درمان نامحدود آسیب (TRU) یک فرآیندی می باشد که برای کاهش دادن و یا از بین بردن تاثیرات منفی مربوط به حوادث آسیب زا طراحی شده است.

در درمان TRU، فردی که مورد سوء استفاده، بی توجهی و یا آسیب های دیگری قرار گرفته است، از طریق حرکات دستی که درمانگر TRU انجام می دهد، راهنمایی می شود.

هر چند که ممکن است این حرکات در اولین نگاه ساده به نظر برسند، ولی برای تحریک نیمکره سمت راست مغز افراد طراحی شده است.

باور بر این است که بخشی از تاثیرات آسیب می تواند تغییر یابد و یا در صورت امکان، از بین برود.

تاریخچه و توسعه درمان نامحدود آسیب

روش درمان نامحدود آسیب، یک روش تقریبا جدیدی است که به مدل های روان درمانی موجود اضافه شده است.

این روش در اواسط دهه ۱۹۹۰ و توسط روبرت سیسیونه معرفی شد و در سال های بعدی مورد اصلاح و ویرایش قرار گرفت.

سیسیونه به دلیل تجربه شخصی خودش، بر این باور بود که هنر می تواند یک عامل مفید و با ارزشی در ایجاد نشاط و جوانی مجدد در ذهن و بدن باشد و به تسکین و بهبود استرس ها و اضطراب ها منتهی شود.

در نتیجه کار وی بر روی افراد زنده مانده از آسیب، وی این نگرانی خود را مطرح کرد که روش های گفتار درمانی مرسوم، در رفع سریع علائم مربوط به استرس بعد از آسیب، کاربرد محدودی دارند.

شناخت این دو عامل – قدرت ایجاد زندگی جدید توسط هنر و کمبودهای شناخته شده در روان درمانی سنتی – منجر به ایجاد انگیزه کافی برای رشدTRU شد.

روش شناسی TRU، تا حد زیادی از هنر درمانی بدست آمده است، ولی به منظور ایجاد نتایج سریع تر طراحی شده است.

علاوه بر آن، برخلاف سایر روش های درمان آسیب، از قبیل درمان رفتاری – شناختی (CBT) و تمرکز زدایی و انجام دوباره حرکت چشم (EMDR)، TRU به منظور دست یابی به نتایج دلخواه، به تغییرات زبانی و یا مراحل پردازشی نیمکره چپ مغز نیازی ندارد.

TRU اساسا یک روش غیر زبانی می باشد؛ هر چند که مبنای دقیق عصب شناختی مربوط به کارایی این روش، به صورت کلی مورد تحقیق و بررسی قرار نگرفته است، ولی ارزش درمانی این روش مربوط به قابلیت موجود در تحریک پردازش مربوط به نیمکره سمت راست می باشد.

مطلب پیشنهادی روانشناس:  اعتیاد درمانی

مشکلات درمان شده به وسیله درمان نامحدود آسیب

روش درمانی TRU، به طور خاص برای تسکین علام استرسی و اضطرابی بعد از آسیب طراحی شده است. تا به حال، این روش درمانی برای درمان یک سری از مشکلات به کار گرفته شده است که عبارتند از:

• سوء استفاده فیزیکی

• سوء استفاده جنسی

• سرقت

• تصادف ماشینی

• تصادف صنعتی

• انفجارها

• تیراندازی ها

• بلایای طبیعی

• حملات تروریستی

بر اساس تحقیق چاپ شده، TRU می تواند برای درمان علائم مربوط به آسیب، صرف نظر از تعداد و دامنه حوادث آسیب زایی که توسط فرد تجربه شده است، مفید و کارا باشد.

همچنین این تحقیق مدعی است که این روش برای تمامی آسیب هایی که در دوره های قبلی و آسیب هایی که اخیرا ایجاد شده است، مفید می باشد.

هر چند که اکثر افراد درمان شده، حداقل یک حادثه آسیب زا را تجربه کرده اند، ولی شاهد حادثه آسیب زا بودن هم می تواند توسط این رهیافت درمان شود.

روش درمان نامحدود آسیب، تا چه حدّی کاربرد دارد؟

اثبات شده است که TRUیک روش موفقی در کاهش دادن و از بین بردن علائم سنّتی مربوط به استرس بعد از آسیب می باشد که این آسیب ها شامل کابوس های شبانه، برگشت دوباره آسیب، بیش از حد عصبانی شدن و دردهای مزمن می باشد.

شواهدی که از کارایی TRU حمایت می کنند، مربوط به دو منبع می باشند: مشاهدات خود سیسونه در مورد افرادی که درمان کرده است و یک مطالعه در مورد زوجین، که یکی از آنها در مجله آسیب و زیان: مطالعات و اقدامات درمانی چاپ شده است.

بر اساس مشاهدات شخصی سیسیونه، افرادی که برای چندین سال مورد سوء استفاده قرار گرفته اند، می توانند فقط از طریق یک سری از درمان ها به بهبود از علائم مربوط به آسیب ها دست یابند.

سیسیونه به منظور به دست آوردن شواهد تجربه مربوط به کارایی TRU، در سال ۲۰۰۰ یک بررسی مقدماتی را انجام داد.

مطلب پیشنهادی روانشناس:  مزایای امیدواری

یک طراحی بعد از آزمون / قبل از آزمون، توسط ۱۰ کودک ۸ تا ۱۴ ساله ای انجام شد که چند حادثه آسیب زا را تجربه کرده بودند.

هر یک از افراد، سه بار تحت درمان ۴۵ دقیقه ای TU قرار گرفتند.

علائم آسیب با استفاده از ابزارهای خود گزارش دهی، و همچنین فرم ارزیابی درمانگر بررسی شدند.

نتایج به دست آمده نشانگر یک کاهش قابل توجه در استرس بعد از آسیب و علائم مربوطه، همانند عصانیت و افسردگی، بود که بعد از سه دوره درمانی به دست آمده بودند.

فراوانی این علائم یک کاهش چشم گیری را داشت و از میزان ۸٫۵۸ مورد در هر هفته مربوط به دوره قبل از درمان، به ۰٫۴ مورد در هر هفته مربوط به دوره بعد از درمان رسید.

یک مطالعه بعدی که توسط سیسیونه انجام شد، ارزش های درمانی TRU را بیشتر نشان داد.

در این مطالعه، یک طرح آزمایشی گروه کنترلی، با یک نمونه بزرگتر از افراد بالغ مورد استفاده قرار گرفتند.

شرکت کنندگان حداقل سه بار آسیب را تجربه کرده بودند و قبل از شروع مطالعه، علائم مربوط به استرس بعد از آسیب را تحمل کرده بودند.

همانند بررسی مقدماتی، یک ابزار خود گزارشی و یک فرم بررسی درمانگر، برای اندازه گیری علائم آسیب مورد استفاده قرار گرفت.

مقایسه امتیازات قبل از درمان و بعد از درمان نشانگر یک کاهش قابل توجه در علائم آسیب بود؛ یک بررسی که چهار ماه بعد از اتمام دوره درمانی صورت گرفت، نشان داد که این نتایج و بهبود ها ثابت مانده است.