بایگانی دسته ی خانواده درمانی

ارتباط زناشویی ارتباطی است که در مقایسه با سایر ارتباطات انسانی بی نظیر است. چرا که دیگر ارتباطات انسانی یک بعد از حیات را می‌پوشانند اما ارتباط زناشویی دربرگیرنده ابعاد زیستی، اقتصادی، عاطفی و روانی است. الگوهای ارتباط زناشویی به الگوهای درونی شده ای گفته می‌شود که هر زوج با خود به روابط زندگی زناشویی می‌آورد. این الگوها نشان می‌دهد که الگوی تعامل کارآمد بین زن و شوهر چه باید باشد. از دید متخصصین روانشناسی الگوهای مقابله با مشکلات که زوجین در موقعیتهای تعارض آمیز به کار می‌برند، الگوهای ارتباطی زناشویی نام دارد.

مطالعه بیشتر در زمینه ارتباط زناشویی:

راز شادی در ارتباط زوجین

مقایسه الگوهای ارتباطی در دو دسته از ازدواج‌های موفق و ناموفق یکی از اهداف مهم پژوهش ها در حوزه مشاوره خانواده و ازدواج است. در این زمینه پژوهش های متعددی انجام گرفته و الگوهای ارتباط زیادی توسط متخصصین شناسایی شده‌است که به معرفی برخی از آن ها می‌پردازیم. شما نیز با خواندن این مقاله این الگوها را در ارتباط خود بررسی کنید.

بر اساس یک طبقه بندی که توسط متخصصین انجام شده است از جمله گاتمن(۱۹۹۳) و فیتزپاتریک (۱۹۸۸) چندین ارتباط بین زوجین نام گذاری شده اند. آن ها با استفاده از ابزار پرسش نامه و مشاهده به وجود دو نوع الگوی ارتباطی کلی در ازدواج پی بردند: زوجیت با ثبات، زوجیت بی ثبات. زوجیت با ثبات شامل زوج های سنتی، زوجهای دو جنسیتی و زوج های اجتنابی می‌شود.

زوج های سنتی: با نقش های جنسی سنتی یعنی مردانه و زنانه انطباق دارند، وظایف زن و مرد کاملا از یکدیگر متمایز و مشخص است. اهداف خانوادگی را بر اهداف فردی ترجیح می‌دهند. دارای برنامه منظم و مشخص روزمره هستند. در منزل درمکانی مشترک زندگی می‌کنند و هیچ یک اتاق خصوصی متعلق به خود ندارد. حد متوسطی از هیجانات مثبت و منفی زا از خود نشان می‌دهند. از به وجود آمدن تعارض به جز در مسائل مهم اجتناب می‌کنند. به یکدیگر گوش داده و سعی می‌کنند ابراز همدلی کنند و بعد از پایان هر تعارض آشکارا در پی راضی کردن و متقاعد کردن طرف مقابل هستند. سنتی ها تمایل دارند که دیدی قراردادی به ازدواج داشته باشند و برای ثبات و اطمینان ارزش بیشتری قائل هستند تا تنوع و خودجوشی. آنها شدیدا به هم متکی بوده و اوقات زیادی را با هم به سر می‌برند. هرچند آن ها قاطعانه عدم توافق بین خود را ابراز نمی‌کنند. اما از تعارض و کشمکش نیز اجتناب نمی‌کنند. در یک ازدواج سنتی تعارض کمتر رخ می‌دهد چون قدرت و تصمیم گیری با توجه به هنجارهای مرسوم بین آنها تقسیم شده‌است. زوجین سنتی به میزان زیادی ابرازگر هستند و به راحتی احساسات شادی یا ناکامی‌خویش را ابراز می‌کنند.

زوج های دو جنسیتی(آندروژن): زن و مرد هر دو در قبول نقش های جنسی زنانه و مردانه مساوات طلب هستند، یعنی وظایف مردانه و زنانه تقسیم نمی‌شود، بلکه هر دو در مواقع مقتضی هر دو نقش را ایفا می‌کنند. اهداف فردی را بر اهداف خانوادگی ترجیح می‌دهند. برنامه زندگی منظم و از پیش تعیین شده ای ندارند. در منزل اتاق خصوصی دارند. سطوح بالایی از هیجان های مثبت و منفی را از خود نشان می‌دهند و ترجیح می‌دهند برای حل مشکلات درگیر در مذاکره و بحث طولانی در مورد بسیاری از مسائل شوند.

زوج های اجتنابی: با نقش های جنسی سنتی یعنی نقش های مردانه و زنانه سازگاری دارند، وظایف مرد و زن کاملا از هم جدا و متمایز هستند. زمانی که تعارضی به وجود می‌آید، هر یک نظر خود را بیان می‌کند و هیچ کدام تلاشی برای متقاعد کردن طرف مقابل و ایجاد تفاهم انجام نمی‌دهند. بحث های آنها هیجانی و عاطفی نیست.

زوجیت بی ثبات: شامل زوج های ناسازگار و زوجهای آزاد و مستقل می‌شود.

زوج های ناسازگار زمانی که درگیر تعارض می‌شوند، هیچ کدام کوششی سازنده برای حل آن نمی‌کنند. ارتباط این زوجین توأم با عیب جویی و سرزنش دائمی، ذهن خوانی، حالت تدافعی، بروز هیجان منفی زیاد و هیجان مثبت اندک است. الگوی تعاملی با حمله و کناره گیری همراه است.

زوج های آزاد و مستقل: از بروز تعارض جلوگیری می‌کنند و مهارتهای اندکی در جهت حل مسأله دارند. ویژگی تعامل و ارتباط آن ها با عیب جویی و سرزنش مختصر و کوتاه، ذهن خوانی و حالت تدافعی اندک همراه است. سطح هیجان منفی آن ها بسیار پایین و تقریبا هیچ هیجان مثبتی از خود بروز نمی‌دهند. الگوی تعاملی آن ها کناره گیری است. مستقل ها دیدی غیر متعارف نسبت به ازدواج دارند و خیلی به هم متکی نیستند. آنها هرچند ممکن است اوقات زیادی را با هم صرف کنند و اشتراکات زیادی داشته باشند اما برای استقلال خویش بیشتر ارزش قائل بوده و اغلب در خانه اتاق های جدا از هم دارند همانند زوج های سنتی این دسته از زوج ها نیز ابرازگر هستند.

گاتمن دریافت که در هر سه الگوی زوجیت با ثبات نسبت تبادل کلامی مثبت به منفی در جریان حل تعارض پنج به یک است در حالی که در هر دو الگوی زوجیت بی ثبات تقریبا یک به یک است. در نتیجه روابط زناشویی با ثبات و بی ثبات هر دو از الگوهای رفتاری خاص تبعیت می‌کنند.

الگوهای مختلف در ارتباط زناشویی

ارتباط زناشویی

محققین دیگر، فاورز و اولسون (۱۹۹۲)، در گونه شناسی معروف خود زوجین را به چهار دسته تقسیم کرده‌اند:

زوجین سرزنده: از رضایتمندی زناشویی سطح بالایی برخوردارند. آن ها توانایی بیان احساسات و قدرت حل مشکل را با مشارکت یکدیگر دارند. آن ها از روابطشان با یکدیگر و از این که اوقات فراغت را با هم بگذرانند، خوشحال هستند. به مسائل اخلاقی و مذهبی در ازدواج اهمیت می‌دهند. بر سر مسائل مالی با هم توافق دارند و در نقش های مردانه و زنانه مساوات طلبانه هستند.

زوجین سازگار: رضایتمندی زناشویی در آنان در سطح متوسط است و از شخصیت و عادات یکدیگر نسبتاً راضی هستند و احساس می‌کنند توسط همسرشان درک می‌شوند، در احساسات همدیگر شریکند و با کمک هم قادر به حل مشکلات هستند. گاه دیدگاهشان نسبت به ازدواج قدری غیر واقعی است. ممکن است در مورد مسائل مربوط به فرزندان و ارتباطشان با یکدیگر اتفاق نظر نداشته باشند و مذهب بخش مهمی ‌از ارتباطشان نیست.

زوجین سنتی: نارضایتی متوسطی در حوزه های ارتباطی دارند، از عادات شخصی همسرشان ناراضی هستند و در بیان احساسات و مواجهه با تعارض راحت نیستند. آن ها متمایل اند نظرشان نسبت به ازدواج واقعی باشد و به مذهب در ازدواجشان اهمیت می‌دهند.

زوجین متعارض: از عادات و شخصیت همسرشان ناراضی هستند، مشکلات ارتباطی دارند و مشکلاتی در حوزه های ارتباطی، نحوه گذراندن اوقات فراغت، روابط جنسی، اختلاف با دوستان، همسر و خانواده او و غیره داند.

بررسی دیگری در این زمینه توسط استوارت (۱۹۶۹) انجام گرفت او در زمره اولین کسانی بود که به شناسایی تبادلات ارتباطی ناسازگار در تعارض زوجین پرداخت. به اعتقاد او برخی از الگوهای خاص تبادلی مشکل ساز بین زوجین عبارتند از: تبادلات اجباری، کناره گیری، تبادلات تلافی جویانه، شکایت دو جانبه و سندرم خودمحوری در بحث و گفتگو.

برای دانستن میزان تعارض در ارتباط خود تست زیر را پر کنید:

تست تعارضات زناشویی

تبادلات اجباری: در این تبادل هماره یکی از زوجین در پاسخ به تقویت مثبتی که طرف مقابل دریافت می‌کند، تقویت منفی می‌گیرد. مثلا مرد برای رسیدن به هدف خود و گرفتن امتیاز، زن را مورد حمله و انتقاد قرار می‌دهد و این کار را تا آنجا ادامه می‌دهد که زن بحث را رها کرده و اجازه پیروز شدن را به همسرش می‌دهد. در این تبادل مرد با به دست آوردن هدفش پاداش می‌گیرد(تقویت مثبت) زن نیز با این واقعیت که مرد از انتقاد و سوء رفتار با او دست برداشته تقویت می‌شود(تقویت منفی). لیکن گرفتن تقویت مثبت و منفی توسط هر دو طرف احتمال عود این الگو را در آینده افزایش می‌دهد. کناره گیری: در این تبادل فقط تقویت منفی وجود دارد به این صورت که وقتی منازعه و درگیری زوجین در هنگام تعارض بسیار آزار دهنده می‌شود، یکی از آنها یا هردو از منازعه کناره گیری می‌کند زیرا رهایی از درگیری و قطع منازعه بحث و جدل(تقویت منفی) بسیار پاداش دهنده است. این الگو ممکن است در اثر تجارب زن و شوهر در خانواده اصلیشان به وجود آید. از سوی دیگر یک فرد کناره گیر هیچ امیدی ندارد که بحث و جدل به نتیجه ای مثمر ثمر و پاداش دهنده منجر شود. او هرگز لذت بیان احساسات خود به دیگران و شادی رسیدن به راه حلی متقابل و مبتنی بر بحث و حل مسأله را تجربه نکرده است. به نظر می‌رسد بین زن و شوهر در میزان ابراز عواطف تفاوت وجود دارد. تفاوت بدین شکل است که زنان بیشتر از شوهران عواطف مثبت یا منفی خود را ابراز می‌کنند. به علاوه شوهرانی که در سطوح پایین تعارض زناشویی قادرند یک نقش آشتی جویانه را ایفا کنند در سطوح بالای تعارض زناشویی تمایل به کناره گیری دارند. این کناره گیری به نظر می‌رسد که با سطوح بالای واکنش فیزیولوژیک شوهران در موقعیتهای متعارض، ارتباط داشته باشند و این ارتباط به ویژه در ازدواج های ناموفق قوی تر است.

بعضی از یافته های پژوهشی در این باره عبارتند از: ۱- در ازدواج موفق اگر یکی از زوجین کاری منفی انجام دهد، همسرش تمایل دارد که این منفی بودن را گذرا و موقتی فرض کند. اما در یک ازدواج ناموفق همین امر به احتمال زیاد همیشگی و ذاتی انجام دهنده آن قلمداد می‌شود. عکس این حالت در مورد انجام یک کار مثبت توسط یکی از زوجین در دو نوع موفقو ناموفق صادق است.

زوجین درمانده بیشتر از زوجین غیردرمانده درگیر فعالیت اسنادی هستند و اسنادهای این دسته از زوجین بیشتر به رویدادهایی با تأثیر منفی مربوط است.

از دید کریستنسن (۱۹۸۷) سیستم ارتباطی خانواده متشکل از الگوهای ارتباطی متقابل و مکمل می‌باشد. برخی از این الگوهای ارتباطی نشانگر مذاکرات فعال و سازنده بر سر اختلافهاست ولیکن دیگر الگوها حاوی تمایل کلی در جهت اجتناب از تعارضات و یا شامل رفتارهایی است که اتحاد زناشویی را تخریب می‌نماید. برای مثال زوجینی که بر سر موضوعات به راحتی بحث می‌کنند، احساسات خود را به شیوه ای مثبت ابراز می‌دارند و در حل مشکلات به دنبال رسیدن به یک توافق متقابل هستند، رضایت بیشتر از رابطه خود دارند.

کریستنسن و سالاوی (۱۹۹۱)، الگوی ارتباطی بین زوجین را به سه دسته تقسیم کردند:

۱- الگوی سازنده متقابل :مهم ترین ویژگی اش این است که الگوی ارتباطی زوجین از نوع برنده- برنده است. در این الگو زوجین راه حلهای ممکن را برای حل تعارض به کار می‌برند، منطقی عمل کرده و مسأله گشایی می‌کنند. هم چنین در این الگو زوج احساساتشان را نسبت به هم ابراز می‌کنند و احساس می‌کنند که همدیگر را درک می‌کنند.

۲- الگوی توقع/ کناره گیری: این الگو شامل دو قسمت الف) توقع مرد/ کناره گیری زن و ب) توقع زن/ کناره گیری مرد است. در این الگو یکی از زوجین سعی می‌کند در ارتباط درگیر شود و دیگری را سرزنش کند ودر صورتی که همسر کناره گیری می‌کند. تشدید این الگو منجر به مشکلات دائم زناشویی می‌شود. زوجینی که الگوی ارتباطی آنان عمدتا توقع و کناره گیری است، در طی زمان رضایت زناشویی خود را از دست می‌دهند و به سوی طلاق کشیده می‌شوند. در بررسی نشان داده شد که تقاضای زن و کناره گیری مرد، رابطه منفی با رضایت زناشویی دارد. محققین مختلف در در پژوهش های خود الگوی توقع/ کناره گیری را با نارضایتی، افسردگی و طلاق مرتبط دانسته اند.

در یک مطالعه طولی ارتباط بین توقع/ کناره گیری و تغییرات رضایت را در ۴۶ زوج مورد بررسی قرار دادند. نتایج حاکی از همبستگی بین الگوی توقع/ کناره گیری و عدم رضایت زناشویی بود که تا حدی دوام پیدا می‌کند.

الگوی اجتناب متقابل: در این الگو تعارض بین زوجین شدید بوده و آنها از برقراری ارتباط با یکدیگر خودداری می‌کنند. زندگی آنها به شکل موازی با یکدیگر بوده و ارتباطشان در کمترین حد ممکن است یا اصلا وجود ندارد. در این الگو زوجین روش خاصی را برای حل تعارضهای خود ندارند و معتقدند با گذشت زمان حل می‌شود و نیازی به بحث خاص نیست. این زوجین نارضایتی بیشتری را تجربه می‌کنند و در معرض خطر بیشتری قرار دارند چرا که احتمالا در موقعیتهای تعارض برانگیز قادر به حل و فصل مشکلات نیستند.

شواهد غیرقابل انکاری موجود است که الگوهای ارتباطی سازنده با سطوح بالای رضایت از رابطه و الگوهای ارتباطی منفی مانند اجتناب و کناره گیری با سطوح پایین رضایت مرتبط است. به طور کلی تحقیقات نشان می‌دهد که خشنودترین زوج ها آنهایی هستند که از تعارضات اجتناب نمی‌کنند. بی تردید الگوهای ارتباطی سازنده منجر به رضایت زناشویی بیشتر می‌گردد و در مقابل الگوهای ارتباطی مخرب از جمله اجتناب و کناره گیری سطح رضایت افراد را کاهش می‌دهد.

منبع :الگوهای مختلف در ارتباط زناشویی–کانون مشاوران ایران

احساس نداشتن به همسر : موضوع مهمی است که می تواند تمامی ابعاد زندگی را تحت تاثیر قرار دهد.

در زندگی زناشویی، برای هر دو طرف هیچ چیز سخت تر از شنیدن عبارت “من شما را دوست ندارم” نمی باشد.

اگر این علائم را در زندگی با شریک زندگی خود مشاهده کنید، به همسر خود را کمی بیشتر دقت کنید.

احساس نداشتن به همسر

نشانه های عدم علاقه به همسر چیست؟ هیچ چیز سخت تر از شنیدن “دوستت ندارم” از جانب همسر نیست.

عشق عامل اصلی زنده ماندن زندگی است، که گاهی اوقات در بین زوج ها محو می شود.

به طور کلی علائم عدم علاقه به همسر عبارتند از: بی تفاوتی:احساس نداشتن به همسر

زوج هایی که عاشق یکدیگرند، انرژی زیادی برای انجام دادن کارها با همسرشان دارند.
این افراد به دنبال رضایت هم دیگر هستند و علاقه مند به ماجراهای جدید و باور نکردنی دو نفره هستند.
اگر شما مایل به کشف جهان اطراف خود نیستید، احتمالا به آن علاقه مند نخواهید شد.
زوج هایی که عاشق یکدیگر هستند بیشتر دوست دارند کنار همسرشان باشند.

مقالات سایت توسط تیم تخصصی مشاوران و روانشناسان “کانون مشاوران ایران “تهیه و پشتیبانی شده است.

نشانه های عدم علاقه به همسر

آنها مشتاق هستند که ساعت کار خود را به پایان برسانند و به خانه بروند .

یا به تعطیلات آخر هفته برسند و از بودن در کنار خانواده هایشان لذت ببرند.

حتی یک پیاده روی ساده و شام در یک رستوران ارزان و ساده نیز برای آنها رضایت بخش است.

با مرد خیانتکار چه کنم؟

از نشانه های عدم علاقه به همسر دور شوید.احساس نداشتن به همس

نزدیکی و رابطه جنسی یکی دیگز از علائم مهم رابطه عاطفی و علاقه بین دو نفر است.

همسرانی که عاشق یکدیگرند بیشتر رابطه جنسی دارند.احساس نداشتن به همسر

این افراد لذت بردن از رابطه با همسر خود را در اتاق خواب دوست داشته است.

و تنها به دنبال اعتماد به نفس نیستند.احساس نداشتن به همس

آنها همچنین می خواهند به همسر خود احترام گذاشته و برای او ارزش قائل شوند.

احساس نداشتن به همسر

احساس نداشتن شوهر

زوج های دوست داشتنی لذت بردن از دوست داشتن را مهم می دانند.
آنها به چیزهایی که همسرشان را تحریک می کنند توجه می کنند و سعی می کنند.

درباره اش بیشتر بدانند. اگر شما نمی خواهید به همسر خود نزدیک شوید .

و به عشق علاقه نداشته باشید، ممکن است اشتباهی در رابطه با شما رخ داده باشد.

تمرکز و توجه به طرف نقابل یکی دیگر از علائم دوست داشتن و توجه است.

زوج هایی که هم را دوست دارند به هم نگاه می کنند.احساس نداشتن به همس

آنها اغلب همسر خود را به یاد می آورند و هیچ دلیلی برای خرید هدایا ندارند.
زمانی که شوهرانشان ناراحت می شوند، نگران هستند و سعی می کنند.
تا مشکل را در اسرع وقت حل کنند. اگر شما به ندرت در مورد همسر خود فکر می کنید.
ممکن است او را دوست نداشته باشید. ارزش گذاری کردن مورد مهم دیگر است.

ارزش گذاری کردن در ازدواج

همسرانی که به یکدیگر علاقه مند می باشند ارزش یکدیگر را دانسته و احساس شادی می کنند .

که خدا چنین همسری به آن ها داده است. این گروه از مردم احساس می کنند که بخش گمشده خود را پیدا کرده اند.

اگر فکر می کنید هزاران نفر از بهتر از همسرتان در انتظار شما هستند، ممکن است به او علاقه ای نداشته باشید.

توجه کردن به هم یکی دیگر از نشانه های علاقه و داشتن حس به همسر است.
بی توجهی یکی از مهم ترین علائم عدم علاقه به همسر است.
در ازدواج موفق، زوج ها دوست دارند به یکدیگر احترام بگذارند و دیگری را ستایش کنند.

نشانه های ازدواج موفق

به همین دلیل از احترام، آنها بهتر می توانند به یکدیگر گوش دهند، بحث کنند و به توافق برسند.
درگیری های کمتری بین آنها وجود دارد، و بیشتر آنها با کار گروهی روبرو می شوند.
اگر شریک زندگی خود را نادیده می گیرید، باید به علاقه خود مشکوک باشید.
آیا علائم عدم علاقه به همسر صد درصد است؟ نبود یک یا تعدادی از مورد گفته شده است.
در رابطه بین همسران حتما به این معنی نیست که فرد همسر خود را دوست ندارد.
اما این احتمال وجود دارد، و اگر چنین باشد، فرد باید آن را جدی بگیرد.
در این وضعیت، رابطه عاشقانه فرد در معرض خطر است و او نیاز به کمک دارد.
در برخی از ازدواج ها یکی از زوج های دائما احساس می کند.
که همسرش مضطرب و ناراحت کننده است.احساس نداشتن به همسر

داشتن یک ازدواج خوب

واقعیت این است که این احساس تقریبا به بسیاری از افراد متاهل نیز سرایت می کند.
وسواس فکری و اعتیاد به عشق

اما برای برخی افراد، احساسات موقت و ناپایدار هستند و برای دیگران احساساتی ماندگار برای آنها است.

باید مراقب باشید. اول از همه، از آنجا که پیشگیری همیشه بهتر از درمان است.

ما توصیه می کنیم افراد مجرد باید به طور فعال در انتخاب یک همسر دقت کنند.

اگر نمی توانید تصمیم بگیرید که ازدواج کنید، هنوز آماده نیستید که ازدواج کنید.

شما باید از نظرات بزرگان خانواده و خانواده مطلع شوید.

و از تجربیات آنها استفاده کنید اما هرگز ازدواج اجباری را از قبول نکنید.

داشتن یک ازدواج خوب یک نیروی محرکه و موتور ازدواج است.

و به یک فرد انگیزه برای حل مشکلات زندگی مشترک می دهد.

آخرین راه حل طلاق

اما خوشبختانه احتمال داشتن یک رابطه زناشویی صفر نیست.
به عبارت دیگر، ما هیچ وقت در مورد ازدواج اجباری بدون حضور فرد مشاوره نمی دهیم.
اما اگر قبلا چنین رابطه ای داشته باشید، قبل از تصمیم گیری باید با هم کار کنید.
مشاور متخصص می تواند به شما در تصمیم درست کمک کند.
طلاق باید همیشه به عنوان آخرین راه حل در نظر گرفته شود.

منبع :احساس نداشتن به همسر – کانون مشاوران ایران

هیچ انسانی از لحاظ اخلاقی و رفتاری کامل نبوده و هر فردی خصوصیات برخوردی مربوط به خود را دارد که ریشه در نوع تربیت و چگونگی برخورد دیگران در طی زندگی او با وی دارد. بسیاری آرام و برخی تند هستند و در انتخاب همسرمان باید در باره خصوصیات اخلاقی وی در خانواده و در بین دوستان تحقیقات بسیاری را به عمل بیاوریم. اما حالا به هر نحوی یک زندگی مشترک شروع شده و در طی آن مشکلات بسیاری پدید می آید که نیازمند صبر و شکیبایی دو طرف است اما در این میان یکی از زوجین، چه آقا پسر و یا چه دختر خانم از کمبود و ضعف اخلاقی و رفتاری رنج می برد بنابراین در بعضی اوقات از کوره در درفته و عصبانی می شوند و یا در جایی، رفتاری را از خود بروز می دهند که مناسب نبوده و باعث ناراحتی همسر و اطرافیانش می شود. با اینگونه رفتارها چه باید کرد؟

با کمبودهای اخلاقی و رفتاری همسرمان چه کنیم؟

در ابتدا باید گفت که مردان به دلیل مشغله کاری و استرس و ترس زودتر خشمگین شده و نزدیک ترین فرد به آنان یعنی همسرشان را مورد خطاب قرار می دهند بنابراین این وظیفه ی خانم ها است تا با رفتار خود آنان را آرام کنند البته مردان نیز باد در کنترل رفتار خود تمام تلاش خود را بکنند. اما برای کنترل خشم و اخلاق ناخوش همسرتان بهتر است نگذارید وی درگیر خشم خود شود. یعنی اینکه هنگامی که وی بداخلاق است کلاً حواس اورا به مسائل دیگر پرت کنید. با او لجبازی نکنید. فرقی نمیکند شوهرتان عصبانی است یا خانمتان، لجبازی شما باعث می شود که این عصبانیت به یک فاجعه تبدیل شود. شما باید علت عصبانیت را پیدا کرده و ان را تجزیه و تحلیل کنید البته فرد عصبانی نیز باید علت عصبانیت از همسر را بیان کرده و با یک گفتمان ساده مسائل را حل نمود. بنابراین طوری رفتار کنید که همسرتان با شما احساس راحتی کند.شوهرتان را درک کنید دراین مواقع درک شما به شدت باعث آرام تر شدن عصبانیت او می شود. البته اگر همسر شما کسی است که هروز یک بهانه ای برای کج خلقی دارد حتماً به گونه ای که او حساس نشود به یک متخصص مراجعه نمایید

سایت مشاوره قبل ازدواج به شما در رابطه با این موضوع کمک خواهد کرد

منبع :با کمبودهای اخلاقی و رفتاری همسرمان چه کنیم؟ – مشاوره ازدواج

همه ما زندگی را از درون یک خانواده شروع می کنیم چه این خانواده از اعضای خانواده با پیوند خونی باشد یا نه پدر و مادر ناتنی باشد و یا نه پدر و مادری کودکی را به فرزندی پذیرفته باشند.

زمانی که ما متولد میشویم خانواده بدست می آوریم و این خانواده ای که در آن متولد شده ایم هر جنبه از زندگی ما را از لحظات آغازین تا پایان زندگی، تحت تاثیر قرار می دهد.

خانواده آنچه که هستیم و آنچه که خواهیم بود را هم در جهت خوب و هم در جهت بد تحت تاثیر قرار می دهد. ما لغات خود، عاداتمان، خروجی هایمان و آیین مذهبی و اینکه چگونه دنیا را ببینیم و بینش خود نسبت به جهان را از خانواده می آموزیم.

ما همچنین یاد می گیریم چگونه عشق بورزیم و چگونه با دیگران ارتباط برقرار کنیم و اینها را از روابط اولیه در خانواده کسب می کنیم. اگر در خانواده ای سالم با ارتباطات سالم به دنیا آمده باشیم، احتمالا یاد خواهیم گرفت که چگونه ارتباطات سالم را حفظ کنیم.

اگر در خانواده ای با مشکلات خانوادگی که در برقراری ارتباط مشکلاتی دارند، متولد شده باشیم همچنین ممکن است ما هم در برقراری ارتباط با دیگران به مشکل بربخوریم. هرچند متولد شدن در یک چنین خانواده ای بد شانسی بوده باشد، اما وضعیتی نیست که نتواند تغییرش داد.

تقریبا تمام خانواده ها با چالش هایی درگیر هستند و مشکلاتی را تجربه می کنند، با این حال اغلب خانواده ها حس یکپارچگی خانواده و یا شادی را حفظ و یا بازیابی می کنند.

خانواده درمانی / مشاوره خانواده چیست؟

خانواده درمانی یا مشاوره خانواده نوعی از درمان است که برای بکارگیری برای مسائل خاصی طراحی شده که سلامت و عملکرد خانواده را تحت تاثیر قرار می دهد. می تواند برای کمک به خانواده در طی یک دوره ی سخت، یک گذار حاد، یا مشکلاتی در سلامتی رفتاری یا مغزی در اعضای خانواده، بکار برده شود. خانواده درمانی، مشکلات افراد را در زمینه واحد بزرگتر خانواده می بیند.

فرض چنین درمانی، این است که مشکلات بدون درک روندهای گروه، نمی توانند به طور موفق آمیزی شناخته و حل شوند. روشی که خانواده عمل می کند، چگونگی شکل گیری مشکلاتی که مراجعان با آن روبرو می شوند را تحت تاثیر قرار می دهد و این که فرد چگونه توسط اعضای خانواده مورد تشویق قرار می گیرد یا قدرت عمل از او صلب می شود همگی متاثر از خانواده است.

خانواده درمانی می تواند تمارین و تکنیک هایی از شناخت درمانی، رفتار درمانی، فرد درمانی، یا دیگر گونه های درمان فردی را بکار گیرد. بمانند دیگر گونه های درمان، تکنیک های بکار گرفته شده کاملا مبتنی بر مسائل و مشکلاتی است که مراجع یا مراجعان با آن مواجه هستند.

مشکلات رفتاری یا احساسی در کودکان دلایل مشترکی برای مراجعه به درمانگرهای خانواده هستند. مشکلات یک کودک درخلا نیست، این مشکلات در بستر خانواده وجود دارند و احتمالا نیاز است تا در درون خانواده دیده شوند.

باید توجه شود که در خانواده درمانی، واژه خانواده الزاما به پیوندهای خونی اشاره ندارد. در این مفهوم، خانواده هر آن کسی را که یک نقش بلند مدت حمایتی در زندگی یک نفر بازی می کند را شامل می شود که ممکن است به معنی نسبت های خونی در همان خانواده نباشد.

متداولترین نوع های خانواده درمانی به شرح زیر هستند:
باونین:

این نوع از خانواده درمانی برای شرایطی که در آن افراد نمی خواهند و یا نمی توانند دیگر اعضای خانواده را در درمان درگیر کنند، مناسب است. درمان باونین، بر اساس دو مفهوم عمده است، مثلث بندی (تمایل طبیعی افراد برای برون ریزی و تخلیه احساسات و هیجانات با صحبت با فرد ثالث) و تمایز (یادگیری برای عکس العمل کمتر احساساتی در روابط خانوادگی).
ساختاری:

درمان ساختاری بر تعدیل و تقویت سیستم خانواده برای تضمین این که والدین در کنترل هستند و اینکه هر دوی والدین و فرزندان مرزهای مناسبی دارند، متمرکز است.

در این نوع از درمان، درمانگر به منظور مشاهده، یادگیری و ارتقای توانایی آنها برای کمک به تقویت ارتباط خانواده، به آنها ملحق می شود.

سیستمی:

مدل سیستمی به گونه ای اشاره دارد که در آن درمان بر ارتباطات ناهشیار و معانی ماورای رفتارهای اعضای خانواده تمرکز دارد. درمانگر در این نوع از درمانها، نقش خنثی دارد و دور استف به اعضای خانواده اجازه می دهد تا در مسائل خود به شیوه ی عمیق تر با مسائل و مشکلات به عنوان یک خانواده درگیر شوند.

استراتژیک:

این نوع از درمان خلاصه تر و مستقیم تر از دیگر انواع درمان است، که در آن درمانگر تکالیفی برای خانواده در نظر می گیرد. این تکلیف به منظور تغییر روشی است که اعضای خانواده تعامل داشته، ارزیابی کرده و ارتباط برقرار کرده و تصمیم می گیرند.

درمانگر در این نوع درمان در مقام قدرت مینشیند که به دیگر اعضای خانواده که ممکن است چنین قدرتی برای ارتباط موثر ندارند، اجازه می دهد تا به طور موثر و کارآمدی ارتباط برقرار کنند.

مشاور خانواده برای چه کاری آموزش دیده است؟

همانگونه که انواع مختلف درمان که در بالا اشاره شد، نشان می دهند، یک خانواده درمانگر ممکن است نقش های مختلفی داشته باشد. این نقش های بسیار مستلزم این است که درمانگر میزان زیادی از آموزش، تحصیلات دانشگاهی دیده باشد و آزمون شده باشد تا اطمینان حاصل گردد که این همان درمانگری است که می تواند از عهده کار به خوبی بر بیاید.

در حالی که درمانگر ها ممکن است روش های مختلف و مورد ترجیحی از تکنیک های درمانی ارائه دهند، تمام آنها حداقل سطح تجربه درمان از موارد زیر را دارا می باشند:

مشکلات رفتاری کودکان و بزرگسالان
غم و اندوه
مشکلات LGBTQ
خشونت خانگی
ناباروری
مشاجرات خانوادگی
سوء مصرف مواد مخدر

به منظور درمان این موارد و دیگر مسائل و مشکلات خانوادگی، درمانگر باید:

مشاهده کند که افراد در درون واحدها چگونه تعامل دارند
مشکلات ارتباط را بررسی و حل کند
اختلالات روانی درون بستر یک خانواده تشخیص داده و درمان کند
مراجعان را طی دوره های بحران مانند طلاق یا مرگ راهنمایی کند
الگوهای رفتاری یا ارتباطی مشکل دار را شناسایی کند
کمک کند تا مراجعان رفتارهای مساله دار را با گزینه های سالم جایگزین کنند
رویکردی جامع نگر (ذهنی-جسمی) برای رفاه افراد بکار گیرد

به منظور کسب مهارت های ضروری برای اجرای این عملکردها، یک درمانگر خانواده معمولا مدرک کارشناسی در مشاوره، روانشناسی، یا مددکاری اجتماعی و مدرک کارشناسی ارشد در مشاوره یا ازدواج و خانواده درمانی کسب می کند.

خانواده درمانی چیست، اهداف و مزایای آن چیست؟

موضوعات خانواده درمانی

این تحصیلات و آموزش ها به درمانگر اجازه می دهد به مراجعانی که برای راهنمایی گرفتن به او مراجعه کرده اند را در گستره ای از موضوعات مختلف شامل موارد زیر کمک کند:

تعارضات شخصی درون زوجین و یا خانواده ها
بیماری ها، مرگ و یا بیکاری دور از انتظار
ایجاد و یا پیش بردن یک ارتباط سالم عاطفی در هر مرحله
مشکلات رفتاری در کودکان
طلاق یا جدایی
سوء مصرف مواد مخدر یا اعتیاد
مشکلات سلامت ذهنی مانند افسردگی یا اضطراب

هدف خانواده درمانی چیست؟

به منظور کمک به خانواده که بتواند با همدیگر مشارکت کنند تا زندگی خانوادگی سالم داشته باشند، درمانرگ خانواده به اعضای خانواده کمک می کند تا ارتباطات خود را بهبود دهند، مشکلات خانوادگی را حل کنند، تا شرایط خاص خانوادگی را ادراک کرده و مدیریت کنند، و بتوانند یک محیط خانگی با عملکرد بهتری را ایجاد کنند. به طور گسترده تر، اهداف خانواده درمانی به مشکلات ارائه شده توسط مراجعان وابسته است. به عنوان مثال اهداف بر اساس سناریوهای زیر متفاوت خواهند بود:

یکی از اعضای خانواده از شیزوفرنی یا بیماری های روانی دیگر رنج می برد: هدف کمک به دیگر اعضای خانواده برای درک اختلال و تغییرات روانی است که بیمار ممکن است متحمل باشد.
مسائل ناشی از شکاف نسلی ایجاد می شوند، مانند زمانی که والدین خانه را با پدربزرگ و مادربزرگ به اشتراک می گذارند، یا کودکان با پدر و مادر خود بزرگ می شوند: در این مورد، هدف بهبود ارتباطات و کمک به اعضای خانواده است تا حد و رزهای سالم بین روابط مختلف قائل شوند.
مسائل و مشکلات بیما به نظر می رسد با مسائل دیگر اعضای خانواده بهم پیوند خورده: در مواردی مسائل و مشکلات عمیقا ریشه در مشکلاتی با دیگر اعضای خانواده دارد، هدف بررسی هر کدام از مسائل دخیل و حل آن و یا کاهش اثرات این الگو از مشکلات است.
خانواده ترکیبی ( به عنوان مثال ناپدری ): خانواده های مرکب می توانند از مشکلات خاصی بنا به وضعیتشان رنج ببرند. در خانواده مرکب، هدف خانواده درمانی ارتقای درک بوده و ارتباطات سالم بین اعضای خانواده را تسهیل می کند.

روان درمانی خانواده: گامی فراتر

نیاز است دقت شود که درمان و روان درمانی دو نوع متمایز از بهبود بخشی هستند اما در حقیقت یک چیز هستند. این ابهام زمانی بیشتر می شود که ما واژه مشاوره را هم اضافه کنیم. درمان یا تراپی فرم کوتاه از روان درمانی است.

با این حال، مشاوره تحت عنوان گفتار درمانی نیز شناخته می شود که این پیچیدگی را زیادتر می کند. به طور کلی، مشاوره زمانی بکار برده می شود که فرد (یا در مورادی که مشاوره خانواده، یک خانواده را مشاوره می دهد) با خدمات یک مشاور یا دیگر متخصصان سلامت ذهنی درگیر می شود تا برای مشکل خاص یا مجموعه ای از مشکلات کمک بگیرد.

و تراپی یا راون درمانی، نوع بلند مدت تر و عمیق تری از درمان است که در آن مراجعطیف گسترده ای از مسائل و الگوهی مزمن از احساسات، افکار و رفتارهای مساله دار را مطرح می کند.

خانواده ای که با وضعیتی دست و پنجه نرم می کند که باعث استرس مازاد می شود مانند مرگ یکی از اعضای خانواده، اعتیاد و دوره های فشار، ممکن است اط مشاوره کمک بخواهند تا به آنها کمک کند تا این درگیری ها روشن شده و بتوانند یک واحد منسجم تر و قوی تر از خانواده داشته باشند.

اگر یک خانواده با مشکلات رفتاری یا ذهنی مزمن تری مانند پدری که از شیزوفرنی رنج می برد یا مادری که با افسردگی دست و پنجه نرم می کند یا کودکی که مورد سوء ازار جنسی قرار گرفته است، روان درمانی گزینه بهتری برای مراجعه خواهد بود.

این نوع از درمان برای خانواده هایی که در بالا گفته شد مناسب است چرا که یک خانواده درمانگر، افق دید مختلفی بر درمان نسبت به یک درمانگر تک بعدی دارد. در حالی که درمانگر تک بعدی مانند مشاور، با یک مراجع برای حل یا مداوای یک مشکل کار می کند، یک درمانگر خانواده مشکلات را در بستر سیستم خانواده می بیند. برای حل یک مشکل در سیستم، شما نیاز دارید تا تمامی بخش های سیستم را در نظر بگیرید.

خانواده درمانی چه مزایایی دارد؟

این رویکرد جامع تر به درمان مشکلات درون یک خانواده در موارد بسیاری موفقیت آمیز بوده است.

در خانواده درمانی، خانواده ها می توانند روی مشکلاتشان با راهنمایی متخصص سلامت ذهنی در یک محیط ایمن و کنترل شده کار کنند. مزایای خانواده درمانی عبارتند از :

درک بهتر از مرزهای سالم و الگوها و روندهای خانوادگی
ارتباطات بهبود یافته
حل مساله بهبود یافته
همدلی عمیق تر
مشاجرات کاسته شده و توانایی مدیریت خشم بهتر

به طور خاص تر، خانواده درمانی می تواند ارتباطات خانواده را از طرق زیر بهبود بخشد:

بعد از یک بحران اعضای خانواده را گرد هم می آورد
بین اعضای خانواده صداقت ایجاد می کند
اعتماد را بین افراد خانواده افزایش می دهد
یک محیط خانوادگی حمایتی ایجاد می کند
منابع تنش و استرس درون خانواده را کاهش می دهد
به اعضای خانواده کمک می کند تا همدیگر را ببخشند
هر یک از اعضای خانواده را با تمرکز بر او، به محیط خانواده بر می گرداند

علاوه بر این، خانواده درمانی می تواند مهارت های لازم برای عملکرد سالم خانوادگی را مشتمل بر ارتباطات، حل و فصل مشاجراتو برخوردها، و حل مساله را بهبود بخشد.

با بهبود این مهارت ها برای هر یک از اعضای خانواده، پتانسیل موفقیت در غلبه و یا شناسایی مشکلات خانوادگی افزایش می یابد. در خانواده درمانی، تمرکز بر فراهم آوردن ابزاری برای هر فرد، جهت تسهیل درمان و بهبود بخشی است.

منبع :خانواده درمانی چیست، اهداف و مزایای آن چیست؟- مرکز مشاوره روانشناسی مشاورانه

هر شخصی دارای (یک یا چند مورد) اختلافات خانوادگی می باشد.

تنش ها یا جر و بحث های اتفاقی یک بخش نرمالی از زندگی خانوادگی هستند.

چه در صورتی که این اختلافات با والدین شما باشد یا با برادران و خواهران شما باشد، یک سری مواردی وجود دارند که شما با انجام دادن آنها می توانید از بدتر شدن اختلافات موجود جلوگیری کنید.

با این وجود، در صورتی که احساس ناایمنی کنید یا نتوانید خودتان مشکل موجود را حل کنید، شما باید کمک بگیرید.

می توانید از دفاتر برتر کانون مشاوران ایران راهنمایی بگیرید.

این مقاله برای افراد زیر مفید است:

با والدین / مراقبان / برادر / خواهر خودتان اختلاف داشته باشید
به دنبال پیدا کردن یک سری توصیه هایی در مورد نحوه صحبت کردن با خانواده خودتان باشید
شما می خواهید بدانید که به چه نحوی می توانید تنش موجود با اعضای خانواده را از بین ببرید.

حل اختلافات خانوادگی بر اساس نظریه خانواده درمانیحل اختلافات خانوادگی بر اساس نظریه خانواده درمانی

اختلافات با والدین و مراقبان

دلایل رایجی که برای اختلاف داشتن با والدین، مراقبان یا سرپرستان وجود دارند، عبارتند از:

عقاید و ارزش های شما با یکدیگر متفاوت باشند
ارتباط ضعیفی داشته باشید: شما شناخت صحیحی از یکدیگر نداشته باشید و سریع نتیجه گیری کنید
شما می خواهید استقلال شما بیشتر از استقلالی باشد که می خواهید به طرف مقابل بدهید
احساس می کنید که رفتار صورت گرفته با شما همانند رفتاری می باشد که با بچه صورت می گیرد.
آنها به حریم خصوصی شما احترام نگذارند
تغییرات گسترده ای در خانواده شما صورت بگیرد: جدا شدن، طلاق گرفتن، به دنیا آمدن فرزند جدید یا جابجایی
یک سری فشارها یا انتظاراتی نسبت به دوستان ، شغل ، آزمون ها، کارهای طاقت فرسا و یا حتی سبک زندگی شخصی شما وجود داشته باشد.

اختلاف خانوادگی با برادر و خواهر

بله، اذیت شدن شما توسط برادران یا خواهران شما به عنوان یک عاملی شناخته می شود که منجر به عصبانیت شما می شود.

مواردی که می توانند منجر به سخت تر شدن تحمل این اختلافاتها شوند، عبارتند از:

تفاوت های سنی

حسادت، یا اینکه احساس کنید به اندازه کافی خوب نمی باشید
نبود جا
برادرخوانده ها، خواهر خوانده ها یا خانواده های ناپدری یا نامادری
رقابت داشتن در مطالعه، ورزش یا سایر موفقیت ها

اختلاف خانوادگی با برادر و خواهراختلاف خانوادگی با برادر و خواهر

با اختلافات موجود به چه نحوی برخورد شود

روش های مختلفی برای برخورد با اختلافات خانوادگی وجود دارد. در ادامه یک سری مواردی بیان شده اند که شما می توانید انجام بدهید.

حتی در صورتی که این موارد یک فرصت و زمانی را برای شما ایجاد کنند که نسبت به اقدام بعدی فکر کنید، یک نقطه شروعی برای شما خواهند بود.

در رابطه با موارد کوچک بحث نکنید

در صورتی که اختلاف کوچکی داشته باشید، همانند اذیت کردن، سعی نکنید که به این اختلاف ادامه دهید. در صورت امکان، از این عضو خانواده دوری کنید.

حل اختلافات خانوادگی بر اساس نظریه خانواده درمانی

تا ۱۰ بشمارید

شاید این کار احمقانه باشد، ولی دور شدن و شمردن تا عدد ده می تواند یک روش خوبی برای اجتناب از گفتن مواردی باشد که بعدا منجر به ایجاد ناراحتی و پشیمانی می شود.

همچنین اینکار به شما فرصت مناسبی را خواهد داد تا واکنش و پاسخ بهتری ارائه دهید.

یک فاصله ای ایجاد کنید

در حالیکه این مورد منجر به حل مشکل نمی شود، ولی یک مقدار فاصله داشتن با دوستان یا خودتان می تواند مفید باشد.

در این فاصله ایجاد شده سعی کنید که ورزش بکنید و یا آرامتر شوید.

یک مورد دیگری را جایگزین این اختلاف کنید

ارائه یک دیدگاه متفاوت می تواند به شما کمک کند تا دلیل وجود داشتن اختلافات را متوجه شوید. همچنین می تواند به شما کمک کد تا استراتژی های مفید برای حل کردن یا مدیریت کردن آن را شناسایی کنید.

توصیه هایی برای بحث کردن در مورد اختلافات خانوادگی

در صورتی که با والدین خودتان اختلاف دارید، شاید سعی کنید که یک مکالمه آرامی با آنها و در رابطه با شرایط موجود داشته باشید.

شاید آنها با دیدن اینکه شما چنین رهیافت مناسبی را برای حل مشکل استفاده می کنید، به خصوص در صورتی که شما آن را شروع کنید، تحت تاثیر قرار بگیرند.

ارتباطات مشخص و آرام حتی در مورد برادران و خواهران اذیت کننده هم می تواند بهترین روش قابل دسترس برای پیدا کردن مشکلات موجود و از بین بردن مشکلات موجود باشد.
توصیه هایی برای بحث کردن در مورد اختلافات خانوادگیتوصیه هایی برای بحث کردن در مورد اختلافات خانوادگی

حل اختلافات خانوادگی بر اساس نظریه خانواده درمانی

یک زمانی را انتخاب کنید که هیچ فردی عصبی، ناراحت، دارای استرس و یا خسته نباشد.
یک مکانی را انتخاب کنید که بدون هیچ عامل مزاحمی می توانید در آنجا بشینید و صحبت کنید.
نسبت به سازش تمایل داشته باشید و گزینه هایی را که می خواهید بپذیرید را مطرح کنید
از نیشخند زدن یا حمله زبانی به فرد دیگر اجتناب کنید.
صادق باشید. در صورتی که یک موردی شما را ناراحت می کند، اجازه بدهید که فرد دیگر هم نسبت به آن مطلع باشد.
به گفته های طرف مقابلتان گوش کنید و بپذیرید که سطح مقبولیت دیدگاه آنها می تواند دقیقا مشابه سطح مقبولیت دیدگاه شما باشد. (گفتن این مورد بسیار راحت تر از انجام دادن آن می باشد، ولی ارزش زیادی دارد!)
زمانی که نسبت به یک موردی توافق کردید، به دنبال دستیابی به آن باشید – شاید این کار در یک دوره زمانی صورت بگیرد.
در صورتی که صحبت کردن در مورد احساسات امکان ناپذیر باشد، سعی کنید یک ایمیل یا نامه ای بنویسید و احساسات خودتان را در آن توضیح دهید!

در صورتی که نتوانید به یک توافق دست پیدا کنید، شاید مجبور باشید که بر روی “عدم سازش توافق کنید”.

به یاد داشته باشید که شما می توانید گزینه های خودتان را که بر مبنای تجربیات شخصی خودتان می باشد و همچنین عقاید و ارزش های خودتان را داشته باشید و هیچ نیازی نیست که همواره با خانواده خودتان موافق باشید.

در صورتی که احساس ایمنی نکنید

در صورتی که احساس کنید در موقعیت خطرناک قرار دارید، حتما به کمک های اوژانسی مراجعه کنید. شما مجبور نیستید که خودتان این مشکل را حل کنید.

یک سری خدماتی وجود دارند که شما می توانید از آنها استفاده کنید تا بهترین رهیافت موجود را انتخاب کنید و راه حل های بهتری را در اختیار داشته باشید.

می توانید از دفاتر برتر کانون مشاوران ایران راهنمایی بگیرید.
مشاورکو : مرکز مشاوره روانشناسی و مشاوره خانواده

برترین مقالات خانواده و زوج درمانی با رویکرد بهبود روابط میان خانواده
مشاوره قبل از ازادواج برای روج های جوان با آموزش روابط و و رفتار پیش از ازدواج
مشاوره طلاق و جدایی به منظور حل مشکلات زناشویی و نجات زندگی والدین و یا آغاز زندگی پس از طلاق
روابط جنسی و زناشویی به منظور درمان مشکلات دیرانزالی، زودانزالی، خوشنت جنسی ، تجاوز
تشخیص و پیشگیری از خیانت و تعهد مندی میان زوجین و جلوگیری از طلاق عاطفی و جنسی
ارتباط با جنس مخالف پیش از ازدواج ، دوره نامزدی و عقد و داشتن روابط در بستر علمی و اجتماعی بدون مشکلات و چالش ها

منبع :حل اختلافات خانوادگی بر اساس نظریه خانواده درمانی–مشاوره