در بعض از موارد با اینکه زوجین در کنار هم هستند رفتارشان مانند غریبه ها می شود و رابطه آنها رو به سردی می رود زیرا در طول روز مشغول کار می شوند و یکدیگر را فراموش می کنند و فرصتی برای با هم بودن ندارند.

از جمله موضوعاتی که برای مرد اهمیت دارد ارزشمند بودن و دوست داشتن از طرف همسر است ، زنان باید وقت بیشتری را با همسر خود باشند حتی برای نیم ساعت هم با آنها صحبت کنند.

خانم ها مواظب گوشه گیری همسر خود باشند

برخی از مردان وقتی از سرکار بازمی گردند گوشه گیر می شوند این مسئله مربوط به محیط کارشان است و نمی توانند درباره آن صحبت کنند که زنان نمی توانند این موضوع را تحمل کنند.

نشانه های مثل : عصبی شدن ، ساکت ماندن را در مردان باید جدی گرفت در این جور مواقع همسر باید بدون نصحیت و سرزنش در فرصت مناسب سر گفتگو را با مرد خود باز کند و مشکلش را متوجه شود.

همه افراد به اندازه هم اجتماعی نیستند انتظار شباهت را نباید داشت ، شخصی که درون گرا است نباید تصور کرد که او از اجتماع دوری میکند و دچار اختلال شده است ، زیرا تفاوت های فردی باعث متفاوت

بودن میان انسانها می شود و شخصیت افراد را معلوم می کند ، این تفاوت ها تا وقتی که مشکل ناراحتی برای فرد نداشته باشد جای هیچ نگرانی نمی باشد.

منبع :خانم ها مواظب گوشه گیری همسر خود باشند– مرکز مشاوره ایران

توجه به نظام خانواده به عنوان علت اختلالات اضطرابی دوران کودکی، حوزه ای است که اخیرا نظر محققان را به خود جلب کرده است. بر اساس نتایج بررسی های مقدماتی، کودکان مبتلا به هر یک از اختلال های اضطرابی بیشتر احتمال دارد والدینی داشته باشند که چندان به خود مختاری تمایل ندارد و تا حدی کنترل کننده است. نتایج پژوهش دیگری نشان می دهد که والدین از طریق تشویق کودکان به حل مشکلاتشان به شیوه هایی اجتنابی تر از آنچه کودک می خواهد، تمایل کودک به اجتناب را دامن می زنند، بدین معنی که کودک مضطرب ممکن است تا حدی اجتنابی باشد، اما پس از مشورت با والدین در مورد حل مشکلاتش، بیشتر مضطرب می شود (راپی،1997). به نظر می رسد که تعاملات والد-کودک در ایجاد اختلال در کودک مضطرب نقش داشته باشد.

فرضیه های نظام های خانوادگی

در مورد نقش خانواده و فرایندهای جامعه پذیری در سبب شناسی اضطراب نظریه منسجمی وجود ندارد، اما تعدادی از فرضیه ها ممکن است از منابع متنوعی استخراج شده باشند و با یگدیگر چنین فرضیه های تبیینی ای را پیشنهاد کنند. احتمالا کودکانی به مشکلات اضطرابی مبتلا می شوند که با خانواده هایی اشنا می شوند که اعضای مهم ان خانواده ها (به ویژه مراقبان اولیه کودک) رفتارها و باورهای اضطراب مداری را فراخوانی، سرمشق دهی و تقویت می کنند. بعلاوه، انتقال های چرخه زندگی خانواده و وقایع تنش زای خانوادگی گه در انها خانواده ممکن است مشکلات اضطرابی مهمی را از نظر بالینی تجربه کند، در شکل گیری اختلال های اضطرابی در کودکان نقش مهمی دارند. این مشکلات توسط الگوهای تعاملات خانوادگی که رفتارهای اجتنابی و باورهای اضطراب مدار را در کودک تقویت می کنند، حفظ می شوند و تداوم می یابند.

دیدگاه سیستم های باورهای خانوادگی که اضطراب را رشد و ترویج می دهند، این است که موقعیت های مبهم باید از روی عادت روزمره به عنوان تهدید کننده و خطر افرین تفسیر شوند و احتمالا اینده پر از خطرها، صدمات و حوادث فاجعه امیز خواهد بود، وقایع غیر متوالی در گذشته به احتمال در بردارنده ی خطر و پیامدهای تهدیدکننده ای در برخی موارد غیر قابل انتظار در اینده خواهد بود، عملکرد در برانگیختگی خودکار باید به عنوان شروع حملات اضطرابی بار تفسیر شوند، اختلال ها و دردهای جزیی نشان دهنده ی بیماری های جدی غیر قابل اجتناب هستند، و ازمون کردن اعتبار هر یک از این باورها به طور غیر قابل اجتنابی به بروز پیامدهای منفی تری منجر می شوند تا ادامه دادن این فرض که این باورها حقیقت و واقعیت دارند.

کودکان با مشاهده این باورها و گفته های اعضای مهم خانواده و درگیر شدن در تعاملات خانوادگی مبتنی بر این باورها، ممکن است انها را درونی کنند و یک سیستم باورهای اشباع شده از خطر شخصی را توسعه دهند[1]. زمانی که کودکان مشاهده می کنند افراد مهم خانواده، با تهدیدهای ادراک شده، ازراه اجتناب از خظر و نه مواجهه با ان، مقابله می کنند، ممکن است انها این راهبردهای مقابله ای را برای خودشان نیز به کار ببرند. این باورهای اضطراب های مدار وسبک های مقابله ای اجتنابی، زمانی که اعضای خانواده اعتبار انها را مورد قدرشناسی قرار دهند و با انها مبارزه نکنند، ممکن است به شدت تقویت شوند.

خانواده و اضطراب در کودکان

دوره های انتقال در چرخه زندگی خانوادگی همچون شروع مدرسه، نقل مکان خانه، تولد نوزاد و تنیدگی های خانوادگی همچون بیماری شخصی یا بیماری والدین نیز ممکن است در شروع مشکلات اضطرابی جدی نقش داشته باشند. در چنین موقعیت هایی کودکان این انتقال ها یا تنیدگی ها را به عنوان تهدیدی بزرگ تفسیر کرده و با انها از راه درگیر شدن در رفتارهای اجتنابی به مقابله برمی خیزند.

والدین، خواهر و برادرها و اعضای خنواده های گسترده، ممکن است همگی در حفظ باورهای اضطراب مدار کودکان و رفتار اجتنابی انان از راه همدلی با ترس های کودک، پذیرش دیدگاه اشباع شده از خطر کودکان درباره موقعیت و تشویق رفتار اجتنابی به عنوان رفتار مقابله ای درست نقش مهمی داشته باشند. مشکلات سازگاری شخصی، اگر فرصت بروز یابند، ممکن است از مهیا کردن فرصت هایی برای کودکان به منظور توسعه ی مهارت های لازم برای مواجهه و تسلط بر موقعیت های ترسناک ممانعت کنند. بنابراین برای مثال در خانواده هایی که به مشکلات زناشویی دچارند یا والدین مبتلا به افسردگی، الکلیسم یا مشکلات دیگر هستند، ممکن است والدین از مواجهه با این مشکلات اجتناب کنند و در عوض توجه خود را به اطمینان خاطر دادن به کودک یا ترغیب کردن بررسی های دارویی و پزشکی گسترده برای شکایات بدنی مرتبط با اضطراب معطوف کنند.

الگوهای تعاملات خانوادگی که حول چنین شرایطی دور می زند، ممکن ات به طور عجیبی اضطراب کودک را حفظ کند و تداوم بخشد و اجتناب والدین از مشکلات زناشویی و شخصی خودشان را تقویت کند. به طور شایع و رایجی، اعضای خانواده به طور هوشیارانه از دستاوردهای ثانویه ی مرتبط با این الگوهای تداوم بخش تعاملی اگاه نیستند[2].

خانواده درمانی برای کودکان کبتلا به اختلال های اضطرابی با هدف حمایت از والدین و کودکان و ایجاد فرصت هایی که از ان طریق کودک بواند مهارت های لازم را برای رویارویی و تسلط بر موقعیت ترسناک به دست اورد، طراحی شده است. این کار موارد زیر را در بر می گیرد:

کمک کردن به والیدن و کودکان برای تفسیر موقعیت های ترسناک به روش های کمتر تهدید کننده
کمک به والدین برای ایجاد ارتباط با کودکان خود به روش هایی که کمتر اضطراب اور باشند
راهنمایی والدین برای اینکه بتوانند برای کودکان خود مربی و الگوی مهارت های تنش زدایی و دیگر مهارت های مقابله با اضطراب باشند
راهنمایی والدین در مورد اینکه به کودکان خود کمک کنند تا خود را با موقعیت های ترس اوررویارو کنند
اموزش دادن به والدین برای اینکه بتوانند کودکان خود را برای ماندن در موقعیت های ترسناک تا زمانی که اضطراب فروکش کند، کمک کنند.

مدارک و شواهدی موجودند که نشان می دهند والدین بیشتر کودکان مبتلا به اختلال های اضطرابی خود نیز به اختلال های اضطرابی و انواع دیگر اسیب شناسی های روان شناختی از جمله افسردگی مبتلا هستند. هم چنین شواهد زیادی مبنی بر تاثیر زیاد سرمشق دهی و سبک های والدینی در انتقال الگوهای اضطرابی از والدین به کودکان دست کم در برخی موارد وجود دارد. شواهد کم، اما در حال افزایشی موجودند که نشان دهنده ی کارایی مداخله های خانوادگی در درمان اختلال های اضطرابی هستند

منبع :خانواده و اضطراب در کودکان– تربیت کودک

خانواده درمانی چیست؟

خانواده درمانی شاخه ای از روان درمانی است که به اعضای خانواده بر اصلاح ارتباط هایشان و حل اختلافاتشان با یکدیگر کمک می کند.

خانواده درمانی معمولاً کوتاه مدت است و توسط یک روان درمانگر که تحصیلات فوق لیسانس یا دکتری در زمینه روانشناسی دارد انجام می گیرد. برنامه های درمانی در این شاخه از درمان، بستگی به موقعیت خانواده و مشکلاتشان دارد.

جلسات خانواده درمانی می تواند به شما آموزش دهد که چگونه ارتباطات خانوادگی خود را عمیق کنید، مشکلات استرس را با یکدیگر پشت سر بگذارید، خلل های ارتباطی و میان فردی تان را با یکدیگر حل کنید و خانواده ای مستحکم تر و آرام تر داشته باشید.

چرا باید خانواده درمانی را انتخاب کنید؟!

خانواده درمانی به شما کمک می کند تا روابط مشکل دارتان را با همسرتان، فرزندانتان و یا دیگر اعضای خانواده تان اصلاح کنید. شاید شما در مورد مسائل خاصی مانند مشکلات مالی یا اختلافات زوجیتی، اختلاف بین فرزند و والدین، اثر مصرف مواد مخدر یا بیماری های روانی در یکی از اعضای خانواده و مشکلاتی از این دست دچار تنش و نزاع های خانواده ای شده باشید. یک روان درمانگر با تجربه به بهترین منبع حمایتی برای خانواده شماست که به شما کمک می کند تا مرحله به مرحله این معضلات را با یکدیگر پشت سر گذاشته و کمترین آسیب روانی را متحمل شوید.

باید به این نکته دقت کنید که در روند جلسات درمانی این امکان وجود دارد که هر یک از اعضای خانواده نیاز به جلسات و درمان های فردی خاص خود داشته باشند. به طور مثال ممکن است خانواده درمانگر شما به شما پیشنهاد دهد یکی از اعضای خانواده که دچار اعتیاد و یا اختلالات روانی است باید جلسات فردی را برای حل معضلات خود داشته باشد.
مفهوم تنظيم خانواده

باید دقت داشته باشید که

خانواده درمانی می تواند به اعضای خانواده ای که یکی از آنها وسواس شدید دارد کمک کند تا با این مشکل کنار بیایند اما کسی که وسواس دارد باید برنامه ریزی فردی خود را که ممکن است شامل دارو درمانی، مشاوره و شیوه های دیگر درمان باشد را برای درمان شخصی خود دنبال کند.

چگونه آماده شوید

در ابتدا با اعضای خانواده خود صحبت کنید و این موضوع را که چرا به یک درمانگر برای حل مشکلاتمان احتیاج داریم بررسی کنید. سپس زمان مناسب را که برای تمام اعضای خانواده کمترین میزان تنش و استرس را ایجاد می کند انتخاب کنید. پس از آن به دنبال یک درمانگر حرفه ای که تخصص لازم را در این زمینه دارد و دوره های آموزشی – تخصصی لازم را در این زمینه داراست انتخاب کنید.

در اولین جلسه درمانی خود به این نکات توجه کافی داشته باشید

هر جلسه درمانی چه مدت طول می کشد؟ هر چند یکبار جلسات درمانی تشکیل می شوند؟ چند جلسه درمان برای خانواده ما برنامه ریزی شده است؟ آیا در تمام جلسات حضور همه اعضای خانواده الزامی است؟ چند نفر از اعضای خانواده نیاز به درمان فردی دارند و…

در جلسات خانواده درمانی چه انتظاراتی می توانید داشته باشید؟

به طور معمول در جلسات خانواده درمانی چند نفر از اعضای خانواده با هم ملاقات می شوند. اگر چه ممکن است هر یک از اعضای خانواده به طور فردی هم درمانگر را ملاقات کنند. معمولاً جلسات شما بین یک ساعت یا یک ساعت و پانزده دقیقه طول می کشد و اغلب کمتر از ۶ ماه جلسات روان درمانی شما به پایان می رسد. هر چند که این زمان به شرایط خانواده شما و نظر درمانگرتان نیز بستگی دارد.
روابط مثلثی

خانواده درمانی

در طول خانواده درمانی شما می توانید:

توانایی های خانواده تان را برای حل مشکلات و بیان افکار و احساسات خود بسنجید.
نقش های خانوادگی، قوانین و الگوهای رفتاری را برای شناخت مشکلاتی که منجر به اختلاف می شود و راه حل های این مشکلات را کشف کنید.
توانایی ها و ضعف های خانواده تان را بسنجید (به طور مثال آیا به اندازه کافی غم خوار هم هستیم؟ آیا به هم اعتماد کافی داریم و…)

مثال: افسردگی

به عنوان مثال پسر بزرگ شما افسردگی دارد، خانواده شما افسردگی را درک نمی کند و یا نمی داند چگونه او را حمایت کند. اگر چه شما درباره سلامت پسرتان نگران هستید، اما صحبت و ارتباط شما با پسرتان و یا دیگر اعضای خانواده تان منجر به جر و بحث می شود و شما احساس نا امیدی و عصبانیت می کنید، ارتباطات تان با یکدیگر کم می شود، تصمیمات نادرست می گیرد و شکاف خانوادگی تان عمیق تر می شود.

در چنین شرایطی خانواده درمانی می تواند به شما کمک کند:

درگیری های خانوادگی خود را (این که چه هستند؟ چه زمانی روی می دهند؟ با چه شدتی روی می دهند؟ در حضور چه کسانی پر رنگ تر می شوند و…) را شناسایی کنید و یاد بگیرید چگونه این معضلات را حل کنید.
راه های جدید برای عکس العمل و غلبه بر الگوهای نامناسب ارتباطی یاد بگیرید.
اهداف فردی و خانوادگی تنظیم کنید و روی راه های رسیدن به آنها کار کنید.
اطلاعات کافی در ارتباط با افسردگی کسب کنید و یاد بگیرید که چگوه با یک فرد افسرده رفتار کنید.
و در آخر ممکن است پسر شما آمادگی بیشتری برای حل افسردگی اش داشته باشد و به طور یکپارچه، خانواده شما به درکی درست و منطقی نسبت به معضل پیش آمده دست یابد و بتوانید همراه هم این مشکل را پشت سر بگذارید.

با یک تغییر ساده رابطه ی خود را بهتر کنید

نتیجه

خانواده درمانی به طور اتوماتیک اختلافات خانوادگی را حل نمی کند و یا شرایط ناخوشایند را از بین نمی برد ولی می تواند به شما و اعضای خانوادتان کمک کند تا یکدیگر را بهتر درک کنید و همچنین می تواند مهارت ها و راهکارهایی برای تعامل با موقعیت های دشوار برای تک تک اعضای خانواده تان به همراه داشته باشد.

داشتن یک خانواده آرام، حق همه ماست.

منبع :خانواده درمانی–کانون مشاوران ایران

خانواده درمانی از طریق دلبستگی (ABFT)، نوعی روش خانواده درمانی است که در آن، متخصصان سلامت روان این هدف را دارند.

که به والدین و کودکان کمک کنند و شکاف و فاصله ایجاد شده در روابطشان را از بین ببرند.

و همچنین، رابطه عاطفی موجود مابین خودشان را تقویت کنند یا آنرا ایجاد کنند.

تکنیک خانواده درمانی

از این طریق بتوانند روابط محکمی با هم داشته باشند.

این رهیافت به وسیله نظریه دلبستگی ایجاد می شود.

و کاربرد آن به عنوان یک روش درمانی موثر در مورد نوجوانانی که خیال به خودکشی.

و یا دچار افسردگی هستند، از نظر تجربی تایید شده است.

توسعه و نظریه
تکنیک های استفاده شده در ABFT
آموزش ABFT
ABFT به چه نحوی می تواند مفید باشد؟
نگرانی ها و محدودیت ها.

نظریه خانواده درمانی از طریق دلبستگی

ABFT به شدت تحت تاثیر نظریه دلبستگی جان بولبی قرار گرفته است.
وی اثبات کرد که افراد، یک تمایل درونی و بیولوژیکی نسبت به برخورداری از روابط معنادار دارند.
بر اساس نظریه دلبستگی، یک دلبستگی صحیح در زمانی تقویت می شود .
که والدین نسبت به نیاز های کودکان خود حساس بوده و همیشه در دسترس کودکان باشند.
دلبستگی محکم، می تواند بر رشد کودکان تاثیر مثبتی داشته باشد.
همچنانکه کودکان دارای دلبستگی قوی، به احتمال زیاد دارای مهارت های منظم عاطفی می باشند.
و همچنین اعتماد به نفس و عزت نفس خوبی هم دارند.
با این وجود، در فرآیندها و درگیری های رابطه ای خاص، همانند ترک، بی توجهی، سرزنش .
و یا زمانی که جدایی اتفاق می افتد، اعتماد کودک به روابط خانوادگی دچار آسیب می شود .
و این امر می تواند منجر به غیر مطمئن شدن دلبستگی های خانوادگی در کودک شود.

هدف از طراحی ABFT

هدف از طراحی ABFT، افزایش امنیت روابط مابین والدین و کودکان می باشد.

بنابراین این روش می تواند در مقابل حس افسردگی و خودکشی کودکان، از وی محافظت کند.

توسعه دهندگان ABFT، آن را به صورت یک رهیافت میان فردی، متمایل به فرآیند و متمرکز بر عواطف، توصیف کرده است

به همین ترتیب، این روش شامل مولفه های مربوط به مدل های خانواده درمانی.

همانند خانواده درمانی چند بعدی، درمان متمرکز بر عاطفه، و خانواده درمانی سالوادر مینوچین می باشد.

در کتاب خانواده درمانی بر مبنای دلبستگی برای نوجوانان افسرده، که توسط گای دیاموند.

گاری دیاموند و سوزان لوی، یک راهنمایی برای این روش درمان ارائه شده است.

این کتاب فقط یک راهنما می باشد.
ولی مدل تجربی مربوط به خانواده درمانی که به طور خاص برای شناسایی روابط خانوادگی.
و به عنوان روشی برای درمان و جلوگیری از افسردگی و خودکشی در نوجوانان طراحی شده بود.

مطالب و مقالات سایت “مشاوره ازدواج” توسط تیم تخصصی مشاوران و روانشناسان تهیه و پشتیبانی شده است.

تکینک های استفاده شده در ABFT

بدلیل اینکه این روش درمان دارای یک راهنما می باشد، ABFT ارائه دهنده ساختار مشخص برای درمانگرانی.
استفاده کننده از آن است که باید از آن راهنمای موجود تبعیت کنند.

ABFT شامل پنج وظیفه درمانی است که به عنوان دوره بهبود درمان شناسایی شده و به صورت کامل اجرا می شود.

اولین وظیفه، مربوط به ایجاد یک سری روابط جدید با ویژگی های متفاوت می باشد، که معمولا در طی یک دوره، کامل می شود.

هدف از طراحی روابط مجدد، تمرکز زدایی از علائم شناسایی شده و تمرکز کردن بر روابط بهبود یافته مابین والدین و کودک است.

هدف از این وظیفه برای اعضای خانواده این است تا آنها بدانند که هدف اولیه از درمان عبارت :
از پیدا کردن عواملی است که منجر به بدتر شدن وضعیت مربوط به روابط عاطفی قبلی شده است.

ایجاد همبستگی و همدلی

دومین و سومین وظیفه مربوط به ایجاد همبستگی و همدلی می باشد.

وظیفه ایجاد همدلی در نوجوان ، که معمولا ۲ تا ۴ دوره طول می کشد، عبارت است از:

کار کردن درمانگر برای تقویت پیوستگی و همدلی در نوجوانان و معمولا این مرحله به صورت دوره های انفرادی اجرا می شود.

این کار از طریق آشنا کردن نوجوان نسبت به علایق و توانایی های آنان.

و همچنین کمک به نوجوان برای شناخت فاصله ای است که مابین والدین آنها ایجاد شده است.

خانواده درمانی از طریق دلبستگی

ایجاد همدلی مابین والدین

سومین وظیفه درمانگر، ایجاد همدلی مابین والدین (در دوره هایی که فرزند نوجوانشان در آن حضور ندارد) می باشد.

این کار از طریق ایجاد همدلی، و حمایت و بررسی نسبت به هر مشکل عاطفی که والدین می توانند داشته باشند .

و روشهایی که این مشکلات می توانند بر مهارت های والدین آنها تاثیر گذارند، انجام می پذیرد.

بعد از ایجاد یک همبستگی درمانی، بار دیگر نوجوان و والدینش پیش هم می آیند تا در مورد نگرانی های فرزندشان بحث کنند.

چهارمین وظیفه، از بین بردن فاصله های عاطفی است که مکانیزم اصلی روش ABFT می باشد.

از بین بردن فاصله های عاطفی

در مراحل تکمیلی این وظایف، که می تواند بین یک تا چهار دوره طول بکشد.

درمانگر نوجوان را راهنمایی می کند تا نگرانی های و شکایت های خود را به صورت یک فرد بالغ .

و به صورت عاطفی بیان کند و همزمان با آن، والدین را تشویق می کند .

تا احساس همدردی و درک نسبت به اظهارات نوجوان خودشان داشته باشند.

این ابزار، وسیله ای برای ایجاد یک تجربه عاطفی صحیح بوده است.

و همچنین مبنایی برای ایجاد یک رابطه عاطفی مستحکم تر مابین نوجوان و والدینش می باشد.

آخرین وظیفه مربوط به تقویت استقلال در نوجوان و همچنین کمک به والدین می باشد .

تا بتوانند یک رابطه متوازنی مابین حمایت از نوجوان و اجازه به وی _ و محول کردن مسولیت.

و جوابگویی متناسب به وی _ برای انجام دادن رفتارها و انتخاب های خودش ایجاد کنند.

آموزش خانواده درمانی

دوره آموزش ABFT شامل سه سطح می باشد: کارگاه (سطوح ۱ و ۲)، نظارت (سطح ۲) و گواهی نامه (سطح ۳).
به دلیل اینکه این روش به صورت یک راهنما می باشد، افرادی که می خواهند گواهی نامه های ABFT را دریافت کنند.
باید اثبات کنند که از راهنمای مربوطه تبعیت می کنند و وظایف درمانی را کامل کنند.

کامل کردن وظایف درمانی از طریق نوارهای تاییدیه ای است که مشخص می کند.

آنها در دوره های نظارت آموزش دیده اند و می توانند کد یا شماره پرسنلی خود را دریافت کنند.

دوره آموزشی ABFT می تواند برای متخصصان زیادی، از قبیل مشاوران، روانپزشکان، روان شناساین.

درمانگران خانواده، و ارائه دهندگان خدمات اجتماعی، مفید باشد. دوره های آموزشی.

که از طریق توسعه دهندگان و همکاران آنها صورت می گیرد، در حال حاضر در ۸ کشور ارائه می شود.

درمان افسردگی و خودکشی در نوجوانان

ABFT به طور خاص برای درمان افسردگی و خودکشی در نوجوانان.

(به خصوص نوجوانانی که سن شان مابین ۱۲ تا ۱۸ سال است) ، طراحی شده است.

در حالی که دیگر روش های درمانی، همانند درمان رفتاری – شناختی، به طور عادی برای درمان افسردگی کاربرد دارد.

و شامل تمامی افراد می شود، ABFT روش منحصر به فردی است.

از تعاملات خانوادگی، به عنوان روشی برای بیان افسردگی، خودکشی، و آسیب، استفاده می کند.
همچنین ABFT تنها روشی است که به صورت راهنما می باشد.

همچنین از نظر تجربی، کاربرد این روش در خانواده درمانی و برای شناسایی روابط خانوادگی می باشد .

و به عنوان روشی برای درمان و جلوگیری از افسردگی و خودکشی در نوجوانان، از نظر تجربی مورد تایید می باشد.

توسعه دهندگان ABFT

توسعه دهندگان ABFT بر این عقیده اند که این رهیافت منجر به تغییر مثبت در تعاملات خانوادگی می شود.
و همچنین می تواند برای رفع سایر مشکلات مربوط به سلامت روان هم مفید باشد.
ولی بیشتر محققان ABFT، تنها بر کارایی آن به عنوان روش درمان برای نوجوانانی.
که دارای تجربه افسردگی و / یا تفکر خودکشی هستند، متمرکز شده اند.

همچنین یک مطالعه دیگر به این نتیجه رسید که ABFT، می تواند در کاهش اضطراب مابین نوجوانان هم مفید باشد.

درمانگرانی که از ABFT استفاده می کنند، بر اختلافات مهم ما بین اعضای خانواده، عدم درک از یکدیگر.

و شکست هایی که در روابط مابین اعضای خانواده ایجاد می شود، و همچنین عواطف .

و احساسات ارزشمند و مفیدی که در طول دوره ها و خارج از دوره ها ایجاد می شود، متمرکز می شوند.

آنها بر تمایل غریزی تاکید می کنند که افراد باید آن را درک کنند تا بتوانند رابطه عاطفی محکمی با همدیگر داشته باشند.

همچنین درمانگران از این رابطه عاطفی به عنوان مکانیزم اولیه تغییر استفاده می کنند.

بنابراین، خانواده هایی که در درمان مشارکت می کنند، ممکن است که بهبود کلی در روابط خانوادگی را هم تجربه کنند.

نگرانی ها و محدودیت های دلبستگی

AFTB یک روش درمانی است که از نظر تجربی کارایی آن تایید شده است.
و به عنوان یک روش درمان دارای تاییدیه تجربی در سطح ملی، ثبت شده است.
با این وجود، این روش هم مانند دیگر روش های درمانی، دارای برخی از محدودیت ها می باشد.
بیشتر محققان با نوجوانانی سروکار دارند که دارای خانواده کم در آمد و سطح پایینی هستند.
همچنین عمومی سازی آن برای دیگر جوامع، به صورت مشخص بیان نشده است.

ممکن است که به یک مطالعه جامع دیگر در مورد وظایف درمانی نیاز وجود داشته باشد.

این مطالعه می تواند در درک بهتر از نحوه انجام وظایف مختلفی مفید باشد.

که هدف آن کشف و شناخت عوامل پنهان اتفاق افتاده در طول درمان می باشد.

همچنین محققان و توسعه دهندگان ABFT هم می توانند از نتایج این مطالعات در کارهای خود استفاده کنند.

یک نگرانی بالقوه دیگر ، عدم تبعیت درمانگران از راهنماهای موجود در روش ABFT می باشد.

این امر می تواند در مراحل بعدی بر روی نتایج اقدامات تاثیر منفی بگذارد.

توسعه دهندگان ABFT می توانند این نگرانی را از طریق مطالعه بر روی درمانگرانی که از ABFT تبعیت می کنند.

و همچنین اعمال نظارت بر هر یک از وظایف پنج گانه، رفع کنند .

و مطمئن شوند که درمانگر همه وظایف خود را به خوبی انجام می دهد.

سایت مشاوره قبل ازدواج به شما در رابطه با این موضوع کمک خواهد کرد

منبع :خانواده درمانی از طریق دلبستگی –مشاوره ازدواج

در خانواده معیوب، مرد بر زن، زن بر دختر، برادر و خواهر بزرگ‌تر بر خواهر و برادر کوچک‌تر دیکتاتوری دارند. و بر اساس این سلسله مراتب فردیت همدیگر را نابود می‌کنند. در یک جامعه سنتی همه کنار هم هستند و با خوبی زندگی می‌کنند، در صورتی که کسی توجهی ندارد که فردیت هر کدامشان به سمت نابودی می‌رود.

در یک خانواده کوچک با وجود همه این مشکلات، همه کنار هم با خوبی زندگی می‌کنند، ولی زمانی که فرد وارد جامعه می‌شود، خشونتش شروع خواهد شد.

در کانون خانواده، افراد مشکلی ندارند و خشونتی نیست، چون همه با فردیت له شده خودشان با یکدیگر خوش‌اند.

در زمان‌های قدیم که ما خانواده‌های گسترده داشتیم و هنوز به این خانواده‌های کوچک و سلولی نرسیده بودیم، مسائلی که باعث نمود این فقدان در افراد می‌شد، وجود نداشت. وقتی که مدرنیته و مدنیت وارد جامعه ما شد، یعنی تئاتر، سینما و… به وجود آمد، که در آن زن وارد می‌شد و نقش کس دیگری را بازی می‌کرد، به یک‌باره جامعه سنتی واکنش نشان داد و از آن موقع زمینه نشان‌دادن خشونت در افراد ایجاد شد.

خشونت در خانواده‌های سنتی گذشته هم وجود داشته، ولی از جنس سلسله‌مراتبی. یعنی اگر کسی در سلسله‌مراتب آن خانواده می‌خواست تغییری ایجاد کند، آنجا بود که خشونت ایجاد می‌شد.

در دهه ۷۰ مدرنیته بر جامعه حاکم می‌شود و جنس خشونت‌ها متفاوت می‌شود. افراد در جامعه می‌روند و با توجه به این موضوع وقتی در جامعه قرار می‌گیرند، می‌خواهند فردیت خود را اثبات کنند. فردیتی که خانواده و جامعه هر دو آن را قبول ندارند و برای از بین بردن آن تلاش می‌کنند. اینجا به بحث آموزش و پرورش می‌رسیم. آموزش و پرورش که پاسخ را به جای پرسش گذاشته، نمره را به جای یادگیری قرار داده و دانستن را فدای مدرک کرده. فردی را که اینچنین آموزش دهیم، زمانی که دیپلم می‌گیرد، دو راه بیشتر ندارد. اول این‌که تست‌زنی کند و به دانشگاه برود و دوم این‌که وارد بازار آزاد شود، که هر دو فرد را افسرده می‌کند، چون هیچ استعدادیابی در فرد ایجاد نشده و فرد از کاری که انجام می‌دهد، لذتی نمی‌برد. پس باز هم خشونت شکل می‌گیرد.

مسئله بعدی اوقات فراغت است. در جامعه ما این‌طور جا افتاده که اوقات فراغت همان وقت تلف شده است. در صورتی که اوقات فراغت ضامن اصلی رشد فردی است. شما اگر می‌خواهید ببینید فردیت چه کسی سالم است، به اوقات فراغتش نگاه کنید. اگر اوقات فراغتش خالی باشد، فردیتش صفر است.

در کشورهای مدنی برای اوقات فراغت به شدت ارزش قائل‌اند، به همین دلیل است که اغلب تئوری‌های علمی، گروه‌های هنری و اندیشه‌های اندیشمندان حاصل اوقات فراغت‌اند. پینک فلوید محصول اوقات فراغت جوانان است که خط ربط بین مهندسی، دانش و فلسفه است، ولی به‌طور مثال در جامعه ما همین مراکز فرهنگی به نظر من به روش مرغ‌داری اداره می‌شوند.

مرغ‌ها با طلوع آفتاب شروع به فعالیت می‌کنند و با غروب آفتاب هم می‌خوابد و فعالیت تمام می‌شود. حالا به مراکز فرهنگی نگاه کنید، اکثرا از ساعت هشت صبح تا هشت شب باز هستند. در جامعه‌ای که مراکز فرهنگی تا ساعت هشت شب بیشتر باز نیستند، ولی آب هویج‌فروشی‌ها تا ساعت ۱۲ شب باز است، ما نمی‌توانیم توسعه فردیت داشته باشیم. و این توسعه نیافتن فردیت ایجاد خشونت در جامعه را به دنبال دارد. تمام خشونت‌ها منشأ اقتصادی ندارند. در اکثر خشونت‌ها فرد به دنبال به رخ کشیدن فردیت خود است.

یعنی این اتفاق در جامعه زیاد می‌افتد. یعنی اتفاقاتی که در آنجایی برای عقلانی‌بودن وجود ندارد، چرا شما با فردی که مرتکب قتل شد، همذات‌پنداری می‌کنید نه با فردی که کشته شده؟ چون اصلا فضای شما فضای عقلانی نیست.

جایگاه احترام در خانواده

آن سوی فردیت له شده، بعد از افسردگی

اگر قرار براین باشد که افراد در جامعه فردیت خود را از دست بدهند و دست به خشونت بزنند، این موضوع هم برای زنان اتفاق می‌افتد و هم برای مردان، ولی در اکثر فیلم‌ها که همان ویترین جامعه هستند، زنان قربانی خشونت‌اند، نه مردان؟

من فکر می‌کنم به دو دلیل این‌گونه است. هم به خاطر مردها و هم به خاطر خود زن‌ها. مردها به این دلیل که در هیچ جا آموزش مواجه‌شدن با زن را نمی‌بینند و هیچ کجا یاد نمی‌گیرند که به زن به دلیل انسان‌بودنش احترام بگذارند. تمام احترام‌هایی که شما از جانب مردان به زنان می‌بینید یا اداست و یا از جایی خیلی اتفاقی و دیمی یاد گرفته‌اند، نه بر اساس یک نظام آموزشی. حتی در روابط عاطفی هم که نگاه کنید، در سینما، تئاتر و… رابطه عاطفی محترمانه کمتر دیده می‌شود. زن تا حدی محترم است که منی که عاشقش هستم را درک کند، نه این‌که خودش انتخاب کند. و علت دوم؛ زن‌ها خود دیدگاه مردانه نسبت به زن دارند. یعنی زن می‌پذیرد که تصویری از زن را در خود متصور شود که مرد آن را قبول دارد. مثلا زنان حتی ظاهر خودشان را هم به‌گونه‌ای انتخاب می‌کنند که مرد خوشش می‌آید. یعنی زن خودش به علایق خود احترام نمی‌گذارد، پس چطور انتظار دارد که مرد به او احترام بگذارد. زمانی که کسی به شما گفت که من مجبورم، بدانید که فردیت او له شده و به معنای واقعی فردیتش را از دست داده و این همان نقطه آغاز خشونت است. زنان به دلیل فیزیک بدنشان شاید بیشتر مورد ظلم قرار بگیرند، ولی این دلیل بر آن نیست که آنها فردیت‌های مسلمی دارند و به خشونت کمتر دست می‌زنند. یکی از دلایل افسرده‌بودن زنان نسبت به مردان، همینی است که اگر جایی هم دست به خشونت نمی‌زنند، ولی فردیت از بین رفته آنها، در قالب افسردگی و بی‌حوصلگی در این افراد خود را نشان می‌دهد و این چند برابر خطرناک‌تر است برای جامعه.

بررسی‌های متعدد انجام شده در زمینه خشونت خانوادگی در کل دنیا نشان می‌دهد که در دهه‌های اخیر، این مسئله به عنوان یکی از مشکلات فراگیر و وحشتناک نمود پیدا کرده است که پیامدهای آن گاه با آسیب جسمی شدید و حتی مرگ قربانیان همراه بوده است. نتایج آمار و تحقیقات حاضر در ایران نیز حاکی از وجود گسترده انواع همسرآزاری در خانواده‌های ایرانی است. آمار سازمان بهزیستی ایران حاکی از آن است که بعضی از زنان خانه‌دار ایرانی مورد خشونت همسران خود قرار می‌گیرند. در میان انواع خشونت‌ها، خشونت کلامی- روانی که زنان در سطح خانوادگی و اجتماعی به شدت درگیر آن هستند، خشونتی است از نوع پنهان که به دلیل نامشخص بودن تعریف آن برای بسیاری از زنان، معمولا چندان علنی نمی‌شود و در سطح خصوصی باقی می‌ماند. با این وجود نتایج تحقیقات به عمل آمده نشان می‌دهد که علی رغم نامشخص بودن تعریف آن، بیش از انواع دیگر خشونت‌های خانوادگی رخ می‌دهد.

در دهه فعلی ما با خشونتی که منشأ آن زن باشد، بیشتر از دهه‌های قبل مواجه هستیم و این نشان می‌دهد که مسیر بعد از له‌شدن فردیت و افسردگی، خشونت است و این اصلا به صلاح جامعه نیست، چون زن خودش تربیت‌کننده است و نسل بعدی دچار مشکلات سخت‌تری خواهد شد.

فردا

آن بخشی از خشونت را که مستقیم از طرف خانواده است، در کوتاه‌مدت می‌توان حل کرد و روی تربیت افراد کار کرد. دست خودتان است که با تربیت درست و آموزش بچه‌ها از خشونت جلوگیری کنیم.

اگر شما نشانه‌ای از تکامل فردیت افراد ببینید، من می‌توانم به شما بگویم که روند رشد خشونت رو به کاهش است. یعنی فرد ذره‌ای به فرد جاری در جامعه تبدیل می‌شود و این کامل‌ترین نوع فرد است. یعنی هم جمعی است و هم جاری. در عرض جامعه گسترش دارد و در طول تاریخ جاری است و از گذشته و تاریخ خود نصیب می‌برد، اما بخشی از خشونت درازمدت است که من آن را مربوط به فقدان عقلانیت می‌دانم.

اگر عقلانیت را در جامعه به شکل جمعی احیا کنیم و موانع فرهنگی را شناسایی کنیم. روش‌های اعمال خشونت به تدریج حذف خواهد شد، ولی این در شرایطی است که ما آموزش و پرورش خود را اصلاح کنیم و اگر اینچنین نشود، خشونت حتی رو به افزایش می‌رود که من امیدوارم این‌گونه نشود و امیدوارم که ژن ایرانی همان‌طور که افرادی مثل سعدی و حافظ را آفرید، در این نسل هم بیافریند و ندا دهد که خشونت رو به افزایش است و باید کاری کرد. یعنی هر کسی اول از خود باید شروع کند تا ما به نتیجه برسیم.

منبع :جایگاه احترام در خانواده– مشاوره جنسی