آن کنترل به یک مساله ی اصلی تبدیل می شود، اعمال کنیم:

عقب و جلو کردن صندلی عقب- چه چیزی در مورد صندلی عقب یک مینی ون وجود دراد که باعث “اذیت درونی” در کودکان می شود؟ دو دلیل وجود دارد که این موقعیت منجر به رها شدن کنترل از دست ما می شود. اول، زمان با شما یار نیست. با اعمال فشار برای رسیدن به مقصد، قابل درک است که ما به خود بگوییم ” اگر بتوانم به آن جایی که می خواهم بروم، برسیم، می توانم جر و بحث را خاتمه بدهم”. دوم، حبس کردن یک کودک در یک فضای کوچک به طور طبیعی منجر به جر و بحث در مورد فضا و توجه خواهد شد. برای کاهش جنگ و دعوا از صندلی های بسته ی پشتی، سعی کنید به کودکی که بهترین رفتار را از خود نشان داده است، توجه مثبت نشان داده و از او تعریف کنید ( ابزاری که ما آن را پاداش افتراقی برای رفتار مثبت می نامیم). حتی اگر این رفتار خوب بیشتر از چند دقیقه طول نکشد. همچنین سپردن کاری به کودکان برای انجام دادن در طول زمانی که در عقب گیر افتاده اند، کمک کننده می باشد. هر کاری را انجام خواهند داد، حتی اگر این کار شمردن خروجی های بزرگراه تا رسیدن به خروجی مورد نظر شما باشد. نقشه ی خیابانها را بیاورید، نقطه ی شروع و پایان سفر خود را با ستاره مشخص کنید و ببینید آیا می توانند هر خیابانی که در مسیر وجود دارد را روی نقشه مشخص کنند یا نه!.
فرزند بیتشر= سر و صدای بیشتر- این بیشتر شبیه یک ضرب المثل قدیمی است، “یکی از والدین نمی تواند هر دو کودک در حال دویدن در جهت های مختلف را بگیرد”. کودکان در کنترل های موقعیتی با حرکت سریع، انجام کارها بارها و بارها و انجام دادن بسیاری از رفتارهای منفی در یک بازه ی زمانی کوتاه از کوره در می روند. هر چه تعداد کودک در شرایط گفته شده بیشتر باشد، حساسیت شرایط دو یا سه برابر می شود. به جای از دست دادن اقتدار و انرژی با بروز خشم و آتش درون که شعله می کشد، تنها یک یا دو رفتار تحت کنترل انتخاب کنید تا به کار ببرید. به عنوان مثال، تنها روی دویدن و فرار از دست والدین در مغازه ی خوار و بار فروشی و یا کودکی که به اتاق خواهر یا برادرش می رود تا شروع کننده ی یک دعوا باشد، کار کنید اما سعی نکنید که هر پنج رفتار را در یک زمان تغییر دهید. بزرگترین قدرت زمانی که شما چند کودک دارید (حتی اگر دو کودک است)، توانایی بیشتر شما برای برنامه ریزی از قبل است. سعس کنید گاهی از موقعیت خارج شوید و به دنبال استراتژی هایی باشید که در دفعات بعد به کار ببندید، مانند 10 دقیقه ی اضافی در رفتن به مغازه که می تواند برای بردن کودکان به گوشه ای از مغازه صرف شود تا زمانی که رفتار آنها تحت کنترل درآید و یا کنترل تلویزیون که با در دست نگه داشتن صبورانه دکمه خاموش دستگاه در هوا تا زمانی که سر و کله زدن آنها متوقف شود.

با داشتن برخی از این ایده ها در ذهن، هر والدینی تا زمانی که بخواهند از موضع خود گاهی گامی به عقب بردارند و در آینه به احساسات خود در مورد اعمال کنترل نگاه کنند و تلاش کنند تا هر زمانی که نیاز است، تنظیم کنند، می توانند کنترل در امورات خانواده را در تعادل نگه دارند.

منبع :رازهایی در مورد مدیریت رفتار کودکان– تربیت کودکان