چه کار والدین باعث بیش ترین آسیب به کودکان می شود| نکات مهم تربیت فرزند

در مقاله های قبل، بارها در مورد اهمیت تربیت فرزندان صحبت کرده ایم و تاثیر رفتار والدین بر کودک را از جنبه های مختلف مورد بررسی قرار داده ایم. تاثیر زیاد رفتار و گفتار والدین بر فرزندان، از کسی پوشیده نیست. برای اینکه فرزندان بتوانند آینده خود را بسازند و افکار و رفتار خود را مدیریت کنند، باید قوی و آماده تربیت شده باشند.

پرورش و تربیت فرزندان کار بسیار سختی است که باید در مورد آن محتاط بود، والدین علاوه بر کارهایی که باید برای تربیت کودک خود انجام دهند، یک سری نبایدها نیز دارند که باید از آن آگاهی پیدا کنند و به آن پایبند بمانند. در این مقاله ما به بیان این نبایدهای رفتاری والدین، خواهیم پرداخت.

ابراز عشق و محبت به فرزندتان را فراموش نکنید

برخی گمان می کنند که اگر به فرزند خود ابراز محبت کنند و به او بگویند که دوستش دارند، فرزندشان لوس بار می آید، یا برخی از والدین انقدر درگیر کار و برنامه های روزمره خود می شوند که محبت کردن به فرزند خود را فراموش می کنند، گروهی از والدین نیز تصور می کنند که با انجام وظایف والدی و رفع نیازهای مادی کودک، محبت خود را به کودک ابراز کرده اند، اما باید گفت که ابراز محبت به کودکان باید اختصاصی صورت گیرد. این نکته را نباید فراموش کرد که کودکان تشنه محبت هستند و مهم ترین منبعی که باید از آن محبت دریافت کنند والدین آن ها هستند. در نتیجه باید به کودک خود بگویید که دوستش دارید.

نباید با انتقاد کلامی منظورتان را برسانید.

معمولا بیان یک اعتراض یا انتقاد کردن بسیار آسان تر از این است که به صورت عملی منظور خود را برسانید، اما این کار برخی اوقات کارآمد نیست. بهتر است زمانی که کودک شما کار بدی کرده است، به جای اینکه بگویید این کار بد است، از او انتقاد کنید و یا سرزنشش کنید، به او بگویید که این رفتارش برایتان قابل قبول نیست و راه کارهایی عملی به او پیشنهاد کنید تا رفتارش را اصلاح کند.

از گفتن « نه » به کودکتان نترسید

زمانی که لازم است باید بتوانید به کودک خود “نه” بگویید، حتی اگر ساعتی با شما قهر کند یا بداخلاقی کند، نباید از حرف خود کوتاه بیاید، در این صورت کودک شما متوجه می شود زمانی که شما نه می گویید، حتما دلیلی دارید و پای حرف خود نیز هستید. این کار را باید حتما انجام دهید حتی اگر منجر به جیغ کشیدن و گریه کردن او شود، بالاخره می فهمد که با این کار نمی تواند نظر شما را عوض کند و دیگر از این ترفند برای رسیدن به خواسته هایش استفاده نخواهد کرد.

چه کار والدین باعث بیش ترین آسیب به کودکان می شود

کودکتان را بچه های دیگر مقایسه نکنید

مقایسه کردن کودکان معمولا با هدف تحریک آن ها برای بهتر شدن انجام می شود، اما این کار نتیجه برعکس دارد. مقایسه کردن کودک با دیگران فقط باعث احساس حقارت در کودک شده و اعتماد به نفسش را خدشه دار می کند. بسیاری از والدین مدام از این روش استفاده می کنند و حتی وقتی می بینند این کار نتیجه عکس دارد نیز دست از کار خود بر نمی دارند. برای ترک این عادت غلط باید بپذیرید که فرزند شما یک شخص مستقل و آزاد است که سبک زندگی و راه رشد مختص به خود را دارد. پس، از مقایسه کردن فرزندتان با دیگران، حتی خواهر و برادر خودش، به شدت بپرهیزید.

کودک خود را در جمع تحقیر نکنید

برخی والدین تصور می کنند که تحقیر کودک خود و آزارهای کلامی، یک روش تربیتی درست و کارآمد است و از این طریق می توان به کودک اشتباهاتش را فهماند. اما در حقیقت این روش یکی از بدترین روش های تربیتی است که آثار مخرب زیادی بر کودک می گذارد و باعث بروز پیامدهایی ناگوار در بزرگسالی می شود. اگر این کار در حضور دیگران و در جمع صورت گیرد، اثرات منفی آن چندین برابر خواهد بود. اگر کودک شما در جمع یا مکان شلوغ، اشتباه یا رفتار بدی مرتکب شد، بهتر است برای اینکه به او بفهمانید که کارش اشتباه است به جای تحقیر کردن او در آن جمع، به طور خصوصی و در خلوت با او در مورد رفتار اشتباهش صحبت کنید و یا به او تذکر دهید.

بیش از حد،سخت گیری نکنید

بعضی از والدین، سخت گیری را به عنوان روش تربیتی کودک خود انتخاب می کنند و تصور می کند که این روش بهترین روش بوده و تضمین کننده موفقیت کودکان در آینده است. برخی والدین نیز در سخت گیری بسیار افراطی رفتار می کنند و این نکته را فراموش می کنند که هر کودک به طور طبیعی به آزادی و استقلال عمل تمایل دارد. باید دانست که سخت گیری افراطی روح آزادی کودک را از بین می برد و او گمان می کند که مستقل بودن و آزادیِ عمل امری نامطلوب است. این کار اعتماد به نفس کودک را دچار مشکل کرده و احتمال موفقیت فرزند شما، در دنیای پر از رقابت امروز را کاهش می دهد.

بهتر است اگر کودک شما کاری می کند که نتیجه بد و خطرناکی ندارد و خشن و پرخطر نیست، با او مخالفت نکنید. این روند یادگیری کودکان است.

بغل کردن کودکتان را فراموش نکنید

ارتباط کودک با والدین از همان بدو تولد نقش زیادی در شکل­ گیری هیجانات و شخصیت کودک دارد. در واقع کودک هنگام تولد وارد دنیای بیگانه‌ای می‌شود که با در آغوش گرفتنش توسط مادر، نوعی امنیت و آرامش به او باز می گردد. تحقیقات نشان می دهد که کودکانی که در لحظه تولد در آغوش مادر قرار داده شده اند نسبت به آن هایی که از مادر دور نگه داشته شده اند، احساس امنیت عاطفی بیش تر در درازمدت نشان می دهند.

هر چقدر تماس والدین به خصوص تماس فیزیکی مثل نوازش کردن و بغل کردن با کودک بیش تر باشد، احساس دلبستگی ایمن و امنیت درون کودک به نحو بهتری شکل می گیرد.

از طرفی مطالعات نشان می دهد، والدینی که با کودک خود ارتباط عاطفی و فیزیکی مانند بغل کردن و نوازش کردن دارند، کمتر دچار عصبانیت و خشم می شوند. در نتیجه بغل کردن نه تنها برای کودک، بلکه برای والدینش نیز لذت بخش و مفید است. بهتر است به طور مداوم فرزند خود را در آغوش بگیرید حتی اگر او بزرگ شده است.

به هیچ وجه از شنیدن حرف های کودکتان غافل نشوید

در دنیای شلوغ و پر از مشکلات امروز، نباید فرزند خود را فراموش کنید، زمانی را به حرف زدن با او و شنیدن حرف هایش اختصاص دهید، زیرا ممکن است بخواهد که چیزهای مهمی برای شما تعریف کند. زمانی که کودکان در حال تعریف مساله ای برای شما است باید به حرف او به طور فعال گوش دهید، بگذارید او حرفش را بزند و در مورد حرفش نظر بدهید تا بداند که به همه حرفایش گوش داده اید. در این زمان ها بهتر است شنونده قوی و گوینده ضعیفی باشید.

در ایجاد قانون برای خانواده و قاطعیت در مورد آن ها کوتاهی نکنید

هیچکس بی نظمی را دوست ندارد زیرا در این شرایط، احساس هرج و مرج و درماندگی خواهد کرد. در خانواده نیز وضع قانون و ایجاد محدودیت ها برای ایجاد نظم و هماهنگی در زندگی و روابط بین اعضای خانواده لازم است. رعایت این مقررات نیز باعث ایجاد آرامش درونی می گردد. قانون و محدودیت های لازم، باید بر اساس سن و نیاز اعضای خانواده وضع شود. کودکان نیز شامل این قانون می شوند و باید برای آن ها نیز محدودیت گذاشت و قوانینی وضع کرد، برای مثال باید برای ساعت خواب کودک قانونی بگذارید، یا بچه ها باید وسایل مورد نیاز برای مدرسه خود را از شب آماده کنند، و یا زمانی را برای انجام تکالیف در نظر بگیرند.

لازم است در مورد این محدودیت ها رفتاری قاطعانه و در عین مهربان داشته باشید.

فراموش نکنید، به حریم خصوصی کودکتان احترام بگذارید

کودکان نیز مانند بزرگسالان، دوست دارند حریم خصوصی داشته باشند. بهتر است به فرزندتان فضایی اختصاص دهید و به حریم آن نیز احترام بگذارید و از دور مراقبشان باشید.

به جای آن ها انتخاب نکنید

یکی از مسائلی که باعث افزایش اعتماد به نفس و حس مسئولیت پذیری در کودک می شود، دادن حق انتخاب به او می باشد. زیرا کودک متوجه می شود که نظر و انتخاب او مهم است، از طرفی یاد می گیرد با توجه عواقب هر انتخابی، دست به گزینش بزند و مسئولیت آن را نیز بپذیرد. به کودک خود حق انتخاب بدهید، اما می توانید گزینه های پیشنهادی را خصوصا برای بچه های کوچک تر محدود کنید، تا انتخاب برایشان آسان تر شود.

کارهای فرزندتان را شما انجام ندهید

شاید گاهی سپردن کارها به کودک سخت باشد، چون ممکن است روند انجام آن طولانی شود. اما این نباید باعث شود که شما همیشه کارهای او را انجام دهید. بهتر است کودک کارهایش را خودش انجام دهد و گاهی لازم است شما در برابر اصرار کودک برای اینکه کار را به شما بسپارد مقاومت کنید، تا او خود کارهایش را انجام دهد. این گونه کودک شما مسئولیت پذیرتر شده و خود را برای زندگی در آینده آماده می کند.

فراموش نکنید که برای کودکتان وقت بگذارید

باید زمانی را به طور مستمر و روزانه به کودک خود اختصاص دهید، هرچقدر که پرمشغله و درگیر باشید. صرف زمان با فرزندتان برای هر دوی شما لازم و عالی است. یه پیشنهاد این است که در روز ۲۰ دقیقه برای انجام هر کاری که فرزندتان می خواهد با شما انجام دهد، اختصاص دهید.

از صحبت کردن زودهنگام در مورد مسائل با فرزندتان اجتناب کنید

باید اجازه دهید، صحبت کردن درباره هر موضوعی در زمان و شرایط مناسب آن صورت گیرد. برای مثال زمانی در مورد مواد مخدر و اعتیاد صحبت کنید که فرزندتان در مورد آن ها سوال می کند و یا به راهنمایی شما نیاز دارد. در این زمان باید با آن ها صحبت کنید و حرف های او را نیز بشنوید. در غیر این صورت مطرح کردن آن زود و نامناسب است.

همیشه به جای فرزندتان تصمیم گیری نکنید

والدین می توانند برای کودک خود تصمیم بگیرند، اما این کار نباید همیشگی و مداوم باشد، باید به فرزندتان اجازه دهید تا تصمیم بگیرند. زیرا فقط در این صورت است که آن ها یاد می گیرند که چگونه تصمیم بگیرند و عواقب تصمیم خود را نیز پذیرند.

از پدر و مادر بودن نترسید

درست است برای ایجاد ارتباط سالم و موثر باید با فرزند خود دوست باشید، اما این نباید باعث شود که شما جایگاه خود به عنوان والدین را فراموش کنید. زیرا چیزی که آن ها نیاز دارند والدین خوبی است که می توانند الگوی مناسبی برای آن ها باشند؛ در نتیجه شما باید نقش خود در جایگاه والدین را به خوبی ایفا کنید.

کودک خود را مجبور به یادگیری هر فعالیتی نکنید

برخی والدین زمان های خارج از مدرسه فرزندشان را با کلاس های مختلف پر می کند، اما این کار اشتباه است، زیرا مدرسه رفتن به اندازه کافی وقت کودک را پر می کند و او به زمانی برای بازی کردن و استراحت هم نیاز دارد. اگر می خواهید فرزندتان را در کلاس خاصی ثبت نام کنید، حتما باید نظر او را بپرسید و بفهمید که او تمایلی به شرکت در این کلاس دارد یا نه، اگر او علاقه ای به آن نشان نداد هرگز نباید او را مجبور به شرکت در آن کلاس کنید.

خود را با والدین دیگر مقایسه نکنید

پدر و مادری وظیفه بسیار سختی است، اگر بخواهید خود را با دیگران مقایسه کنید اوضاع کمی پیچیده می شود. بهتر است که خودتان باشید و برای تصمیم گیری در مورد فرزندتان به غرایز خود اعتماد کنید. شما می توانید از کسانی که تجربه دارند کمک و مشورت بگیرید، اما در نهایت باید کاری که می دانید بهتر است انجام دهید، زیرا هیچ کسی به اندازه شما نسبت به فرزندتان شناخت ندارد.

غر نزنید

اگر کودک شما درخواستی که دارید را سریعا انجام نداد، نباید به او غر بزنید، در عوض زمان هایی که خلاف این کار را انجام داد می توانید او را تشویق کنید و از او تعریف کنید، این گونه کودک شما تشویق می شود که به درخواست های شما پاسخ دهد.

از کوره در نروید

اکثر کودکان به طور طبیعی به درخواست یا دستوری که با ملایمت مطرح شود، پاسخ بهتری می دهند. زمانی که می خواهید به کودک خود چیزی بگویید و یا از او درخواستی دارید باید آن را با ملایمت به او بگویید به جای آن که با عصبانیت و تشر برخورد کنید. اگر فرزندتان مرتکب اشتباهی شد نیز نباید از کوره در بروید، بلکه با حفظ خونسردی می توانید او را متوجه اشتباهش کنید. این نوع برخورد ملایم اثربخشی بیشتری خواهد داشت.

از خواندن کتاب برای فرزند خود دست نکشید

برای این که کودک شما به مطالعه علاقه مند شود، بهتر است برای او کتاب بخوانید. نباید کتاب خواندن برای او را متوقف کنید، می توانید موقع خوابیدن برای او داستان بخوانید یا این کار را به نوبت انجام دهید، یعنی گاهی شما برای او داستان بخوانید و گاهی اجازه دهید او برای شما داستان بخواند.

فراموش نکنید که با کودک تان بخندید

مشکلات روزمره و درگیری های والدین با مسائل کاری و بیرونی نباید باعث کسل بودن و بداخلاقی آن ها در مواجهه با کودک شود. گاهی سخت است که بتوانید بخندید اما برای حفظ سلامت روانی کودکتان باید این کار را انجام دهید. با هم و از ته دل بخندید و قهقهه بزنید.

از عذرخواهی کردن نترسید

زمانی که اشتباهی مرتکب می شوید باید عذرخواهی کنید و از آن نترسید. با این کار فرزند شما یاد می گیرد که هر کسی که اشتباهی مرتکب می شود، باید شجاعت عذرخواهی کردن داشته باشد. شما با عذرخواهی کردن و ابراز پشیمانی هنگامی که کاری اشتباهی انجام داده اید، این رفتار پسندیده را نیز به او می آموزید.

هرگز کودک را تهدید نکنید

زمانی که برای کار اشتباهی که کودکتان انجام می دهد او را تهدید به تنبیه می کنید، باید بدانید که با تکرار این تهدیدات و عمل نکردن به آن، به فرزند خود این پیام را می دهید که می تواند بدون تنبیه شدن به کارش ادامه دهد. برای اینکه کودک شما دست از انجام کار اشتباه یا بدرفتاری خود بردارد، بهتر است اول به او هشدار دهید، اگر این کار را تکرار کرد فرصت مجدد به او بدهید، در صورت تکرار دوباره، بهتر است مدت کوتاهی از دور شوید.

خیلی به خود سخت نگیرید

همه والدین دوست دارند که نقش خود را کامل و بی نقص ایفا کنند، اما این در واقع اشتباه است. لازم نیست، برای اینکه والدین خوبی باشید، همه مهارت ها را بلد بوده و از پس هر کاری بر بیایید. چیزی که فرزندتان واقعا نیاز دارد این است که از زمان با هم بودنتان لذت ببرید.

رشد ذهنی آن ها را نادیده نگیرید

یکی از جنبه های مهم رشد کودکان، رشد ذهنی آن هاست که شامل توانایی های مختلف ذهنی مانند مانند درک، مشاهده، به یاد آوردن، فکر کردن، تصور کردن حل مشکلات و رشد هوش و همچنین یادگیری زبان می شود. روند رشد ذهنی، درست از لحظه تولد آغاز می شود و به مرور زمان و با رشد کودک، واکنش های مغزی نیز تغییر می کند. در شروع، این واکنش ها بسیار ساده هستند، اما به مرور منجر به فعالیت های ذهنی پیچیده ای خواهند شد.

طرز تفکر، مهارت های ارتباطی، شیوه رفتار همه تحت کنترل ذهن انجام می شود. اگر رشد ذهنی کامل و درست باشد، این گونه کارها نیز به درستی انجام می گیرند؛ وجود هر مشکلی در رشد ذهنی، باعث ایجاد مشکل هم در زندگی کودک و هم زندگی شما می شود، پس برای اینکه کودک شما بهترین نسخه خودش باشد باید از مغز و ذهن او مراقب کنید و به کودک خود نیز این را بیاموزید.

از به کار بردن صفات منفی برای فرزندتان بپرهیزید

هرگز از صفات منفی برای کودکان استفاده نکنید، زیرا این الفاظ برای آن ها درونی شده و آن ها شروع به باور کردن آن می کنند.. برای مثال نباید فرزند خود را خرابکار، دست و پا چلفتی، بدجنس و غیره خطاب کنید.

نظارت بر فرزندتان را فراموش نکنید

رشد بخشی از مغز انسان که مربوط به برنامه ریزی، کنترل تکانه ها و قضاوت کردن است، تا حدود ۲۵ سالگی طول می کشد. در نتیجه مراقب از فرزندتان تا این سن لازم است. شما باید بدون دخالت کردن در کارهای او مراقبش باشید و بر کارهایش نظارت داشته باشید. لازم است بدانید او چه کار می کند و زمان خود را با چه کسانی می گذراند.

سلامت روانی فرزندتان را نادیده نگیرید

به طور متوسط ۱۱ سال طول می کشد که بچه ها علائم بیماری روانی را بروز دهند، زیرا معمولا خانواده ها با علائم و نشانه های اختلال یا بیماری روحی مبارزه می کنند. نشانه های بیش فعالی، اضطراب، افسردگی که ممکن است در کودک ظهور کند نباید نادیده گرفته شود، زیرا مبارزه با این علائم یا نادیده گرفتن آن ها برای توانایی کودک در دوستی، موفقیت تحصیلی و زندگی تاثیرات منفی خواهد گذاشت.

سلامت روانی خود را نادیده نگیرید

این نکته را به یاد داشته باشید که شما برای تربیت فرزند سالم باید خودتان نیز سلامت باشید، از خود مراقبت کنید تا بتوانید به بهترین نسخه خودتان و بهترین والدین برای فرزندتان تبدیل شوید. اگر شما دچار یک بیماری روحی و روانی مانند اختلال دوقطبی، افسردگی، وسواس و غیره هستید، می تواند روی فرزندتان نیز اثر منفی گذاشته و زندگی او خراب کند. پس بهتر است این مسائل را نادیده نگیرید، از خود مراقبت کرده و برای درمان اقدام کنید.

منبع : چه کار والدین باعث بیش ترین آسیب به کودکان می شود| نکات مهم تربیت فرزند

قطع صحبت دیگران توسط کودک، علل و راهکارهای کاربردی

قطع صحبت دیگران توسط کودک، علل و راهکارهای کاربردی

قطع صحبت دیگران توسط کودک برای والدین اذیت کننده و آزار دهنده خواهد بود اما باید این مسئله را بدانیم که چه عواملی باعث می شود تا کودک بدون توجه به این که دیگران در حال حرف زدن هستند با انجام دادن رفتار یا صحبتی، حرف دیگران را قطع می کند.

در صورتی که کودک شما این رفتار را دارد نگران نباشید زیرا راهکارهای زیادی وجود دارد که می تواند این مشکل شما را حل کند، در ادامه این مقاله به بیان علل و راهکارهایی می پردازیم پس تا انتها این مطلب را مورد مطالعه قرار دهید.

علت قطع صحبت دیگران توسط کودک

کشف چیز های جدید از علل قطع صحبت دیگران توسط کودک

کودک عموما دوست دارد اطرافش را کشف کند و نمی تواند نسبت به این مساله بی تفاوت باشد و در این صورت تمایل دارد تا در مورد چیزهای جدید سوال بپرسد و ماهیت آن ها را شناسایی کند، به همین دلیل نمی تواند صبر کند و سوالاتی که در ذهنش به وجود آمده است را می خواهد بپرسد و ابهامات ذهنی خود را برطرف سازد.

نیاز برای جلب توجه از علل قطع صحبت دیگران توسط کودک

کودک دلش می خواهد تا به طور مداوم دیگران به او توجه کنند و دیگران را به سمت خود جلب کند و اگر دیگران به او بی توجهی کنند و به چیز دیگری معطوف باشند هراسان است، در نتیجه سعی می کند صحبت های دیگران را قطع کند تا توجه آن ها را جلب نماید.

فراموش کردن

عموما حافظه کوتاه مدت در میان کودکان قوی نمی باشد و به سرعت حرفی که می خواهند بزنند فراموش می کنند و به خاطر همین می ترسند مسئله ای که می خواهند بیان کنند از یادشان برود و صبر کردن را از یاد می برند و حرف دیگران را قطع می کنند.

نداشتن درک صحیح از امور مهم

کودکان از این که بعضی از امور بسیار مهم است درک صحیحی ندارند و فکر می کنند که هیچ چیز مانند حرف آن ها مهم نمی باشد و همیشه خودشان را مرکز توجه قرار می دهند و به خودشان اهمیت می دهند و به همین دلیل به راحتی به خودشان اجازه می دهند تا حرف دیگران را قطع کنند.

هیجان از علل قطع صحبت دیگران توسط کودک

در بسیاری اوقات کودکان هیجان زیادی برای تعریف کردن و گفتن اتفاقات دارند و دوست دارند هر چه سریع تر حرف شان را بیان کنند و بازخورد دریافت نمایند و در نهایت هیجان آن ها باعث می شود تا حرف دیگران را قطع کنند.

راهکارهایی برای جلوگیری از قطع صحبت دیگران توسط کودک

نشان دهید که متوجه شدید کودک با شما کار دارد

در این حالت به کودک تان نشان دهید که متوجه شده اید که او با شما کار دارد و در این حالت او احساس نمی کند که نسبت به او بی توجه هستید و باید برای جلب توجه به میان صحبت شما بیاید و آن را قطع کند زیرا با این کار او متوجه می شود که به او توجه داشته اید اما چون الان کار دارید نمی توانید به حرف هایش گوش دهید.

در صورت امکان می توانید به سرعت پاسخ او را بدهید و بیش از حد او را منتظر نگه ندارید.

استفاده از علامت از راهکارهای جلوگیری از قطع صحبت دیگران توسط کودک

در زمانی که به طور سریع نمی تواند پاسخ کودکتان را بدهید علامتی را تعیین کنید که کودک شما متوجه شود که او را شنیده اید و دیده اید و الان امکانش وجود ندارد تا صحبتتان را قطع نمایید به طور مثال می توانید دستتان را بالا بگیرید و به او بگویید یک دقیقه. اما باید به این نکته توجه کنید زمانی که می گویید یک دقیقه، به چند دقیقه تبدیل نشود و او را منتظر نگذارید.

قطع صحبت دیگران توسط کودک

زمانی که کودک شروع می کند زبان مادری را بیاموزد کاری کنید که بداند هر زمان که بتوانید به او پاسخ می دهید و فقط در ابتدا با علامت دادن به او نشان دهید که او را دیده یا شنیده اید تا بتواند منظور شما را بدون حرف زدن متوجه شود.

تشویق کودک برای صبر

زمانی که کودکتان را تشویق به صبر کردن می کنید احتمال دارد این کار برای او خوشایند نباشد و در صورتی که شما نسبت به صبر کردن او بی تفاوت باشید برای او طاقت فرسا تر خواهد بود و هنگامی که حرف های شما به پایان رسید و توانستید پاسخ او را بدهید به خاطر صبر و تحملش از او تشکر کنید و قدردان او باشید.

در مدتی که با دیگران صحبت می کنید می توانید یک فضای بازی سرگرم کننده برای او ایجاد کنید یا با استفاده از ساعت زنگ دار زمان پایان یافتن صحبتتان را به کودک نشان دهید تا متوجه شود تا چه مدتی باید صبر کند و منتظر بماند.

آموختن روش صحیح قطع کردن حرف دیگران

هیچ کدام از ما بدون این که به ما آموخته شود نمی دانستیم که چگونه باید بدون این که به دیگران بی احترامی کنیم حرفمان را بگوییم و توجه آن ها را جلب کنیم، پس نباید این انتظار را از دیگران داشته باشیم که بدون آموختن بتوانند کار را انجام دهند، پس باید تلاش کنید تا روش صحیح قطع کردن حرف دیگران را به او بیاموزید و به کودک یاد دهید. اگر لازم است که صحبتی بکند و حرف دیگران را قطع کند ابتدا باید عذرخواهی کند و بگوید ببخشید تا دیگران متوجه شوند او می خواهد با آن ها صحبت کند.

ترتیب دادن یک نمایش از راهکارهای جلوگیری از قطع صحبت دیگران توسط کودک

زمانی که فرصت داشتید می توانید برای کودکتان وقت بگذارید و به صورت نمایشی به او نشان دهید که چطور مودبانه می تواند با استفاده از کلماتی توجه شما را جلب کند و حرفش را با شما در میان بگذارد و همچنین می توانید به او نشان دهید که بچه های بی ادب چگونه حرف دیگران را قطع می کنند و دیگران ناراحت و آزرده خاطر می شوند.

الگوی خوبی باشید

کودکان همیشه به رفتار والدینشان نگاه می کنند و از آن ها تقلید می کنند حتی اگر رفتاری که والدینشان به آن ها آموزش دهند اما موقع عمل خودشان سرپیچی کنند، در این صورت کودکان چیزی را تقلید می کنند که دیده باشند نه چیزی را که شنیده اند، اگر می خواهید که کودکتان میان حرف های شما نپرد خودتان نیز این کار را انجام دهید و الگوی خوبی برای آن ها باشید.

منبع : قطع صحبت دیگران توسط کودک، علل و راهکارهای کاربردی

خصوصیات فرزند اول، بچه اول که باشی ( ۷ ویژگی مهم)

خصوصیات فرزند اول، بچه اول که باشی ( ۷ ویژگی مهم)

خصوصیات فرزند اول باید مورد توجه ویژه قرار بگیرد زیرا با آمدن اولین فرزند همه اعضای خانواده وارد جریان متفاوتی می شوند و به طور طبیعی رفتار والدین تک فرزندی با آن هایی که چند فرزند دارند متفاوت می باشد، والدین همان ابتدا متوجه می شوند که فرزندان نسبت به یکدیگر، رفتارها و خصوصیات مختلفی از خودشان نشان می دهند.

در واقع زمانی که فرزند دوم به دنیا می آید، فرزند اول جایگاه خود را به عنوان فرمانروای مطلق خانواده از دست می دهد و آن را با دیگری سهیم می شود در این شرایط خانواده باید شرایطی را ایجاد کند تا تنش و مشکلات در فضای خانواده کاهش یابد و روابط پایدار و صمیمانه ای در میان فرزندان به وجود آید. در ادامه این مقاله به بررسی خصوصیات فرزند اول می پردازیم تا اطلاعات شما در این خصوص افزایش یابد.

خصوصیات فرزند اول: نقش در خانواده

تولد فرزند اول، تجربه ای جدید برای والدین می باشد و آن ها ممکن است در تربیت فرزند اول بر اساس قوانین پیش بروند و بسیار سخت گیر باشند و یا به خاطر ذوق و شوقی که برای تولد فرزندشان دارند بسیار سهل گیر باشند و اصول تربیتی را به خوبی ایفا نکنند در نتیجه در تربیت فرزندشان با مشکلاتی رو به رو خواهند شد.

پس از این که فرزند دوم به دنیا می آید والدین به خاطر تجربه ای از تربیت فرزند اولشان داشته اند روش تربیتی خود را تغییر می دهند و به صورت دیگری به تربیت فرزند دوم می پردازند، در این حالت فرزند اول مجبور است بی تجربگی و نا پختگی والدین را در تربیت کردن تحمل کند.

مفاهیمی در روانشناسی کودک مطرح می شود که به شما کمک می کند تا از اشتباهات رایج تربیتی بپرهیزید و از بهترین روش های تربیتی برای تربیت فرزندان استفاده نمایید.

تعادل در تربیت فرزندان اول

فرزندان اول در کانون توجه والدین قرار دارند و معمولا تمام خواسته های آن ها توسط والدین برآورده می شود و در فرزند احساس ارزشمندی زیادی به وجود می آید، در صورتی که این روند شکل افراطی و بی رویه ای داشته باشد، فرزندان اول تبدیل به انسان های قدرت طلب، خودخواه و کم تحمل می شوند و آن ها تحمل هیچ گونه بی توجهی ندارند.

پس از این که فرزند دوم به دنیا می آید از توجه والدین به آن ها کم می شود و در این صورت فرزند اول، فرزند دوم را مسبب این بی توجهی می داند و در این حالت حسادت فرزند اول شروع می شود که یکی از خصوصیات به وجود آمدن آن ها در هنگام تولد فرزند دوم می باشد، تمام فرزندان اول تغییر جایگاه شان را در خانواده احساس می کنند اما فرزندان نازپرورده تر با صدمات بیشتری رو به رو هستند و این که کودک چطور با این وضع و شرایط کنار بیاید به رفتار والدین و سبک های فرزند پروری آن ها بستگی دارد.

در صورتی که والدین تمام توجه و محبت خود را نثار فرزند دوم کنند و یا رفتارهای اشتباه دیگری از خودشان نشان دهند فرزند اول به احساس طرد شدگی دچار خواهد شد و بعد ها آن را به خواهر و برادر کوچک خود منتقل می کنند اما در صورتی که والدین رفتار صحیحی با کودک شان داشته باشند بچه ها به دوستانی خوب تبدیل می شوند و فرزند اول در برابر خواهر و برادر کوچک خود احساس مسئولیت و رهبری می کند.

خصوصیات فرزند اول: رهبری و سلطه جویی

پس از این که فرزندان دیگر متولد می شوند، فرزند اول موظف است تا از خواهر و برادر کوچک خود نگهداری کند او در این مورد از والدین خود الگوبرداری و تقلید می کند و به مراقبت و نگهداری از آن ها می پردازد، و زمانی که آن ها بزرگ شدند در بازی ها و فعالیت های دسته جمعی به رهبری خواهرها و برادرهای کوچک ترش می پردازد و با این ویژگی های اخلاقی بزرگ می شود.

خصوصیات فرزند اول

به خاطر این ویژگی رفتاری اش او در بزرگسالی به رهبری علاقه مند می شود و دوست دارد که دیگران را تحت سلطه خود قرار دهد و به خوبی از انجام این کار بر می آید، هم چنین ویژگی مسئولیت پذیری به میزان زیادی در او افزایش می یابد.

ویژگی ها و خصوصیات اصلی فرزندان اول

بر اساس نظر روانشناسان برخی از خصوصیات اخلاقی فرزند اول به شرح زیر می باشد:

  • علاقه به قدرت
  • مسئولیت پذیر
  • وظیفه شناس
  • منظم
  • دقیق بودن
  • با وجدان بودن
  • محافظه کار
  • سازمان دهندگان خوب
  • فرزندان اول به طور معمول به گذشته گرایش دارند و نسبت به آینده بدبین هستند.

سایر فرزندان می تواند باعث ارتقای ویژگی های مثبت فرزندان اول شوند و بر روی آن ها تاثیر مثبت بگذرارند و در واقع یک رابطه دو طرفه میان فرزندان به وجود آید، والدین می توانند با انتخاب بهترین تعداد فرزند نقش موثری در رشد و پیشرفت کودک داشته باشند.

خصوصیات فرزند اول: کلام آخر

توجه داشته باشید با توجه به مواردی که بیان شده است به احتمال زیاد شما به اهمیت این مسئله پی برده اید که نقش تان به عنوان والدین تا چه حد در تربیت کودکان اهمیت دارد و این مسئله زمانی که شما یک یا چند فرزند داشته باشید بیشتر خودش را نشان می دهد.

برای این که بخواهید به بهترین نحوه کودک خود را تربیت کنید و میان فرزندان تعادل برقرار نمایید نیاز است تا از مشاور در زمینه کودک و هم چنین در خصوص خانواده کمک بگیرید و با آن ها در ارتباط باشید.

در این خصوص مشاور می تواند با توجه به تجربه و دانش خود اصول کلی در اختیارتان قرار دهد و مرحله به مرحله شما را یاری کند.

مشاوران در مرکز مشاوره ستاره ایرانیان شرایطی را برای شما فراهم آورده اند تا بتوانید با دریافت مشاوره، اصول و روش های تربیتی صحیح را بیاموزید و از نظر اخلاقی و رفتاری کودکی سالم و صحیح تربیت نمایید، هم چنین در میان فرزندانتان تعادل برقرار کنید تا با کمترین تنش ها رو به رو شوند.

مرکز مشاوره ستاره ایرانیان از مشاورانی برجسته و با تجربه تشکیل شده اند و با توجه به شرایط فرهنگی، اجتماعی و فردی هر خانواده راهکارهای گوناگونی را در اختیار شما خواهند گذاشت.

منبع : خصوصیات فرزند اول، بچه اول که باشی ( ۷ ویژگی مهم)

خواسته های کودکان، بچه های پرتوقع که همه چیز می‌خواهند

خواسته های کودکان، بچه های پرتوقع که همه چیز می‌خواهند

بسیاری از کودکان درخواست های و خواسته های آن ها نامطلوب است و والدین متوجه آن می شوند چون خواسته های کودکان به دو دسته مطلوب و نامطلوب تقسیم می شود.

والدین وقتی متوجه خواسته نامعقول فرزندشان می شوند نسبت به آن واکنش نامناسب نشان می دهند و همین واکنش نامناسب باعث می شود تا کودکان عکس العمل های مانند بد خلقی، لجبازی و پرخاشگری نشان دهند و درخواست های نامطلوب دیگری داشته باشند.

والدین باید با برخورد صحیح با فرزند خود داشته باشند و بر اساس آشنایتی که با فرزند خود دارند دلیل این رفتار او را بشناسند تا بتوانند این مسئله را تا حد زیادی کنترل کنند تا خواسته ای نامطلوب کودک کاهش یابد.

خواسته های کودکان

کودک یکی از اعضای خانواده به حساب می آید و او هم مانند دیگر اعضا خواسته هایی دارد اما خواسته های کودک به دو دسته تقسیم می شود، که به آن ها خواسته های مطلوب و نامطلوب می گویند.

والدین به خواسته های منطقی و مطلوب کودک به خوبی جواب مثبت می دهند و آن ها را قبول می کنند.

اما بسیاری از کودکان خواسته ها و درخواست های بیش از حد می کنند و یا در مکان و شرایط نامناسب تقاضاهایی از والدینش دارند که والدین نمی توانند آن ها را برآورده کنند ولی کودکان بر انجام آن ها پافشاری می کند.

پافشاری کردن کودک و قبول نکردن درخواست او توسط والدین باعث ایجاد مشکلات و تنش هایی میان رابطه والد و فرزند می شود و روز به روز این تنش ها بیشتر می شود.

دلیل خواسته های نامطلوب در کودک

کودکان به دلایلی خواسته های نامطلوبی دارند که در زیر برخی از این دلایل را مورد بررسی قرار می دهیم.

  1. پرتوقع بودن پدر و مادر

کودکان از والدین تقلید می کنند به همین دلیل بعضی از رفتارهای آن ها به خاطر رفتار مادر و پدر می باشد، چون کودک محصول خانواده می باشد و پرتوقع بودن والدین بر روی کودک تاثیر می گذارد.

یکی از دلایل در خواست زیاد کودکان پرتوقع بودن پدر و مادر می باشد، کودک با مشاهده و الگو گرفتن از پدر و مادرش این رفتارها رایاد می گیرد.

  1. خواسته های کودکان، محبت بیش از حد والدین به کودک

والدینی که محبت زیادی به کودکشان می کنند باعث می شوند تا کودک فکر کند به خاطر محبت و حمایت زیاد پدر و مادرش می تواند به خواسته هایش برسد.

محبت زیاد باعث می شود تا کودک لوس شود و درخواست های نا به جا داشته باشد و والدین به خواسته های کودک جواب مثبت نمی دهند.

خواسته های کودکان

  1. تشویق و پاداش زیاد

والدین نباید به کودک خود پاداش های بیجا دهند چون در این صورت کودک توقع دارد والدین به همه درخواست هایش توجه کند و در خواست های زیادی از والدینش خواهد داشت.

والدین به کودک پاداش و هدیه بدهند خوب است اما باید هدیه و پاداش متناسب با سطح عملکرد و رفتار کودک باشد تا کودک پرتوقع نشود.

نحوه برخورد با خواسته های نامطلوب

والدین باید از همان ابتدا شیوه های برخورد با کودک را یاد بگیرند و به خوبی با آن ها برخورد کنند زیرا واکنش و برخورد والدین با در خواست های کودکان می تواند مشخص کند که خواسته کودکشان چه می باشد و آیا خواسته آن ها مطلوب است یا خواسته غیر مطلوبی دارند.

  1. توضیح و آموزش به کودک

والدین باید مورد پاسخ های خود با کودک صحبت کنند و بدانند که صحبت کردن و آموزش دادن به کودک می تواند برایش مفید باشد و بسیار کمکش می کند.

والدین باید دلیل نه گفتن و رد کردن در خواست کودک را به خوبی برایش توضیح دهند بسیاری از کودکان منظور والدین را درک نمی کنند و برای رسیدن به خواسته خود پافشاری می کنند و لجبازی را ادامه می دهند.

اما والدین باید به آموزش خود ادامه دهند چون یک مسئله زمان بر و طولانی می باشد و این رفتار برای تربیت کودک لازم است.

اگر والدین با کودک خود صحبت نکنند و بدون توضیح و آموزش با خواسته او مخالفت کنند کودک لجباز و پرخاشگر خواهد شد و لجبازی و پرخاشگری او بیشتر می شودو رابطه بین والدین و کودک از بین می رود و روابط خدشه دار و اختلافاتی به وجود می آید.

اما اگر والدین دلیل رد کردن درخواست ها را توضیح دهد کودک به مرور زمان یاد می گیرد که درخواست های نامطلوب خود را چگونه کاهش دهد.

  1. خواسته های کودکان، رفتار و سبک فرزند پروری مقتدرانه

والدین اگر سبک درستی برای تربیت کودک انتخاب کنند می توانند با کودک خود روابط خوبی داشته باشند.

والدینی که سبک فرزندپروری آن ها مقتدرانه است در حین اینکه با کودک خود مهربان هستند و رابطه صمیمی دارند می توانند حد و مرزهایی را برای کودک خود مشخص کنند تا کودک به خوبی به حرف های پدر و مادرش گوش دهد.

والدین باید از همان دوران نوزادی به طور جدی و قاطعانه و مستقیم به برخی از خواسته های کودک جواب نه بدهند .

مادر اگر از همان ابتدا با جدیت به برخی از خواسته های نامطلوب کودک با محبت و صمیمت مخالفت کند می تواند به کودک یاد بدهد که والدین نباید به همه در خواست های آن ها جواب بدهند و داشتن درخواست لزوما به معنی برآورده شدن آن از طرف والدین نمی باشد.

مهربان و صمیمی بودن با کودک و در عین حال با قاطعیت نسبت به درخواست های نامطلوب کودک ایستادگی کردن باعث خواهد شد به مرور زمان درخواست های نامطلوب کودک کاهش پیدا کند و به حداقل برسد.

  1. حق انتخاب به کودک

بعضی اوقات کودک برای اینکه بتواند دیده شود و دیگران به او توجه کنند و ابراز وجود کند درخواست های زیادی را انجام می دهد والدین باید به کودک خود توجه داشته باشند و به او حق انتخاب دهند.

هنگامی که کودک شما درخواستی منطقی و معقول و مطلوب دارد گزینه های مختلفی به او پیشنهاد دهید تا حق انتخاب داشته باشد و خودش یک گزینه را انتخاب کند.

این رفتار باعث می شود تا کودک احساس کند که می تواند شرایط زندگی خود را کنترل کند و اعتماد به نفس او افزایش می یابد.

  1. خواسته های کودکان، پیشنهاد جایگزین

علاوه بر اینکه کودک حق انتخاب دارد والدین می توانند هنگامی که کودک درخواست نامطلوبی دارد به او پیشنهاد دیگری دهند تا با درخواست خودش جایگزین شود.

کودک بعضی اوقات به شرایط و موقعیت توجه نمی کند و از جانب والدین درخواستی دارد اما والدین می توانند با دادن پیشنهادی بهتر و جایگزین، درخواست های کودک را هدفمند کنند.

سخن آخر

والدین باید به این نکته توجه داشته باشند که یک روش بر روی همه کودکان جواب نمی دهدو اگر یک روش برای دوستان و آشنایانتان موفقیت آمیز بوده است ممکن است برای کودک دیگر خوب و مفید نباشد.

پس برای برخورد با کودک باید والدین روش های مختلفی را امتحان کنند اگر هیچ روشی جواب نداد و راه های مختلفی را امتحان کردید و کلافه شده اید بهتر است از یک روانشناس و مشاور کودک کمک بگیرید.

روانشناس و مشاور کودک با بررسی دقیق شرایط کودک و خانواده راه حل و روش های مناسبی را در اختیار والدین قرار می دهد.

منبع : خواسته های کودکان، بچه های پرتوقع که همه چیز می‌خواهند

۱۵ نکات کلیدی روش تربیتی صحیح که والدین باید بداند

همه والدین می دانند داشتن فرزند و تربیتش علی رغم شیرینی هایی که دارد یکی از سخت ترین و پرچالش ترین کارهای دنیا است. اغلب والدین قبل از تولد فرزند در مورد روش تربیتی صحیح برای آن ها اضطراب دارند و سعی دارند از روش هایی استفاده کنند که برای شکوفایی استعداد آن ها و تربیت صحیحشان بهترین و درست ترین باشد.

نکات تربیتی کودکان

از آن جا یکی از مهم ترین دغدغه های والدین تربیت صحیح فرزند است، در این قسمت قصد داریم به منظور کاهش استرس والدین نسبت به تربیت کودک، نکات و موارد مهمی تربیتی که نیاز است والدین بدانند را معرفی کنیم.

۱٫ گوش دادن به حرف های فرزند

یکی از راه های افزایش اعتماد به نفس در کودکان این است که والدین به حرف های آن ها گوش بدهند و با برقراری تماس چشمی و قطع نکردن صحبت هایش، به او نشان دهند که حرف های او برایشان مهم و با اهمیت است. زمانی که کودکتان با شما صحبت می کند و به دنبال پیشنهاد یا کمک شما نیست، نباید هیچ کاری انجام دهید و فقط به او گوش دهید و یا سوالاتی مثل “در رابطه با فلان موضوع چه نظری داری؟” از او بپرسید.

گوش دادن فعال به کودک باعث می شود او به ادامه دادن حرف و ارتباطش با شما ترغیب شود.

۲٫ نکات تربیتی کودکان: اجازه ی اشتباه کردن به فرزند دادن

یکی از روش های یادگیری در کودکان اشتباه کردن است. آن ها با اشتباه کردن در زمینه های مختلف یاد می گیرند که چگونه باید مسائل را حل کنند. وقتی کودکتان کاری را اشتباه انجام می دهد نباید وسط کار او را از اشتباهش باز دارید، بلکه باید اجازه دهید او خود متوجه اشتباهش شده و آن را تصحیح کند، مگر اینکه اشتباه کودکتان خطر جانی یا سلامتی برای او داشته باشد؛ این کار باعث افزایش اعتماد به نفس در کودک می شود و مهارت های او را نیز تقویت می کند.

روانشناسان بر این عقیده اند که کودکان زمانی که اشتباهی مرتکب می شوند فقط به حمایت والدین خود نیاز دارند تا به تلاش خود برای تصحیح آن و انجام درست آن کار ادامه دهند. زمانی که کودک این گونه تفکر را می آموزد، مهارت های حل مساله او تقویت شده و احتمال موفقیت آن ها در بزرگسالی نیز بالا می رود.

۳٫ آموزش قدردانی به فرزند از نکات کلیدی در روانشناسی تربیتی کودک

یکی از راه های رسیدن به شادی و رضایت از زندگی قدردانی کردن است، زیرا زمانی که قدردان چیزی هستیم در حقیقت داریم از اتفاقات مثبت زندگی خود لذت می بریم و تمرکز خود را از اتفاقات منفی برداشته ایم. زمانی که ما حس قدردانی نسبت به داشته های خود داریم و آن را به دیگران هم ابراز می کنیم ارتباط قوی و پایداری با آن ها برقرار می کنیم.

این موضوع باید از زمان کودکی به فرزندان آموزش داده شود و در آن ها نهادینه گردد؛ زیرا کودکی که نسبت به داشته های خود قدرشناس و سپاس گزار است احساس شادی بیشتری خواهد کرد، حس همدلی در او تقویت می شود، همچنین در آینده می تواند روابط دوستانه ی بیشتری داشته باشد و در نتیجه کمتر تنها خواهد ماند.

۴٫ وقت گذراندن با فرزند بیرون از خانه

والدین باید زمانی را برای تفریح و گردش در بیرون از خانه و در طبیعت اختصاص دهند، زیرا این کار باعث افزایش روحیه، کاهش پرخاشگری در کودک شده و همچنین باعث می شود با ذهن بازتری روی فعالیت ها و اقدامات دیگر خود تمرکز کنید. فعالیت هایی مثل دوچرخه سواری، پیاده روی، شنا، قایق رانی و گردش در طبیعت باعث کاهش استرس و اضطراب می شود.

۵٫ تشویق و تمجیدِ فرزند

احساسات منفی مثل خشم، عصبانیت و ترس باعث ترشح مواد شیمیایی در بدن می شود که تاثیر آن ها نسبت به احساسات مثبت مثل امید و شادی قوی تر و پایدارتر است، به همین دلیل خاطرات بد و اتفاقات منفی بیشتر در ذهن می ماند و ذهن به وفور آن ها را مرور می کند.

یکی از راه هایی که محققان آن را پیشنهاد می کنند این است که باید کودک خود را مورد تشویق و تمجید قرار دهید و این کار باید به روشی انجام شود که بیشترین اثرگذاری را داشته باشد. زمانی که شما کودکِ خود را به خاطر باهوش بودن، منظم بودن و انجام کارهای مثبتش مورد تشویق و تمجید قرار می دهید باعث تقویت شادی در او خواهید شد. شما باید کودک خود را به خاطر انجام فعالیت های مثبت و تلاش هایش تشویق کنید.

اما این نکته را در نظر بگیرید که در این کار افراط نکنید، و به خاطر هر کار کوچکی او را مورد تشویق قرار ندهید برای مثال تشویق و تمجید از کودکی ۸ ساله که خودش لباسش را می پوشد، کاملا بی معنی است و حتی می تواند اثرات منفی روی او داشته باشد.

۶٫ داشتن سرگرمی مشترک و بازی کردن با فرزند

بازی کردن کودکان باعث تقویت و رشد قوه ی تخیل، مهارت و توانایی جسمی، عاطفی و شناختی آن ها می شود. بازی کردن برای رشد مغز بسیار مهم است. کودکان در سنین پایین از طریق بازی با دنیای پیرامون خود تعامل کرده و با آن آشنا می شوند، همچنین بازی باعث کشف استعداد و مهارت های کودک شده و توانایی پیش برد کارهای خود را به او می دهد و مهارت های کار تیمی و رهبری یا حتی پیروی از رهبر گروه را در آن به تقویت می کند.

محبوب ترین هم بازی برای کودکان، والدینشان هستند. بازی والدین با فرزندان علاوه بر کمک به کشف مهارت ها و استعداد کودک و ایجاد رابطه قوی بین کودک و والدین، باعث کاهش استرس در والدین نیز می شود.

بازی کردن بخش مهمی از دوران کودکی است پس نباید بازی کردن با فرزندان را به خاطر افزایش سن آن ها کنار بگذارید؛ بلکه باید بازی های جدید متناسب با سن کودک خود را پیدا کنید و با او همراه شوید.

۷٫نکات تربیتی کودکان:آموزش همدلی و دلسوز بودن به فرزندان

اینکه فقط دیگران کودک را دوست داشته باشند و با او مهربان باشند کافی نیست، کودک شما باید یاد بگیرد که دیگران را دوست داشته باشد و با آن ها همدل و مهربان باشد، فقط در این صورت است که او از درون احساس رضایت و شادی را تجربه خواهد کرد.

متاسفانه بعضی از والدین با جملات خود و طی روز پیام هایی به کودک خود می دهند که بیانگر شرطی بودن عشق  محبت آن ها نسبت به فرزندشان است؛ برای مثال به این پیام را به کودک خود می دهند که “فقط وقتی خوب هستی تو را دوست دارم ” یا “من تو تا وقتی که من را دوست داری، دوست دارم”. این در صورتی است که کودک باید عشق بدون قید و شرط را تجربه کند و بیاموزد، تا بتواند نسبت به دیگران نیز این گونه رفتار کند و با آن ها همدل و مهربان باشد.

۸٫ ابراز عشق و آغوش گرفتن فرزند

والدین باید عشق و محبت را به فرزند خود نشان دهند. تماس فیزیکی مثل بغل کردن، نوازش و بوسیدن اعضای خانواده می تواند یکی از راه های نشان دادن محبت و عشق باشد. این کار باعث می شود کودک احساس امنیت داشته باشد و خودش نیز محبت کردن را بیاموزد.

همچنین باید کودک خود را در آغوش بگیرید و او را نوازش کنید، اینکار به هر دوی شما احساس مثبت و خوبی خواهد داد. این نکته را به خاطر داشته باشید که سیستم حسی بدن ما برای رفع نیازهای ما با اجتماع ساخته شده و تماس فیزیکی یکی از راه های برقراری ارتباط و تقویت احساسات مثبت در انسان ها می باشد.

15 نکات کلیدی روش تربیتی صحیح که والدین باید بداند

۹٫ آموزش تعادل در احساس و رفتار به فرزند

قشر جلوی مغز که عواطف را تعدیل می کند، به تأثیر و تعامل والدین نیز حساس است. زمانی را در نظر بگیرید که با کودک خود به بازار رفته اید و کودک شما از شما می خواهد که برایش اسباب بازی بخرید و شما درخواستش را رد می کنید. در این حالت معمولا بچه ها ابتدا غر می زنند و اگر به خواسته ی خود نرسند، شروع به داد و فریاد و حتی گریه کردن در خیابان می کنند.

این شرایط برای هر پدر و مادری استرس زا و عصبانی کننده خواهد بود، اما رفتار شما می تواند تعیین کننده ی نوع رفتار و واکنش فرزندتان در این موقعیت و در شرایط مشابه به آن در آینده باشد. اگر شما در این شرایط برای ساکت کردنش، اسباب بازی را برای او بخرید، به او یاد داده اید که با تکرار این رفتار در موقعیت های مشابه می تواند به خواست هایش برسد و همچنین اگر از کودک عصبانی شود، سر او داد بکشید یا او را رها کنید نیز اثرات منفی روی او خواهد داشت.

والدین به جای رفتارهای نامناسب با فرزندشان، باید واکنش های مناسب عاطفی را برای شرایط خاص یاد گرفته و از آن الگوبرداری کنند تا رفتار مناسبی با فرزند خود داشته باشند. در این حالت کودک نیز رفتار درست را یاد می گیرد و آن را تکرار می کند.

۱۰٫ پاسخ دادن به سوالات فرزند از  نکات تربیتی کودکان

دنیای کودکان پر است از سوالات مختلف و گاهی عجیب و غریب که باعث سردرگمی والدینشان می شود. عده ای تصور می کنند که کودکانی که زیاد سوال می پرسند، غیر عادی هستند؛ ولی باید گفت نه سوالات زیاد کودک غیرعادی است و نه جواب دادن والدین به آن ها کار سختی است. زیرا کودکان به شنیدن جزئیات تمایلی ندارند و یک پاسخ ساده و کوتاه می تواند برای آن ها کافی باشد. این در حالی است که بزرگترها برای سوالات کودکان به دنبال جواب های کامل و جزئی هستند.

واکنش والدین در مقابل سوالات کودکان بسیار با اهمیت است و تاثیر زیادی در شکل‌ گیری شخصیت فرزندان دارد. نکته‌ بسیار مهمی که باید به آن توجه کنیم این است که در هیچ شرایطی برای پاسخ دادن به سوالات، به فرزندتان دروغ نگویید؛ این کار باعث آسیب زدن به رابطه والدین و فرزند می شود زیرا آن ها فکر می کنند که والدینشان دروغ گو و یا نادان هستند و در نتیجه نمی توانند به آن ها اعتماد کنند.

۱۱٫ عدم مقایسه فرزند با دیگران

شما باید به عنوان والدین این را بپذیرید که هر کودک شخصیت مستقل از دیگران دارد و از ویژگی ها، استعدادها و مهارت های متفاوتی برخوردار است. وظیفه شما به عنوان والدین است که این مهارت و استعداد را کودک خود پیدا کرده و به شکوفایی آن کمک کنید، نه اینکه آن ها را تغییر دهید و شبیه آن چه خود می خواهید یا فکر می کنید درست است، کنید.

بعضی از والدین برای تنبیه یا تحریک فرزند برای انجام دادن کاری که خودشان می خواهند، از مقایسه کردن استفاده می کنند. اما باید بدانید که شما به هیچ وجه نباید کودک خود را به کودکان دیگر مقایسه کنید، این کار نه تنها باعث پیشرفت و موفقیت کودک نمی شود بلکه اثرات منفی زیادی روی روحیه کودک شما دارد و باعث کاهش عزت نفس و اعتماد به نفس او خواهد شد.

۱۲٫ انجام بازی های فکری با فرزند

مغز کودکان انعطاف پذیری و توانایی یادگیری بسیار بالایی دارد، این دوران بهترین زمان برای آموزش به کودکان و تقویت مهارت های ذهنی و فکری آن ها است. بهتر است در این دوران با کودک خود بازی های فکری مثل درست کردن پازل درست کردن، را انجام دهید و هم چنین آن ها را با زبان های خارجی و خواندن کتاب آشنا کنید.

۱۳٫ ایجاد حس رقابت در فرزند

یکی از مهارت هایی که باید به کودکان آموزش داده شود، مهارت رقابت سالم با دیگران است. کودک باید یاد بگیرد که در زندگی هم برد و هم باخت وجود دارد و او باید تلاش خود را برای برنده شدن کند ولی اگر باخت نیز مشکلی به وجود نخواهد آمد.

۱۴٫ نکات تربیتی کودکان: آموزش خوب صحبت کردن

رشد زبانی، یعنی نحوه سخن گفتن، یکی از مهم ترین و سازنده ترین ابعاد رشدی هر فردی است. نوع آموزشی که والدین در این زمینه به کودکانشان می دهند، تاثیر مستقیمی روی خوش زبان و یا بد زبان شدن فرزندان دارد.

والدین باید به کلماتی که در حین صحبت با فرزند خود یا حتی دیگران استفاده می کنند، توجه زیادی داشته باشند زیرا این کلام تاثیر زیادی روی مهارت گفتاری کودک در آینده دارد.

لازم است که همه والدین، با مراحل رشد زبانی کودک آشنا شوند و راهکارهای مناسب برای آموزش صحیح آن به فرزندان را یاد بگیرند.

۱۵٫ آموزش درست غذا خوردن به فرزند

یاد دادنِ آداب غذا خوردن به فرزند برای بسیاری از والدین کلافه کننده است. آن ها آرزوی روزی را دارند که فرزندشان بدون آن که غذایش را روی لباسش بریزد یا حداقل تا شعاع دوری از دور دهانش غذا نچسبیده باشد، غذایش را تمام کند.

واقعیت این است درست غذا خوردن کودک تا زمانی که آداب آن را یاد نگرفته اند، برای بسیاری از والدین فقط یک رویا است. شما نمی توانید منتظر معجزه ای در روش غذا خوردن فرزند خود باشید، آن هم زمانی که خودتان همیشه با عجله و سرپا غذا می خورید و یا وقت کافی برای غذا خوردن با فرزندتان را ندارید. شما باید روش درست غذا خوردن را از همان ابتدای کودکی که فرزندتان شروع به غذا خوردن می کند، به او یاد بدهید تا این رفتار نیز مانند سایر رفتارهای مرتبط با سبک زندگی برای فرزندتان تبدیل به یک عادت شود.

سایر نکاتی که والدین باید برای پرورش فرزندانشان بدانند

نکات دیگری که لازم است در تربیت فرزندان به آن توجه کنید عبارتند از:

  • به کودک خود جملاتی مثل ساکت شو، سکوت کن و یا حرف نزن را نگویید.
  • آن ها را با کتاب خواندن آشنا کنید، برایش کتاب قصه بخوانید.
  • اجازه ندهید زمان فراغت فرزندتان فقط با موبایل و تبلت و بازی رایانه ای پر شود، به آن ها یاد بدهید که چگونه اوقات فراغت خود را بدون این وسایل بگذرانند.
  • با فرزند خود موسیقی خوب و مناسب گوش دهید.
  • قوانین زیاد و سخت گیرانه ای برای کودکتان تعیین نکنید.
  • در تربیت کودک خود ثابت قدم باشید.
  • انتظارات خود از فرزندتان را متناسب با سن، توانایی و مهارت های او تعیین کنید و انتظارات مشخص و مختصری از آن ها داشته باشید.

منبع : ۱۵ نکات کلیدی روش تربیتی صحیح که والدین باید بداند 

عدم توانایی دوستیابی کودکان ، دلایل و راه های مقابله

عدم توانایی دوستیابی کودکان، دلایل و راه های مقابله

عدم توانایی دوستیابی در کودکان به چه علت می تواند باشد؟ یکی از مهم ترین روابط در کودکی، دوستی با همسالان و داشتن همبازی می باشد. روابط دوستی که در سنین کودکی شکل می گیرند یکی از مهم ترین روابطی است که در زمان کودکی تجربه می کنند و از هم سن و سالان خود چیزهای زیادی یاد می گیرند.

بنابراین والدین برای بهبود این روابط و داشتن رابطه های دوستی درست در این سنین ، به کودکان خود مهارت های ارتباطی و دوستیابی را می آموزند اگر چه دوستی هایی که در زمان کودکی به وجود می آید زیاد پایه و ثباتی ندارد اما از نظر تربیتی و رشد شخصیتی و اجتماعی کودکان اهمیت بسیاری دارد.

در خصوص مسائلی که مربوط به کودکتان می شود می توانید از مشاور کودک مشورت بخواهید تا راهکارهای لازم را به شما بدهد.

عدم توانایی دوستیابی کودکان چرا اهمیت دارد؟

بسیاری از کودکان از همان ابتدا که راه رفتن را یاد می گیرند دوستیابی را هم می آموزند و مهارت بالایی در برقراری رابطه دوستی دارند و در مقابل بعضی ها رابطه دوستی آن ها ضعیف می باشد و توانمندی لازمی برای برقراری دوستی ندارند و به همین دلیل منزوی، گوشه گیر و تنها می شوند و به طور مداوم به والدینشان می چسبند.

اگر چه این تفاوت ها تا حدی فردی و ذاتی می باشد اما رابطه برقرار کردن با دیگران مهارتی می باشد که انسان ها در طول زندگی آن ها را فرا می گیرد، از آنجایی که انسان ها موجودی اجتماعی هستند دوست دارند تا در زندگی عضو گروه هایی باشند و برای خود دوستانی را در نظر بگیرند و کودکان هم به همین دلیل از سنین ۴ تا ۵ سالگی شروع به دوستیابی می کنند و در این زمینه توانمندی هایی را کسب می کنند.

دوست گریزی یا عدم توانایی در دوستیابی کودکان

در این میان کودکانی دیده می شوند که تمایلی به برقراری رابطه دوستی و برقراری رابطه و دوستیابی ندارند و به همین دلیل همیشه تنها و گوشه گیر هستند و از رشد اجتماعی عقب می افتند و بعضی از کودکان تمایلی بسیاری دارند تا همبازی داشته باشند و دوستانی را برای خود پیدا کنند اما همیشه ناکام می مانند و فکر می کنند “چون کسی آن ها را دوست ندارد پس دوستی هم ندارند”. والدین و مربیان به خاطر این که با این مشکلات رو به رو نشوند باید سه گام زیر را مورد بررسی قرار دهند.

  1. کشف علت مشکل دوست یابی

در صورتی که کودکتان در دوستیابی مشکل دارد سعی کنید تا دلیل آن را پیدا کنید و در این مورد با او حرف بزنید و به سوالات و ابهاماتش پاسخ دهید، بسیاری از کودکان گاهی اوقات علاقه زیادی به داشتن دوست دارند اما به دلیل مشکلات سطحی در این امر ناتوان هستند و نمی توانند با دیگران ارتباط دوستی برقرار کنند.

اگر در خصوص دوست یابی با مشکلاتی مواجه شدید و متوجه علت عدم دوست یابی نشدید می توانید از مشاور و متخصص در این زمینه کمک بخواهید.

  1. برنامه ریزی برای حل مشکل دوست یابی

با کودک تان در مورد روابط اجتماعی و پذیرش این که نیاز به دوستانی دارد تا با آن ها بازی کند صحبت نمایید. می توانید آن ها را در کلاس های مختلف ثبت نام کنید و تا متوجه اهمیت روابط گروهی شود و بتواند برای خود دوستانی را پیدا کند.

یکی دیگر از مواردی که می توانید برای آن برنامه ریزی کنید گردش های خانوادگی می باشد این اجتماع های خانوادگی فرصت مناسبی را به کودکان می دهد تا بتواند با هم سن و سالان خود رابطه دوستی برقرار کنند و دوستانی را داشته باشند، یکی دیگر از فواید گردش های خانوادگی این است که کودکتان ناظر روابط دوستی شما با دیگران می باشد و می تواند به دور مستقیم روابطی که شما با دیگران برقرار می کنید را ببیند، سعی کنید در این تفریحات و گردش های خانوادگی الگوی خوبی برای کودکتان باشید.

  1. نحوه پاسخ به مشکل دوست یابی

حواستان باشد تا بر روی موضوع دوستیابی پافشاری نکنید و به کودک تان اجازه دهید کم کم خودش متوجه اهمیت دوستیابی شود و کودکتان را انگشت نمای دیگران نکنید و با گفتن جملاتی مانند به” دایی سلام کن ” سعی نکنید به او آموزش دهید با دیگران ارتباط دوستانه بر قرار کند.

علاوه بر این به کودکتان برچسب خجالتی بودن، تنها یا ساکت بودن را نزنید زیرا با این کار رفتارهای نامناسب اجتماعی او را بیدار می کنید. شما باید سعی کنید در کلاس های آموزشی مهارت های دوستیابی و برقراری ارتباط ثبت نام کنید و به روانشناس مراجعه کنید تا به کودکتان آموزش دهید  مهارت ها و توانمندی های دستیابی را بیاموزد.

دلایل عدم توانایی دوستیابی کودکان چیست؟

برای پاسخ به این سوال باید جوانب مختلف را در نظر بگیرید تا با مهمترین دلایل که باعث عدم توانایی دوستیابی کودکان می شود آشنا شوید و شما می توانید با استفاده از مشاوره تلفنی این دلایل را به صورت ریشه ای مورد بررسی قرار دهید.

  1. عزت نفس پایین

یکی از عواملی که باعث می شود تا به روابط دوستی و دوستیابی در کودکان کمک شود این است که آن ها چه تصوری در ذهنشان دارند؟ اینکه آن ها چقدر خودشان را دوس داشتنی و مهم می دانند و تا چه میزان می توانند در برقراری رابطه دوستی با دیگران توانمند باشند، این مطالب بیان شده عواملی هستند که در دوست یابی کودکان مهم و ضروری می باشد.

عدم توانایی دوستیابی کودکان

والدین می توانند عزت نفس کودکانشان را افزایش دهند و با این کار می توانند به دوست یابی آن ها کمک کنند.

  1. تجربه اضطراب بیش از حد

یکی از عواملی که مانع دوست یابی و برقراری درست با کودکان می شود اضطراب و نگرانی آن ها می باشد اما برای این که دلیل این اضطراب را متوجه شوید و ریشه آن را به دست آورید باید از روانشناس کمک بگیرید تا به صورت درست شما را راهنمایی کند.

  1. عدم آگاهی از مهارت های ارتباطی

در بسیاری از موارد مشکل اصلی کودکان در دوستیابی عدم توانایی در مهارت های ارتباطی می باشد، هنگامی که کودک فرصت کافی برای بازی با هم سن و سالان خود نداشته باشد و این مهارت ها را یاد نگیرد و والدین هم نتوانند آموزش های لازم را به کودک بدهند و یا اهمیت مهارت ارتباطی را دست کم بگیرند در این صورت نمی تواند دوستی برای خودش پیدا کند و روابط دوستانه داشته باشد.

  1. تجربه اختلالات رفتاری

اختلالات رفتاری باعث می شود تا کودک در دوستیابی ضعیف باشد و توانایی صحیح و درستی نداشته باشد، به وجود آمدن اختلالاتی مانند اوتیسم  و افسردگی با انزوا و گوشه گیری در فرد، باعث می شود تا کودک تمایلی برای داشتن دوستانی در کنار خود نداشته باشد، علاوه بر موارد گفته شده اختلالاتی از جمله بیش فعالی باعث می شود تا فرد در روابط دوستی پرخاشگری از خود نشان دهد در این حالت دیگران را از خود طرد می کند و باعث دور شدن آن ها می شود.

راهکارهایی برای حل مشکل عدم توانایی دوستیابی کودکان

والدین برای این که عدم توانایی کودکان را حل نمایند می توانند از راهکارهایی که در زیر بیان شده است استفاده کنند.

  1. کودک را در کلاس آموزشی ثبت نام کنید

می توانید کودک تان را در کلاس های مختلف با محتوای مختلف ثبت نام کنید در این شرایط فقط تنها موقعیت دوستیابی کودک مهم می باشد که در فضایی آرام و بدون فشار به دوستیابی بپردازد و همچنین در کنار پیدا کردن دوست، کودک با مهارت های دیگری هم آشنا می شود و به مرور زمان اجتماعی تر شده و مهارت های مختلفی را فرا می گیرد.

  1. دوستش را به خانه دعوت کنید

برای این که کاستی ها و نواقص روابط کودک تان آشکار شود می توانید دوستش را به خانه دعوت کنید تا با او بازی کند و بعد از آن رابطه دوستی آن ها را در نظر بگیرید و درباره چگونگی حل نواقص در رابطه دوستی اطلاعاتی را کسب کنید.

یکی دیگر از راه های ارتباطی این است که به کودکتان بگویید با کسانی دوست شود که شباهت بسیاری با او دارند و یا در زمینه ای با هم اشتراک دارند به عنوان مثال اگر کودک شما به ورزش های رزمی علاقه دارد به کودکانی نزدیک شود که با آن ها احساس نزدیکی می کند و شباهت بسیاری با آن ها دارد.

  1. خودتان دست به کار شوید

یکی از اقداماتی که والدین می توانند انجام دهند این است که خودشان هم سن و سالانی برای کودکشان انتخاب کنند و برای گردش دسته جمعی یا مهمانی با هم معاشرت داشته باشند.

با این حال والدین باید بدانند که بعد از مدتی لازم می باشد تا کودک راه و روش ادامه رابطه را یاد بگیرد و مستقل کارهای خود را انجام دهد و به والدین متکی نباشد.

  1. بازی راهی لذت بخش برای رفع عدم توانایی دوستیابی کودکان

یکی از راه های ارتباطی مناسب با کودکان بازی کردن می باشد و به دلیل جذابیتی که بازی برای کودکان دارد باعث می شود تا مهارت های دوستیابی در مدرسه یا محیط های دیگر را بهتر و راحت تر فرا بگیرد و همچنین می توانید با اجرای بازی یا نمایش با کودکتان در خانه، مهارت های ارتباطی و دوستیابی را به آن ها آموزش دهید.

کلام آخر

یکی از مهارت های مهم دوستیابی می باشد که والدین باید آن را به کودکشان آموزش دهند اما با این وجود کودکان احتمال دارد حالت هایی مانند انزوا و گوشه گیری را تجربه کنند و در دوستیابی با مشکلاتی رو به رو شوند علاوه بر این ها بعضی از حالت ها و ویژگی ها فردی از جمله عزت نفس پایین در این مسئله نقش دارد.

در این خصوص باید به روانشناس و متخصص کودک مراجعه شود تا همه جوانب را مورد بررسی قرار دهد و در صورتی که کودک با اختلال  و مشکلاتی دست و پنجه نرم می کند بتواند آن ها را حل و فصل نماید، در این راستا مرکز مشاوره ستاره ایرانیان می تواند با ارائه خدمات در زمینه کودک به شما کمک کند.

منبع : عدم توانایی دوستیابی کودکان ، دلایل و راه های مقابله

۱۰ ویژگی والدین موفق که باید بدانید

همه ما می دانیم که پدر و مادر بودن شغل سختی است که آن را در هیچ مدرسه ای به ما آموزش نمی دهند و این مساله، کار را سخت تر می کند. برای اینکه بتوانیم والدین موفقی باشیم، باید اصول و روش تربیتی والدین موفق را بدانیم و نحوه برخورد آن ها با فرزندشان را بشناسیم.

ما در این مقاله سعی داریم با راهنمایی کردن و پیشنهاد راه کارهای کاربردی و عملی به شما، زندگی به عنوان پدر و مادر را برای شما آسان تر کنیم تا شما بتوانید در کنار یادگیری نکاتی برای والدین موفق شدن، از تربیت فرزند خود لذت ببرید، پس با ما همراه باشید.

ویژگی ها و روش تربیت والدین موفق

۱- در مورد ارتباط فیزیک آگاه و محتاط هستند:

بعضی از والدین از این می ترسند که ارتباط فیزیک نزدیک و یا حتی اجازه دادن به کودک برای خوابیدن پیش والدینش، باعث ایجاد وابستگی شدید در او شود. اما باید بدانید که کودکان خصوصا در سال های اولیه زندگی، به بغل شدن، حمل شدن و نوازش شدن و این دست ارتباطات فیزیکی نیاز دارند و کودکانی که این نیاز در آن ها به درستی برطرف شده است، نسبت به عشق خانواده به خودش مطمئن تر بوده و اعتماد به نفس بالاتری خواهد داشت.

۲- برای اجرای قوانین خانوادگی قاطعانه برخورد می کنند:

بسیاری از والدین برای خانه و خانواده قوانینی وضع می کنند اما یا آن را خیلی زود فراموش می کنند یا نسبت به اجرای آن بی تفاوت هستند و یا اینکه در برابر اصرار فرزند خود برای عدم اجرای آن تسلیم می شوند. اما والدین موفق نسبت به اجرای قوانین وضع شده، کاملا قاطع برخورد می کنند، در حالی که مهربانانه رفتار می کنند.

اگه قرار است فرزندتان فقط یک ساعت در روز مجاز به بازی های رایانه ای باشد، باید این قانون اجرا شود حتی اگر کودکتان اوقات تلخی کند یا ناراحت شود. زیرا در غیر این صورت کودک یاد می گیرد که با پافشاری، گریه و داد و بیداد کردن می تواند به خواسته خود برسد و دفعات نیز برای قوانین و خواسته های والدینش ارزشی قائل نخواهد شد.

10 ویژگی والدین موفق  که باید بدانید

۳- عادات‌، رفتار و اخلاق خوب به فرزند خود یاد می دهند و خودشان هم آن ها را انجام می دهند:

آموزش عادات، رفتار و اخلاق خوب، تاثیرات بلند مدتی به اندازه ی طول عمر، بر فرزندان دارد. رفتارهای خوب، اخلاق پسندیده و شخصیت خوب به مجموعه ای رفتار اطلاق می شود که در عرف جامعه آن را به ادب و مقبولیت اجتماعی می شناسیم.

فرزندان فقط زمانی این رفتارها را می آموزند که این رفتارها را به صورت عملی در شما، به عنوان والدین و الگوی خود مشاهده کنند و شما نیز به آن ها یاد بدهید. یک راه کار کاربردی و مفید این است که لیستی از رفتارهای خوب و عادات مفید و ارزش های اجتماعی تهیه کرده و آن را به دیوار اتاقتان بچسبانید تا همیشه با دیدن و خواندنش، موارد ذکر شده در لیست به شما یادآوری شود.

۴- قبل از اینکه نصیحتی کنند، خودشان به آن عمل می کنند:

برخی والدین سعی دارند فقط با نصیحت کردن و حرف زدن با کودکان به آن ها چیزی را یاد بدهند. اما باید به این نکته توجه کرد که کودکان آینه رفتار والدینشان هستند، به این معنا که آن ها رفتاری را که می بینند تقلید کرده و انجام می دهند نه چیزهایی که صرفا با به صورت زبانی به آن ها گفته می شود. والدین موفق از این موضوع آگاهی دارند و نسبت fه انجم آن حساس هستند.

پس اگر شما عادت دارید که ساعت ها جلوی تلویزیون لم داده و فوتبال تماشا کنید، نباید از فرزندتان که تمام طول روز را تلویزیون می بیند عصبانی شوید. یا اگر شما عادت به خواندن کتاب ندارید و کودک شما هیچ وقت شما را در حال مطالعه نمی بیند، خیلی بعید است که نصیحت و تشویق شما به فرزندتان برای کتاب خواندن، او را به فردی کتاب خوان تبدیل کند. پس اگر می خواهید کودک شما کاری یا رفتاری را انجام داده یا از انجام آن خودداری کند، قبل از اینکه آن را به او گوشزد کنید به خودتان نگاهی بیندازید و رفتار خود را نسبت به آن موضوع در نظر بگیرید، اگر رفتار شما خلاف آن چیزی است که می خواهید به فرزند خود یاد بدهید، باید اول خودتان را اصلاح کنید.

۵- بر میزان و کیفیت خواب فرزندشان نظارت دارند:

خواب، یکی از نیازهای ضروری برای انسان ها می باشد. کودکان در طول روز به خواب بیشتری نسبت به بزرگسالان نیاز دارند. کیفیت خواب تاثیر زیادی بر سلامت فردی دارد و برای عملکرد فیزیکی و روانی مطلوب ضروری می باشد. اختلال در میزان و کیفیت خواب باعث بروز مشکلاتی مثل کاهش حافظه، افسردگی، چاقی و غیره می شود. والدینی که می خواهند در بزرگ کردن فرزند خود موفق باشند و افرادی سالم به جامعه تحویل دهند باید بر میزان و کیفیت خواب فرزند خود نظارت داشته باشند و محیط مناسب برای خواب آرام آن ها را فراهم کنند.

۶- پیوند صمیمی و قوی با فرزند خود برقرار می کنند:

بسیاری از والدین از اینکه دختر و پسر جوانشان در دسترس نیستند، معترض و ناراحت هستند. این ناراحتی اغلب با شکایت هایی مثل، منزوی و ساکت بودن فرزند، پاسخ های کوتاه و بی حوصله به هر سوال دادن، همراهی نکردن خانواده و غیره بیان می شود.

برای اینکه خانواده با فرزندشان در بزرگسالی این مشکلات را نداشته باشند باید از همان کودکی ارتباط صمیمی و قوی، با کودک خود برقرار کنند تا فرزندشان نیز در صورت بروز مشکلات، بتواند به آن ها اعتماد کرده و مشکلاتش را با والدینش در میان بگذارد. والدینی که می خواهند، در تربیت کودک خود موفق باشند، باید با کودک خود ارتباط قوی بسازند، شنونده ای فعال برای حرف هایش باشند، در مورد مسائل با او صحبت کنند، در مقابل اشتباهاتش صبور باشند و آن ها را سرزنش نکنند، با دیگران حتی خواهر یا برادر خودشان مقایسه شان نکنند، به آن ها حس تحقیر و تمسخر شدن ندهند، برای تک تک فرزندانشان باید وقت جداگانه بگذارند و وقتی را برای تفریح با آن ها اختصاص دهند.

با انجام این دست کارها می توان پیوند قوی تری با فرزند خود ایجاد کرد تا آن ها بتوانند حتی در زمان بلوغ و بزرگسالی، این پیوند را نگه دارند و در بروز مشکلات روی والدین خود حساب کنند.

۷- مسئولیت پذیر هستند

تربیت و بزرگ کردن فرزندان را به عنوان فقط یک مسئولیت سخت نگاه نکنید، تصور نکنید که آن ها با پیشرفت، سلامتی یا لذت بردن شما در تضاد هستند یا این که مسائل مهم تری وجود دارد که بخاطرِ داشتن فرزند نمی توانید به آن ها رسیدگی کنید. والدین موفق این را می دانند که داشتن فرزند انتخاب خودشان بوده است، پس مسئولیت انتخاب خود را می پذیرند و فرزند خود را با درست ترین شیوه تربیت می کنند.

نکته مهم این است که اگر شما از وجود بچه لذت ببرید، پدر و مادر بودن هم برای شما نقشی دلپذیر و دوست داشتنی خواهد بود. مادران زیادی وجود دارند که مدام از اینکه مجبور به نگهداری از فرزند خود هستند، یا شب تا صبح را کنار کودک بیمار خود بیدار بوده اند، یا اینکه مجبورند در طول شب بیدار شوند تا به کودک خود شیر بدهند، در حالی که شوهرشان در خواب آرام غرق است، شکایت می کنند.

اما این سختی ها پایانش می ارزد، اگر زمانی که کودکتان بزرگ شد و گهواره اش خالی شد، بتوانید به عقب نگاه کنید و از اینکه کارتان را خوب انجام داده اید و فرزندانتان را درست تربیت کرده اید، احساس خوشحالی و رضایت داشته باشید. هیچ حسی نمی تواند جای این حس رضایت را بگیرد.

۸- به حرف های فرزندشان را گوش می دهند.

حقیقت تمامی رابطه های موفق این است که در موارد لازم، کم تر حرف بزنید و بیشتر شنونده باشید. در رابطه والدین و فرزندان هم این موضوع حتی با سطح بالاتری باید وجود داشته باشد. والدین موفق وقتی کودکشان می خواهد با آن صحبت کند یا برای بیان حرفی به سراغشان می روند، کار خود را متوقف کرده و به سمت کودک خود می روند و فعالانه به حرف های او گوش می دهند. باور کنید با این کار تمام بدخلقی های کودک شما متوقف خواهد شد.

۹- خواسته های خود را با آرامش و منطق بیان می کنند:

یکی از از اصول دیپلماسی این است که صدای آرام قدرتمندتر از فریاد و صدای بلند است؛ والدین موفق این نکته را می دانند و آن را رعایت می کنند.

زمانی را تصور کنید که وارد اتاق فرزندتان می شوید و با یک اتاق کاملا شلوغ و به هم ریخته مواجه هستید، قطعا این صحنه شما را عصبانی می کند و ممکن است کنترل خود را کمتر از ۵ ثانیه از دست بدهید و عصبانیت خود را با داد زدن بر سر کودک خالی کنید.

اما به عنوان یک قانون این را به یاد داشته باشید که وقتی عصبانی هستید به هیچ وجه با فرزند خود صحبت نکنید یا داد نزنید. باید زمان کوتاهی را صبر کنید تا کمی آرام شوید، سپس می توانید با آرامش و بدون دعوا و داد با اون صحبت کنید. می توانید به جای فریاد کشیدن از تنبیه و محروم کردن او از کارهای مورد علاقه اش، استفاده کنید، برای مثال اگر کودکتان قانونی را شکست، اجازه ندارد تلویزیون ببیند، یا از بازی با رایانه به مدت یک هفته محروم است. می توانید تنبیه مد نظر خود را اجرا کنید اما این کار باید در کمال خونسردی و آرامش انجام گیرد، نه با عصبانیت و تهاجم و بالا بردن صدا.

۱۰-به فرزند خود از سنین کم وظایفی در خانه محول می کنند:

اغلب والدین از اینکه کارهای خانه را به کودک خود بسپارند، امتناع می کنند، چون تصور می کنند کودک باید کودکی کند و نباید از همان ابتدا به آن ها سخت گرفت و کاری از آن ها خواست و یا اینکه چون معمولا کودک کارها را با دقت و ظرافت پایین تری انجام می دهد و زمان بیشتری هم طول می کشد، ترجیح می دهند خودشان آن کار را انجام دهند؛ اما این کار اشتباه است.

والدین موفق این نکته را می دانند که کودک از سنین کم باید مسئولیت ها و وظایفی مطابق با سن و توانایی هایش داشته باشند، تا هم مهارت های اولیه زندگی را یاد بگیرید و هم  بتواند در آینده به فردی مسئولیت پذیر و با اعتماد به نفس تبدیل شود.

اگر کودک شما از سن پایین دوست دارد در کارهای خانه مثل شستن ظرف، جارو کردن و غیره کمک کند و شما به آن ها این اجازه را ندهید، به این خاطر که انجام کار توسط کودکتان، برای شما کار بیشتری به دنبال دارد؛ با این کار باعث می شوید که او در آینده نیز در کارهای خانه به شما کمک نکند، زیرا شما در کودکی به او اجازه کار کردن نداده اید یا او را بخاطر انجام کارش تشویق نکرده اید.

نکته مهم دیگری که باید بدانید این است که هرگز نباید در قبال انجام کارهای خانه به فرزند خود پول یا هدیه ای به عنوان پاداش بدهید، زیرا خانه هتل نیست، پس هر شخصی چه بزرگ چه کوچک، برای تمیز نگه داشتن و انجام کارهای خانه باید مسئولیت هایی داشته باشد و کودک شما نیز باید این موضوع را کاملا بفهمد.

منبع : ۱۰ ویژگی والدین موفق که باید بدانید 

۱۰ دلیل اصلی بدرفتاری کودکان که والدین نمی دانند+ راه حل کاربردی

گاهی رفتار نامناسب کودکان برای والدین غیرقابل تحمل شده و باعث می شود والدین واکنش نامناسبی با کودکان خود داشته باشند که می تواند آثار بدی بر رشد آن ها بگذارد. والدین بهتر است که دلیل بدرفتاری کودک خود را پیدا کرده و روش مناسبی برای حل آن به کار گیرند.

دلایل رفتار نامناسب کودکان

این که والدین از رفتار نامناسب فرزند خود احساس خوشایندی داشته باشند، امری کاملا بعید است، در نتیجه آن ها در جست و جوی روشی هستند که بتوانند رفتار و عادات بد و ناخوشایند فرزندشان را اصلاح کنند. فاکتورهای زیادی می تواند در ایجاد این رفتارهای نامناسب موثر باشند که برخی از آن ها هم نامعلوم است، اما در این مقاله می خواهیم ۱۰ فاکتور احتمالی که می تواند سبب بروز این عادات در کودکان شود را معرفی کنیم و در هر مورد راه کار برخورد با آن را نیز بیان خواهیم کرد.

۱٫ حس کنجکاوی

تمایل کودکان به شناختن دنیای اطرافشان، می تواند احساس عجیب و غریبی در آن ها به وجود آورد. آن ها به چیزهای غیرمعمولی مثل ” اگر قفسه کتاب ها به زمین بیوفتد، چه می شود ؟” یا “ترکیب کردن ماست و نوشابه چه می شود؟” فکر می کنند. سوالات و فکرهایی که کودکان به آن علاقه مندند و روی ذهن آن ها تاثیر گذار خواهد بود. این سوالات برای کودکان سوالت بزرگ علمی هستند حتی اگر از نظر شما خنده دار و ساده باشند. رفتار نامناسب در مواجهه با این افکار و سوالات در کودک می تواند باعث ایجاد خشم در آن ها شود.

راه کار

برای جواب دادن به سوالات غیرمعمولی ذهن کودکتان، با آن ها آزمایش کنید و به او اجازه دهید تحت نظارت شما آزمایش های خاصش را انجام دهد.

10 دلیل اصلی بدرفتاری کودکان که والدین نمی دانند+ راه حل کاربردی

۲٫ مشکلات ارتباطی

در سنین ۱ تا ۲ سالگی، کودکان عموما حرف های بی معنی می زنند، در نتیجه برقراری ارتباط زبانی با اطرافیانشان کار بسیار سختی برای آن ها خواهد بود. زمانی را تصور کنید که کودک شما ببیند که فردی عروسکش را برداشته است، او نمی تواند با گفتار خود آن فرد را متوجه کند که نباید به عروسکش نزدیک شود، پس کودک گریه می کند یا حتی خشمگین می شود؛ در این حالت نباید این کار کودک را پرخاشگری حساب کرد، زیرا کودک در این حالت فقط می خواهد به فرد مقابلش بگوید که این عروسک متعلق به او است و کسی اجازه دست زدن به آن را ندارد.

راه کار

در این مواقع بهتر است با کودک خود با آرامی و مهربانی صحبت کنید و همه چیز را برایش توضیح دهید. این کار باعث می شود که کودک توانایی برقراری ارتباط با شما را بدست آورد. اطمینان داشته باشید که فرزند شما در طی فرایند رشد خود، قوانین لازم را می آموزد.

۳٫ عدم تکامل سیستم عصبی

کودکان ۳ تا ۴ سال هنوز بر رفتار خود کنترل کاملی ندارند پس قوانین خانواده را نادیده می گیرند تا کارهایی که دلخواهشان است را انجام دهند. حتما کودکی را دیده اید که برای رفتن به بیرون در فصل تابستان، دوست دارد چکمه های زمستانی خود را به پا کند و با اصرار و پافشاری زیاد نیز موفق به انجام آن شده است.

همچنین کودکان تجربه های احساسی کمی دارند، پس کوچک ترین و پیش پا افتاده ترین اتفاقات می تواند، آن ها را به گریه بیندازند. برای مثال خراب شدن یک اسباب بازی هم باعث ناراحتی و رنجیده خاطر شدنش می شود.

راه کار

باید در حین این که کارهای خود را انجام می دهید به کارهای کودک خود هم نظارت کنید، طوری که ناراحت یا آزرده نشوند.

۴٫ تمایل به مستقل شدن و ساخت شخصیت مورد نظر

فرزند شما با اینکه سن کمی دارد اما دیدن کارتون های مختلف، می تواند موجب شکل گیری شخصیت و حتی ایجاد تفکر مستقل درباره زندگی در او شود. اگر علایق و سلایق کودک نادیده گرفته شوند می تواند باعث ایجاد آسیب و ضربه روحی در کودک شود و هم چنین در صورت بی توجهی والدین به کودکان، ممکن است کودک به دروغ گفتن تمایل پیدا کند.

راه کار

زمانی را برای گوش دادن به حرف های کودکتان در نظر بگیرید، حرف های او را بشنوید و آن ها را جدی بگیرید، این کار باعث افزایش اعتماد به نفس در کودکتان می شود.

۵٫ تغییرات زندگی

کودک با تغییرات زندگی، تغییر پیدا می کنند در نتیجه برای داشتن رشد خوب و هماهنگ، نیازمند ثبات است. هرگونه تغییری در زندگی چه مثبت و چه منفی می تواند منجر به تغییر در رفتار در کودکان شود، پس زمانی که کودک بعد از تغییراتی که در زندگیش به وجود آمده است، بدرفتار و پرخاشگر شود، امری عادی است. این تغییرات می تواند طلاق والدین، جابجا شدن مدرسه به خاطر تغییر محل زندگی، رفتن به مدرسه و یا تولد فرزند جدید و غیره باشد.

راه کار

به کودک خود اجازه دهید با دوستانش ارتباط برقرار کرده و با آن ها بازی کند، در عین حال یک محیط پرثبات و امن را برای او فراهم کنید. این کار باعث افزایش اعتماد به نفس در کودک خواهد شد.

۶٫  غذاهایی با قند بالا

از آن جا که والدین گزارش می کنند که کودکشان با استفاده از مواد غذایی شیرین، تغییرات نامطلوب و رفتارهای نامناسب بروز داده اند، بررسی تاثیر مصرف مواد غذایی شیرین بر رفتار کودک، به بحث داغی بین متخصصان اطفال تبدیل شده است. مطالعات نیز نشان می دهد که مصرف شیرینی بیش از حد باعث بیش فعال در کودکان می شود.

راه کار

فقط نوشابه و شکلات نیست که میزان قندی بسیار بالایی دارد، برخی مواد غذایی دیگر مثل ماست های طعم دار، بستنی، ترکیب میوه های خشک که کودکان با شیر می خورند نیز سطح قند خون را بالا می برند، در نتیجه باید این مواد غذایی را شناسایی کرده و میزان استفاده از این مواد غذایی در برنامه کودک را به حداقل رساند.

۷٫ ارثی بودن

گاهی اوقات بدرفتاری کودکان زمینه ارثی دارد و از پدر و مادر به کودکان به ارث می رسد و باعث ایجاد بیش فعالی در کودک می گردد. اما این بدان معنا نیست باید والدین را سرزنش کرد. گاهی اوقات این والدین به قدری مورد سرزنش و اتهام دیگران قرار می گیرند که دچار آسیب روحی می شوند، در نتیجه هم والدین و هم کودک روحیه بسیار بدی پیدا می کنند.

راه کار

بیش فعالی نوعی اختلال عصبی- رفتاری است. برای تشخیص این نوع اختلال باید به پزشک متخصص مراجعه کرد تا آن ها بتوانند در زمان کمی بیش فعالی کودک را درمان یا کنترل کنند.

۸٫ اوقات فراغت بسیار کم

کودکان در زندگی مدرن امروز بسیار مشغول و درگیر هستند، زیرا زمان زیادی را در مدرسه، کلاس های آموزشی فوق برنامه، کلاس های ورزشی، کلاس های هنری و غیره می گذرانند و تقریبا ۹۰ درصد روز خود را بیرون از منزل سپری می کنند. یکی از نیازهای ضروری کودکان در سنین کم، بازی کردن با دوستان هم سنشان است که به خاطر شرکت در کلاس های مختلف نه تنها از نیاز محروم می شوند، بلکه حتی فرصت زیادی برای استراحت کردن هم نخواهند. زمانی که کودک با این مشکل مواجه می شود، فقدان بسیار سختی را تجربه می کند که می تواند باعث ایجاد خشونت در آن ها شود.

راه کار

نباید زمان کودک را آنقدر از کلاس های آموزشی پر کنید که کودک فرصت استراحت کردن هم نداشته باشد. هیچ اشکالی ندارد اگر شما دوست دارید، فرزند خود را در کلاسی ثبت نام کنید، اما باید این نکته را هم در نظر بگیرید که زمانی را برای بازی کردن آن ها با دوستانشان باقی بگذارید تا آن ها سرگرم شوند. کودکان حین بازی کردن و تعامل با دوستان هم سن خود، روش های برقراری ارتباط را یاد می گیرند که باعث می شود در آینده نیز ارتباط بهتر و مطلوب تری با دیگران برقرار کنند.

۹٫ خودمختاری کودکان

روانشناسان معتقدند که کودکان در زمان خردسالی، نوعی احساس خودمختاری را تجربه می کنند که نمی توان آن ها را به سادگی برای انجام دادن کاری قانع کرد. کودکان به انجام کارهایی تمایل نشان می دهند که خودشان دوست دارند. اگر گفت و گوی کودک خود را زیر نظر بگیرید و به حرف های آن ها دقت کنید، متوجه خواهید شد که آن ها فقط حرف و نظر خود را قبول دارند و نظرات دوستانشان را قبول نمی کنند، دلیل این نوع رفتار احساس خودمختاری در سنین پایین می باشد.

راه کار

تنها راه کار برای رفع این مشکل صبر کردن است. شما باید تا ۴ سالگی کودکتان صبر کنید، زیرا آن ها در این سن، به تدریج متوجه می شوند که در دنیای اطرافشان چه اتفاقاتی می افتد و همچنین نحوه ی صحیح ارتباط برقرار کردن، بازی با هم سن هایشان و به اشتراک گذاشتن وسایل بازیشان با دوستان خود را یاد می گیرند.

۱۰٫ افسردگی

یکی از حالات ذهنی نامطلوبی که انسان را از انجام کارهایش باز می دارد، افسردگی است. زمانی که والدین از فرزند خود چیزی می خواهند و پاسخ منفی می گیرند، ممکن است ناراحت و عصبانی شوند و در نتیجه واکنش تند و با عصبانیت نسبت به فرزند خود نشان دهند. این رفتار نامطلوب می تواند باعث ایجاد خشونت، استرس و افسردگی در کودک شود.

راه کار

باید شرایط و دلایلی که می تواند منجر به افسردگی و ایجاد تنش در فرزندتان شود را شناسایی کنید و مانع ایجاد چنین شرایطی برای کودک شوید. نباید زمانی که فرزندانتان حالت روحی مناسبی ندارند، از آن ها چیزی در خواست کنید زیرا این مساله می تواند باعث بروز آسیب هایی در آن ها شود که در آینده نیز مشکلات جدی برای زندگیشان به وجود می آورد.

منبع : ۱۰ دلیل اصلی بدرفتاری کودکان که والدین نمی دانند+ راه حل کاربردی 

آموزش پس انداز کردن به کودکان | مهارت های معجزه آسا مالی کودک ام

آموزش پس انداز کردن به کودکان | افزایش مهارت های مالی کودکان

آموزش پس انداز کردن به کودکان یکی از مهم ترین مواردی می باشد که والدین باید به آن توجه بسیاری داشته باشند زیرا یادگیری پس انداز کردن در زمان کودکی باعث می شود تا در بزرگسالی تا برای مدیریت مالی در آینده و تامینر فاه خود و خانواده آمادگی لازم را داشته باشد.

شکل گیری شخصیت افراد به میزان زیادی به محیط خانواده و تربیت آن ها در دوران کودکی بستگی دارد و به همین دلیل نحوه آموزش مهارت های مالی توسط والدین در دوران کودکی از اهمیت بسیاری برخوردار می باشد و تعیین می کند که فرد در آینده دارای شخصیتی ولخرج و اقتصادی می باشد برای آن که در مورد آموزش  مسائل مالی  و نحوه پس انداز کردن اطلاعات کامل تری داشته باشید می توانید از مشاوره کودک کمک بگیرید در ادامه این مقاله راه های آموزش پس انداز کردن به کودکان را بیان کرده ایم.

از چه سنی پس انداز کردن را به کودکان آموزش دهیم؟

بر اساس مطالعاتی که انجام شده است بسیاری از کودکان از سن چهار سالگی به رابطه میان پول و خرید وسائل مورد علاقه شان پی می برند و تا سنین هفت سالگی با اعداد و ارقام و شمارش آن ها آشنا می شوند و در این سن کودکان متوجه می شوند که اگر پول هایشان را جمع کنند می توانند وسائل مورد علاقه شان را بخرند و به همین دلیل لازم است والدین در سنین شش تا هفت سالگی مسائلی مانند آموزش پس انداز کردن، مدیریت مالی و دادن پول تو جیبی به کودکان را آغاز نمایند تا با این مسائل آشنا شوند.

زیرا یادگیری هر چیزی در سنین اولیه کودکی باعث نهادینه شدن آن ها در فرد می شود و در سبک زندگی فرد تاثیر می گذارد و به همین دلیل بسیار اهمیت دارد تا کودکان با روش های پس انداز کردن آشنا شوند زیرا این امر به آن ها کمک می کند تا در بزرگسالی بهتر بتوانند مسائل مالی را مدیریت کنند و کمتر با مشکلات و مسائل مالی رو به رو شوند.

آموزش پس انداز کردن به کودکان، پول تو جیبی

برخی از والدین بر این عقیده هستند که اگر خودشان پس انداز کنند کودکان نیز یاد می گیرند تا حدودی این عقیده درست می باشد زیرا والدین الگوی کودکان هستند و کودکان از آن ها تقلید می کنند اما کوشش و خطا مهم ترین عامل در یادگیری می باشد.

یکی از بهترین راه برای یادگیری پس انداز کردن، دادن پول توجیبی به کودکان می باشد زیرا از طریق آن پول می توانند پس انداز کردن را تجربه کنند و برای پولی که به آن ها داده شده است برنامه ریزی داشته باشند، در این شرایط هر ماه مقداری پول به کودک داده می شود تا به صورت مستقل آن را خرج کند و مقداری از آن را پس انداز نماید البته دادن پول تو جیبی به کودکان باید با رعایت نکاتی همراه باشد تا فرد بتواند پس انداز کردن را بهتر آموزش دهد.

آموزش مالی برای کودکان، آموزش مدیریت مالی

یکی از مهم ترین اصول برای پس انداز کردن، آشنایی کودکان با مفاهیمی مانند نیاز و خواسته می باشد تا کودک آن ها را بشناسد و با تفاوت های آن آشنا شود، اموزش این موارد به کودکان نوعی آموزش مدیریت مالی به شمار می آید و باعث می شود تا فرزندان بتوانند عاقلانه تر و بر اساس نیاز های خودشان تصمیم های درستی بگیرند و از خرید های غیر ضروری خودداری کنند، و این کار باعث می شود تا در آینده دید اقتصادی داشته باشد و از ولخرجی کردن پرهیز کند.

زمانی که کودک وسیله ای غیر ضروری می خواهد از او بپرسید که آیا برای خرید این وسیله برنامه ریزی کرده است؟ آیا این وسیله برای او مفید می باشد؟ تا چند روز آینده به همین میزان به این وسیله نیاز دارد؟ آیا با خرید این وسیله می تواند پول کافی تا آخر ماه داشته باشد  و یا مقداری از پولش را پس انداز نماید؟

تعریف پس انداز کردن به کودکان، ارزش پس انداز کردن

زمانی که کودک پس انداز می کند باید ارزش پس انداز کردن را به او نشان دهید و به او آموزش دهید که پس انداز کردن ارزش و سودی را به دنبال دارد و هم چنین نتیجه و فایده پس انداز کردن را به او نشان دهید و در صورتی که کودک مبلغی را پس انداز کرده است در ماه های دیگر پول تو جیبی او را مقداری افزایش دهید و به عنواد سود پول پس انداز شده است در نظر بگیرید در این صورت به کودک پاداش داده اید و کودک متوجه شده است که خرج نکردن پول و نگهداری آن چه ارزشی دارد و هم چنین به او بگویید اگر پول هایش را پس انداز کند بعد از مدتی می تواند وسیله مورد نیاز خود را خریداری نماید.

آموزش پس انداز کردن به کودکان، باز کردن حساب بانکی

برای کودک خود یک حساب بانکی باز کنید، انجام دادن این کار برای کودک بسیار لذت بخش و جالب خواهد بود و به این طریق به پس انداز کردن تشویق خواهد شد و همچنین زمانی که حساب پس انداز برای او باز می کنید حس استقلال و اعتماد به نفس بیشتری را به او می دهید.

علاوه بر این که حساب بانکی برایکودک جالب است دارای سیستم سود دهی می باشد و به این ترتیب کودک مستقیما با ارزش پس انداز کردن آشنا می شود.

آموزش هوش مالی به کودکان، آزاد گذاشتن کودک

بعد از آن که کودک مبلغی را پس انداز کرد به اجازه دهید تا  لذت خرج کردن را درک کند و در صورتی که کودک بعد از مدتی پس انداز کردن از شما خواست تا با پولش برای او چیزی بخرید به او اجازه دهید تا وسیله مورد علاقه اش را بخرد در این صورت متوجه می شود تا تلاش برای جمع کردن پول در نهایت چه لذتی برای او دارد و نتیجه کار خود را می بیند.

اگر با خرید کردن کودک مخالفت کنید در این صورت از پس انداز کردن دلسرد خواهد شد و احساس می کند که پس انداز کردن برای او فایده ای ندارد و هم چنین ممکن است باعث شکل گیری ویژگی خساست در بزرگسالی شود و تنها پس انداز کند و از پول های خود استفاده درستی نداشته باشد.

آموزش پس انداز کردن به کودکان

آموزش نحوه خرج کردن به کودکان، دادن حق انتخاب به کودک

زمانی که کودک می خواهد چیزی را خریداری کند به او حق انتخاب بدهید و تصمیم را به عهده خودش بگذارید و در انتخابش دخالت نکنید زیرا مهم نیست که این تصمیمش تا چه اندازه درست است و باید به او اجازه اشتباه کردن را بدهید، این حق انتخاب باعث می شود تا کودک با پیامد های اشتباه کردن خود رو به رو شود و تا حدودی با نحوه خرج کردن آشنا شوید.

البته قبل از خرید کردن با اطلاعات لازم در مورد فواید و عواقب تصمیمش در اختیارش قرار دهید تا کودک بتواند تصمیم بهتر بگیرید و انتخاب برای او راحت تر باشد.

آموزش پس انداز کردن به بچه ها، تشویق کودک به پس انداز

همانطور که اشتباه کردن در کودکان باعث می شود تا از عواقب کار خود مطلع شود و رفتار اشتباه خود را اصلاح کند در این صورت تشویق و تحسین کردن منجر به تقویت رفتار صحیح او می شود و هنگامی که کودکتان موفق می شود پول هایش را پس انداز کند او را مورد تحسین و تشویق قرار دهید و به کارش افتخار کنید و هم چنین برای تشویق می توانید چیز های کوچکی برای کودک تهیه کنید و به او جایزه بدهید.

یکی از مهم ترین اصول فرزند پروری تشویق کودکان می باشد که باعث می شود رابطه عمیق تری میان فرزند و والدین ایجاد شود.

کلام آخر

والدین از همان دوران کودکی باید آموزش های مختلفی به کودک خود بدهند یکی از این آموزش ها روش های صحیح پس انداز کردن می باشد که در سنین مختلف با استفاده از روش های گوناگونی باید صورت گیرد تا کودک با مفاهیم مالی آشنا شود.

پس انداز کردن می تواند به یادگیری مسائل پولی کمک کند و علاوه بر این باعث رشد شخصیت کودک، ایجاد حس استقلال و تقویت حس مسئولیت پذیری در فرزندان شود، والدین برای آن که بتوانند بهترین تصمیم ها و انتخاب ها را داشته باشند می توانند از مشاوره کودک کمک بگیرند تا آگاهی های لازم را در اختیارشان قرار دهد و راهکار های صحیح را بیان کند.

در این زمینه مرکز مشاوره ستاره ایرانیان از مشاوران برجسته و باتجربه تشکیل شده است که آموزش های لازم را به کودک تان می دهد و به صورت حضوری و  تلفنی پاسخ گو می باشد.

منبع : آموزش پس انداز کردن به کودکان | مهارت های معجزه آسا مالی کودک ام

رفتار با کودک در سنین مختلف چگونه باید باشد؟

رفتار با کودک در سنین مختلف چگونه باشد؟

رفتار با کودک در هر سنی متفاوت می باشد و حساسیت های خاص خودش را دارد بسیاری از والدین در جلسات مشاوره نگران فرزندشان می باشند که با او چطور رفتار کنند و در مورد روش های تربیتی سوال های بسیاری می پرسند. تربیت کودک امری ساده و راحت نمی باشد و نیاز به اطلاعات خاصی دارد بنابراین والدین نمی دانند در برابر رفتارهای کودک مانند شیطنت، پرخاشگری، دروغ گویی و غیره چه رفتاری داشته باشند و چه واکنشی از خودشان نشان دهند.

در صورتی که شما در مورد تربیت کودک و نحوه رفتار با او چالش هایی را تجربه می کنید، این مقاله را تا انتها مورد مطالعه قرار دهید زیرا در آن به توضیحات بیشتری در مورد روش های رفتار با کودکان در سنین مختلف پرداخته شده است، می توانید از مشاوره کودک کمک بخواهید تا در این خصوص شما را راهنمایی کند.

رفتار با کودک در سنین مختلف

چگونگی رفتار با فرزندان از مسائل حیاتی و مهم هر پدر و مادری می باشد و والدین در این خصوص باید اطلاعات را کسب کنند، این آگاهی را می توانند از طریق مطالعه و یا مشورت با روانشناس متخصص مهارت رفتار با کودکان به دست آورند، برای آن که بتوانید با کودکتان رفتار صحیح و درستی داشته باشند باید نسبت به تغییرات شناختی، زیستی، اجتماعی و روانی فرزندتان در هر دوره سنی آگاهی به دست آورند و از این طریق با نیازهای کودک به درستی آشنا شوند و مناسب ترین شیوه رفتاری را در پیش بگیرند، در ادامه این مقاله با توجه به نیازها و تغییرات کودک در سنین مختلف نکات تربیتی به طور جداگانه بیان شده است که می تواند برای شما مفید باشد.

رفتار با کودک، ترتیب کودک ۲ تا ۳ سال

باید والدین این نکته را در نظر بگیرند که علاوه بر نیاز جسمانی به نیاز عاطفی فرزندان باید بسیار توجه شود زیرا در این سن نقش مادر در تربیت فرزندان بسیار مهم و برجسته می باشد و کودک در این دوره سنی از لحاظ عاطفی و هیجانی به مراقبت ویژه ای نیاز دارد.

شاید برای شما باورنکردنی باشد اما دریافت محبت و مراقبت هیجانی از جانب والدین باعث می شود تا بر میزان ترشح هورمون رشد و ابتلا به اختلالات سازگاری که در دوران بعدی زندگی فرد به وجود می آید اثر بگذارد، به همین دلیل لازم است تا سطح متعادلی از محبت و توجه را به فرزندتان منتقل کنید و رفتار صحیح و درستی با آن ها داشته باشید.

استقلال کودک

از نظر روانشناسی مهم ترین مسئله ای که در سنین ۲ تا ۳ سال رخ می دهد این است که کودک نیاز به استقلال پیدا می کند، به همین دلیل ممکن است برای هر کاری مانع شما شود و دوست داشته باشد خودش آن کار را انجام دهد، تا جایی که برای کودک خطری نداشته باشد می توانید به او فرصت بدهید تا استقلال را در این امور تجربه کند این کار به رشد روان شناختی و اجتماعی کودکتان کمک می کند و در صورتی که بیش از حد در برابر کودک مقاومت کنید باعث لج بازی شدید و پرخاشگری او می شوید و نیاز به استقلال را در او سرکوب می کنید.

هم چنین باید این نکته را در نظر بگیرید که فرزندتان هنوز مهارت های حرکتی را به درستی یاد نگرفته است و ممکن است در انجام برخی کارها اشتباهاتی داشته باشد بنابراین شما باید سعی کنید در برابر این اشتباهات صبور باشید و کودک تان را مورد سرزنش و تحقیر قرار ندهید زیرا اگر کودک احساس شرمندگی و تحقیر کند ممکن است در دوره های بعدی در رشد کودک اختلالاتی به وجود آید که به سلامت روحی و هیجانی او آسیب بزند.

وقایع مهم تا قبل از ۴ سالگی

در این دوره دو رویداد مهم برای کودک وجود دارد که یکی از پوشک گرفتن و دیگری قطع پستانک می باشد،  این دو معمولا در دوره ۲ تا ۳ سالگی و قبل از ۴ سال اتفاق می افتد، بر اساس نظر متخصصان نباید در این دوره فشار زیادی به کودک وارد شود و باید به طور صمیمی با کودک گفت و گو کرد و علت از پوشک گرفتن و پستانک گرفتن را به او توضیح داد.

زمانی که می خواهید کودک را از شیر یا پستانک بگیرید باید رابطه عاطفی خوبی را با کودک برقرار کنید، در صورتی که رابطه عاطفی و صمیمانه ای با کودک نداشته باشید گذر از این مرحله برای او بسیار سخت و دشوار خواهد بود.

در واقع در این سن باید به آمادگی کودک توجه شود زیرا اصل اساسی می باشد و بسیار از دانشمندان نظیر فروید معتقد هستند فشار زیاد والدین هنگام از پوشک گرفتن کودک در روند رشدی او اختلالاتی را به وجود می آورد و باعث می شود تا در آینده این اختلال به صورت حساسیت بیش از حد به نظم و پاکیزگی و یا شلختگی و بی نظمی آشکار شود.

رفتار با کودک، ۴ تا ۶ سال ( سنین پیش دبستانی)

در این دوره سنی باید به رشد شناختی کودک توجه شود زیرا در این سن بازی کردن با کودک اهمیت بسیاری دارد و به رشد شناختی، اجتماعی و روانی کودک بسیار کمک می کند، برای این که به کودک مفاهیم اخلاقی و رشد زبان را آموزش دهید و مهارت های اجتماعی را به او یاد بدهید می توانید از بازی کردن کمک بگیرید و در حین بازی مهارت ها را به خوبی به او آموزش دهید.

ابتکار عمل کودکان

در این دوران کودکان ذهنی خلاق دارند و دست به ابتکار عمل های بیشتری می زنند به همین دلیل در این سن شما می توانید بر روی تفکر خلاق در فرزندتان تاثیر بگذارید و به رشد آن کمک کنید، به عنوان مثال می توانید به کمک کودکتان فعالیت های هنری نظیر نقاشی کشیدن انجام دهید تا در این خصوص به کودکتان کمکی کرده باشید، در صورتی که هوش هیجانی کودکتان در سنین ۳ تا ۶ رشد کند کودکتان خواهد توانست به فهم بیشتری از احساسات دیگران برسد.

رفتار با کودک

در صورتی که کودک هوش هیجانی خوبی داشته باشد به پرورش و افزایش مسئولیت پذیری او کمک بسیاری می شود البته باید این نکته را در نظر بگیرید که هرگز کودکتان را به خاطر اشتباهاتش سرزنش نکنید و سعی کنید مسئولیت پذیری را در او تقویت کنید و به او نشان دهید که رفتارش چه تاثیری بر روی دیگران می گذارد، در صورتی که کودکتان را سرزنش و شرمنده کنید او احساس گناه می کند و این حس در آینده بر روی سلامت روان او تاثیر منفی خواهد گذاشت.

رفتار با فرزند، ۷ تا ۱۱ سال

هنگامی که کودک به سن مدرسه رفتن می رسد معمولا کودک و والدین وارد دنیای جدیدی می شوند در این حالت فرزندتان با ارزش های اجتماعی رو به رو می شود و باید بتواند به خوبی عمل کنید و توانایی لازم را داشته باشد تا کارهایی را در جمع انجام دهد، در این سن عزت نفس او در حال شکل گیری می باشد و نحوه رفتار شما در جمع با او اهمیت بسیاری دارد زیرا بر روحیه او تاثیر می گذارد.

رفتار والدین با فرزندشان بسیار مهم می باشد و نباید کودک با همسالان مورد مقایسه قرار بدهند، و هم چنین سرزنش کردن و تحقیر کردن او را نباید در پیش بگیرند زیرا مانع پیشرفت او در مدرسه و دنیای اجتماعی می شود و در این حالت کودک احساس بی کفایتی می کند و عزت نفس او کاهش می یابد.

در صورتی که مورد تحقیر و سرزنش قرار گیرد عزت نفس او پایین آمده و در دنیای نوجوانی با مشکلاتی رو به رو خواهد شد و در دوران های بعدی زندگی اختلالاتی مانند فوبیای اجتماعی را تجربه می کند به همین دلیل رفتار درست با کودکان اهمیت بسیاری دارد و در این زمینه باید از همه منابع اطلاعاتی و تخصصی کمک بگیرید تا راهنمایی های لازم را دراین خصوص بیان کنند.

رفتار با کودک، نکات کلی برای تربیت کودک

علاوه بر این که در هر سنی باید به نکات اختصاصی در آن سن توجه شود باید توصیه های عمومی مربوط به رفتار با کودکان را در همه سنین مدنظر قرار داد و به آن اهمیت داد که مهم ترین آن در زیر بیان شده است.

  1. به جای تنبیه به تشویق و تقویت توجه کنید

روانشناسان کودک بر این باور هستند که هیچ چیز به اندازه تشویق و تقویت رفتارهای صحیح کودک بر روی او تاثیر گذار نمی باشد و تشویق بر روی تربیت و شکل دهی رفتار های او تاثیر بسیاری دارد، والدین برای این که رفتار صحیح را در فرزندشان تقویت کنند لازم نیست حتما جایزه بخرند با آغوش گرفتن ساده، لبخند زدن و گفتن جملاتی مانند آفرین، تاثیرات شگفت انگیزی بر روی او می گذارد.

روانشناسان بسیار تاکید دارند تا رفتارهای کودکان را به صورت صحیح تقویت کنند و در این حالت والدین به کودکان می آموزند که شیوه صحیح رفتار کردن چه چیزی می باشد اما در صورتی که کودک تان را تنبیه کنید تنها در مورد این که چه کاری انجام ندهد اطلاعاتی را به او می دهید و در مقابل گزینه جایگزین را یاد نمی گیرد و با شیوه صحیح رفتار آشنا نمی شود.

  1. با کودکان گفت و گو کنید

بسیار اهمیت دارد تا زمان هایی را به حرف زدن با کودکتان اختصاص دهید و از این روش به فرزندتان نشان می دهید که برای گفته هایش ارزش و احترام قائل هستید و در صورتی که با او به گفت و گو می پردازید به کودک این فرصت را می دهید تا افکار و احساساتش را آزادانه بیان کند و آن ها را با شما در میان بگذارد، این کار باعث می شود تا از نگرانی ها و اضطراب هایی که در دوران کودکی ممکن است ایجاد شود پیشگیری شود.

بچه ها در سنین ابتدایی درک کمی نسبت به مقتضیات محیط دارند و در نتیجه واقع بینی پایین تری دارند و به همین دلیل ممکن است درخواست های نامعقولی داشته باشند در این حالت باید روش های صحیح نه گفتن را به کودک تان آموزش دهید و بتوانید به درستی با کودکتان مخالفت کنید ، هم چنین می توانید برای توضیح دادن رفتارتان از زبان کودکانه استفاده کنید و لحن وکلمات مناسبی را به کار ببرید و حق انتخاب های دیگری را برای فرزندتان کنار بگذارید، به کار گیری این روش ها می تواند برای شما مفید باشد و در این خصوص به شما کمک کند.

  1. اقتدار و صمیمیت را در کنار هم داشته باشید

برای رفتار با کودک بسیار اهمیت دارد که صمیمیت و اقتدار را با یکدیگر ادغام نکنید و هیچ کدام را قربانی دیگری نکنید زیرا هر دو در تربیت فرزند نقش مهمی دارند، برای مثال برخی از پدر و مادرها به خاطر این که بخواهند با فرزندشان دوست باشند از اقتدارشان کم می کنند و همین مسئله باعث می شود تا کودک به درستی اصول خود انضباطی را یاد نگیرد، این شرایط باعث می شود تا مشکلاتی مانند لوس شدن فرزندان، بروز رفتارهایی مانند گریه های بی دلیل و شکل گیری توقعات بیش از حد والدین به وجود آید.

در مقابل برخی از خانواده ها برای این که کودک شان منضبط باشد روش مستبدانه را در پیش می گیرند و نمی توانند با فرزندشان رابطه صمیمانه و خوبی داشته باشند این نوع رفتار باعث می شود تا آزادی فرزندشان با اختلالاتی همراه شود و زمینه ساز بروز اضطراب های گوناگون شود به طوری که اعتماد به نفس فرد کم می شود.

بسیار مهم است تا در این دو جنبه به تعادل برسید و در کنار این که برای فرزندتان یک دوست صمیمی هستید نقش راهنما نیز داشته باشید و به او کمک کنید.

  1. الگوی مناسبی باشید

باید به این نکته توجه کنید که فرزند شما در دوران کودکی از طریق مشاهده کردن  و الگو سازی اصول رفتاری را یاد می گیرد و در صورتی که می خواهید ویژگی خاصی در کودک پرورش دهید باید سعی کنید خودتان آن را رعایت کنید به عنوان مثال در صورتی که دوست دارید کودک تان راستگو باشد باید خودتان در رابطه با او صادق باشید و تمرین صداقت کنید و توجه داشته باشید که هیچ چیز به اندازه الگوی سالم نمی تواند فرزندتان را تحت تاثیر قرار دهد.

گاهی اوقات والدین مجبور می شوند برای فرزندشان پرستار بگیرند باید این نکته را در نظر بگیرید که کودک ممکن است رفتار پرستار را الگوی خود قرار دهد و به همین دلیل باید در انتخاب پرستار حساس باشید و توجه داشته باشید که چه کسی را برای این امر انتخاب می کنید.

  1. مسئولیت پذیری را از همان ابتدای کودکی آموزش دهید

لازم است به فرزندتان نشان دهید که هر کس در برابر رفتارهاش مسئول می باشد و به همین دلیل همه ما وظیفه داریم تا رفتارهای صحیح و درستی از خودمان نشان دهیم، این گفته ها به کودک می آموزد که در تعاملات گوناگون دیگران را نیز در نظر بگیرد و بدرفتاری کم تری از خودش نشان دهد.

منبع : رفتار با کودک در سنین مختلف چگونه باید باشد؟